I UK 415/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 415/11

POSTANOWIENIE

Dnia 29 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z odwołania T.C.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 marca 2012 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 2 czerwca 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2011 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację ubezpieczonego od wyroku Sądu

Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 listopada 2010 r.,

którym oddalono odwołanie T. C. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z

dnia 14 września 2010 r., odmawiającej prawa do emerytury w wieku obniżonym z

tytułu pracy w szczególnych warunkach.

Ubezpieczony wywiódł skargę kasacyjną od tego wyroku i opierając ją na

podstawie naruszenia prawa materialnego, tj. § 2 ust. 1 i 2 oraz § 4 rozporządzenia

Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników

zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze i

„wykazu A, działu IV, poz. 24 stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 07.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników

zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze”, a także

na podstawie naruszenia prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c., wniósł o

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania w

związku z „koniecznością rozpatrzenia występujących w sprawie poważnych

wątpliwości

interpretacyjnych

dotyczących

charakteru

pracy

powoda

i

wykonywanych przez powoda czynności związanych z bezpośrednim nadzorem

nad podległymi wydziałami produkcyjnymi oraz pracownikami wykonującymi pracę

w szczególnych warunkach na stanowiskach określonych w wykazie A załącznika

do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983 r. w sprawie wieku

emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w

szczególnym charakterze”, a „ponadto jeśli chodzi o pracowników dozoru

inżynieryjno – technicznego, do której to grupy powód niewątpliwie należał, to w

orzecznictwie istnieją rozbieżne orzeczenia co do kwalifikowania i traktowania ich

pracy jako pracy w szczególnych warunkach uprawniających do wcześniejszej

emerytury. Vide: wyrok SN, sygn. akt III UK 62/07”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy. Rozpoznanie skargi następuje bowiem tylko z przyczyn

kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Za prawidłową motywację

wniosku nie można zatem uznać powtórzenia ogólnych sformułowań ustawy

przewidujących okoliczności uzasadniające przyjęcie przez Sąd Najwyższy skargi

kasacyjnej do rozpoznania. Tym bardziej nie uzasadnia wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania powołanie się przez skarżącego na jakiekolwiek

okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał potrzeby

rozpoznania

jego

skargi.

„Poważne

wątpliwości

interpretacyjne

dotyczące

charakteru pracy ubezpieczonego i wykonywanych przez niego czynności” nie są

bowiem w świetle art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanką, na którą można powoływać się

celem wykazania, że skarga powinna zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy,

podobnie jak to, że „w orzecznictwie istnieją rozbieżne orzeczenia co do

kwalifikowania i traktowania pracy pracowników dozoru inżynieryjno – technicznego

jako pracy w szczególnych warunkach”. Rozbieżności w orzecznictwie sądów mogą

być jedynie motywacją dla stanowiska, że istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawa (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu

Najwyższego, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na taką

okoliczność wymaga jednak od skarżącego określenia, które przepisy wymagają

wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym

poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w

orzecznictwie sądów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia

2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10). Ubezpieczony tymczasem

nie przytoczył żadnych przepisów prawa, które wymagałyby wykładni, a swojego

poglądu o rozbieżności w orzecznictwie sądów nie zilustrował żadnymi konkretnymi

przykładami. Oczywistym jest bowiem, że nie wystarcza w tym celu powołanie się

na jeden wyrok Sądu Najwyższego, który dodatkowo wcale nie prowadzi do

wniosków odmiennych od zaprezentowanych przez Sąd odwoławczy. W wyroku z

dnia 6 grudnia 2007 r., III UK 62/07 (LEX nr 375653) Sąd Najwyższy przyjął

bowiem, że czynności ogólnie pojętego nadzoru lub kontroli w procesie produkcji

wykonywanej w tych wydziałach i oddziałach, w których zatrudnieni są pracownicy

wykonujący pracę w warunkach szczególnych w rozumieniu rozporządzenia z

1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych

warunkach lub w szczególnym charakterze, objęte poz. 24 działu XIV Wykazu A, to

wyłącznie te czynności, które wykonywane są w warunkach bezpośrednio

narażających na szkodliwe dla zdrowia czynniki, a więc polegające na

bezpośrednim nadzorze i bezpośredniej kontroli procesu pracy na stanowiskach

pracy wykonywanej w szczególnych warunkach. Sąd drugiej instancji wyraził

identyczny pogląd, wobec czego, ustalając że ubezpieczony nie wykonywał takiego

bezpośredniego nadzoru nad pracownikami, stwierdził brak spełnienia przez niego

przesłanek uprawniających do emerytury w wieku obniżonym. Uznać zatem należy,

że skarżący nie wykazał konieczności zajęcia przez Sąd Najwyższy stanowiska z

uwagi na niejednolitość poglądów judykatury.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 9 k.p.c.

postanowił jak w sentencji.