I UK 398/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 398/07

POSTANOWIENIE

Dnia 25 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Romualda Spyt

w sprawie z odwołania J. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.B.

o wcześniejszą emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 kwietnia 2008 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 19 czerwca 2007 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Ubezpieczony J. K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego

– Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie III AUa …/06, oddalającego

jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w B. z dnia 17 stycznia 2006 r. Wyrokiem tym Sąd Okręgowy oddalił

odwołanie

ubezpieczonego

od

decyzji

Zakładu

Ubezpieczeń

Społecznych

odmawiającej prawa do emerytury na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z

dnia 15 maja 1989 r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury

pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki (Dz.U. Nr 28,

poz. 149 ze zm.).

Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu § 1 powyższego rozporządzenia

oraz naruszeniu art. 32 Konstytucji RP. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania skarżący wskazał na konieczność wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości, tj. przepisów § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 15 maja 1989r. w sprawie uprawnień do wcześniejszej emerytury

pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki poprzez

wyjaśnienie,

posiadanie

czy warunkiem nabycia prawa do wcześniejszej emerytury jest

statusu

pracownika

w

dacie

osiągnięcia

wymaganego

stażu

emerytalnego. Ponadto skarżący wywiódł, że istnieje konieczność rozstrzygnięcia

przez Sąd Najwyższy istotnego zagadnienia prawnego, polegającego na ustaleniu,

czy przepis art. 27 ust. 2a ustawy z dnia 14 grudnia 1982r. o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników oraz ich rodzin ( Dz. Nr 40, poz. 267. ze zm.), w

zakresie w jakim ograniczał kompetencje Rady Ministrów do określenia w drodze

rozporządzenia zasad przechodzenia na wcześniejszą emeryturę osób mających

wyłącznie status pracownika, jak również przepis art. 29 ustawy z dnia 17 grudnia

1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity

tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), zgodnie z którym na emeryturę nie

może przejść - pomimo posiadania wymaganego stażu emerytalnego

–

ubezpieczony, który przed zgłoszeniem wniosku o emeryturę objęty był

ubezpieczeniem społecznym z innego tytułu niż stosunek prac są zgodne z

przepisem art. 32 Konstytucji RP.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W myśl art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli: (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, (2)

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, (3) zachodzi nieważność

postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W istocie konieczność wykładni przepisów przywołanych we wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy

prawo do emerytury na podstawie wskazanego wyżej rozporządzenia przysługują

wyłącznie pracownikom oraz czy przepisy przyznające do prawo do wcześniejszej

emerytury wyłącznie ubezpieczonym legitymującym się statusem pracowników, z

wyłączeniem pozostałej grupy ubezpieczonych, są zgodne w wyrażoną w art. 32

Konstytucji RP zasadą równości wszystkich wobec prawa.

Kwestie ta zostały w dostateczny sposób wyjaśnione zarówno w wyroku

Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2002 r., II UK 77/02 (OSNP 2004r. nr 6, poz.

105) oraz Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 września 2000r., K 1/00, (OTK

2000r. nr 6, poz. 185),.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 1 pkt 1

i 2 k.p.c. a contrario orzekł jak w sentencji postanowienia.

/tp/