I UK 5/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 5/05

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania B. Ś.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Ł.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r.,

kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł.

z dnia 18 października 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 18 października 2004 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Ł. oddalił apelację B. Ś. od wyroku Sądu Okręgowego

- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. z dnia 28 października 2003r.,

oddalającego odwołanie ubezpieczonego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych Oddział w Ł. w sprawie przyznania prawa do renty z tytułu

niezdolności do pracy.

Kasacja ubezpieczonego zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie prawa

procesowego – art. 227 k.p.c., art. 233 k.p.c., art. 278 k.p.c., art. 290 k.p.c. i art.

286 k.p.c. – polegającego na oddaleniu wniosków złożonych w postępowaniu

apelacyjnym o przeprowadzenie dowodu z dokumentów. Ponadto ubezpieczony

podniósł zarzut pozbawienia go możliwości obrony swoich praw poprzez oddalenie

wniosku pełnomocnika o odroczenie rozprawy z uwagi na niezawiadomienie o jej

terminie skarżącego.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja okazała się niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na gruncie

stosowania przepisu art. 3933 KPC w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca

2000 r., utrwalone zostało stanowisko Sądu Najwyższego, iż niewskazanie

podstawy kasacji oraz jej uzasadnienia uniemożliwia badanie zasadności skargi, a

więc rozpoznanie sprawy, co uprawnia do odrzucenia kasacji na podstawie art.

3938 § 1 KPC (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1996 r., II UKN

24/96, OSNAPiUS z 1997 r. nr 13, poz. 242, z dnia 20 listopada 1996 r., I PKN

22/96, OSNAPiUS z 1997 r. nr 5, poz. 74 i szereg późniejszych).

Od dnia 1 lipca 2000 r. przepis art. 393 3 KPC, w brzmieniu nadanym ustawą

z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy

o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr

48, poz. 554) został poszerzony o dodatkowe wymaganie, a mianowicie

przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Wymaganie to

stanowi konsekwencję wprowadzenia przez wyżej powołaną ustawę tzw.

przedsądu uregulowanego nowym brzmieniem art. 393 KPC, który stanowi, że Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne lub nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości prawne lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie; Sąd Najwyższy może również odmówić przyjęcia kasacji, jeżeli

jest ona oczywiście bezzasadna. Ograniczeń tych nie stosuje się, jeżeli zaskarżone

orzeczenie

oczywiście

narusza

prawo,

albo

gdy

zachodzi

nieważność

postępowania (art. 393 § 2 KPC). Jeżeli zatem przepis art. 393 3 § 1 pkt 3 wymaga

przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji, zaś pkt 2

wymaga przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, to obydwa te

wymagania należy traktować

równorzędnie i orzecznictwo Sądu Najwyższego

zapadłe na tle stosowania przepisu art. 3933 KPC w brzmieniu obowiązującym

przed dniem 1 lipca 2000 r. zachowuje pełną aktualność. W przedmiotowej sprawie

zaskarżone orzeczenie zapadło po dniu 1 lipca 2000 r., a zatem kasacja od tego

orzeczenia winna wskazywać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienie, ale także przedstawiać okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie.

Tymczasem kasacja temu wymaganiu w niniejszej sprawie nie czyni zadość,

bowiem w ogóle się w tej kwestii nie wypowiada (tj. odnośnie postanowień art. 393 3

§ 1 pkt 3 k.p.c.). Natomiast podniesiony w kasacji zarzut nieważności postępowania

nie jest udokumentowany protokołem rozprawy apelacyjnej, z którego wynika, że

wnioskodawcę reprezentował adwokat, popierał apelacje, ale nie wnosił o

odroczenie rozprawy, wobec czego Sąd drugiej instancji nie rozpatrywał takiego

wniosku a w szczególności go nie oddalił.

Sąd Najwyższy doszedł zatem do przekonania, że kasacja jest dotknięta

brakiem nieusuwalnym, a tym samym niedopuszczalna, i w oparciu o art. 393 7 § 2

k.p.c. postanowił jak w sentencji.