I UK 417/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 417/11

POSTANOWIENIE

Dnia 29 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z odwołania R. D.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wypłatę emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 marca 2012 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 18 maja 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 18

maja 2011 r. oddalił apelację ubezpieczonej od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 września 2010 r., którym oddalono

odwołanie R. D. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ponownie

ustalającej wysokość emerytury i wznawiającej wypłatę świadczenia od 1 czerwca

2010 r., czyli od miesiąca złożenia wniosku o podjęcie wypłaty emerytury.

Ubezpieczona wywiodła skargę kasacyjną od tego wyroku i opierając ją na

podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 45 ust. 1

ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o emeryturach kapitałowych, co polegało na

nieprawidłowym uznaniu, że wypłata emerytury zawieszonej na podstawie art. 103

ust. 2a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych następuje od miesiąca złożenia wniosku a nie od

momentu

ustania

ustawowej

przyczyny

zawieszenia

prawa

do

wypłaty

świadczenia, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i jego zmianę przez

przyznanie ubezpieczonej prawa do wypłaty emerytury od 8 stycznia 2009 r. do

czerwca 2010 r.

W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania z

tego powodu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi.

W skardze kasacyjnej złożonej przez ubezpieczoną znajduje się wniosek o

przyjęcie skargi do rozpoznania z uwagi na występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego sformułowanego jako pytanie o to, „czy zasada wyrażona w

art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych znajduje zastosowanie również do zasad wypłaty zawieszonej

emerytury w trybie art. 45 ust. 1 ustawy o emeryturach kapitałowych, która to normę

należy traktować jako lex specialis wobec prawa ogólnego określonego w rozdziale

3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych”.

Powołanie się na przesłankę „przedsądu” wymienioną w art. 398 9 § 1 pkt 1

k.p.c.

wymaga

sformułowania

zagadnienia

prawnego

oraz

przedstawienia

argumentów prawnych, które wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w

nim problemu. Pytanie postawione przez skarżącą takiego problemu zaś nie

zawiera. Zgodnie z art. 103 ust. 2a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr

153, poz. 1227 ze zm.; dalej jako: ustawa emerytalna), który obowiązywał do

7 stycznia 2009 r., prawo do emerytury ulegało zawieszeniu bez względu na

wysokość

przychodu

uzyskiwanego

przez

emeryta

z

tytułu

zatrudnienia

kontynuowanego bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy z pracodawcą, na

rzecz którego wykonywał je bezpośrednio przed dniem nabycia prawa do

emerytury, ustalonym w decyzji organu rentowego. Przepis ten został uchylony z

dniem 8 stycznia 2009 r. przez art. 37 pkt 5 lit. b ustawy z dnia 21 listopada 2008 r.

o emeryturach kapitałowych (Dz.U. Nr 228, poz. 1507 ze zm.). Z art. 45 ust. 1 tej

ustawy wynika przy tym, że wypłaty emerytury, do której prawo zostało zawieszone

na podstawie art. 103 ust. 2a ustawy emerytalnej, dokonuje się na wniosek osoby

zainteresowanej. Przepis ten, określając jedynie, że wypłata emerytury uprzednio

zawieszonej następuje na wniosek ubezpieczonego a nie z urzędu, nie modyfikuje

w żaden sposób wynikających z ustawy emerytalnej zasad wypłaty wstrzymanych

świadczeń. Zgodnie zaś z art. 135 ust. 1 ustawy emerytalnej, w razie ustania

przyczyny powodującej wstrzymanie wypłaty świadczenia, wypłatę wznawia się od

miesiąca ustania tej przyczyny, jednak nie wcześniej niż od miesiąca, w którym

zgłoszono wniosek o wznowienie wypłaty lub wydano z urzędu decyzję o jej

wznowieniu, z wyjątkiem określonym w ust. 2, który dotyczy wyłącznie przypadku

niedoręczenia świadczeń z przyczyn niezależnych od organu rentowego. W tym

stanie rzeczy pytanie przedstawione przez skarżącą nie może świadczyć o tym, że

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1

k.p.c., bo nie nasuwa wątpliwości w stopniu wymaganym przez tę przesłankę

„przedsądu”.

Skarżąca nie zdołała zatem przekonać o potrzebie rozpoznania jej skargi,

wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji.