I UK 391/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 391/15 POSTANOWIENIE Dnia 23 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Halina Kiryło w sprawie z odwołania U. w O.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O.‎z udziałem zainteresowanego J. C.‎o ustalenie podstawy wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne i Fundusz Pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 listopada 2016 r.,‎wniosku organu rentowego o uzupełnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2016 r., oddala wniosek.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2016 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej U. w O. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 16 czerwca 2015 r., mocą którego oddalono jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 4 listopada 2014 r., oddalającego odwołanie od decyzji organu rentowego, którą stwierdzono, że przychody z tytułu wykonania utworu i przeniesienia autorskich praw majątkowych uzyskane przez J. C. zatrudnionego na podstawie umowy o pracę u płatnika – U. w O. stanowią podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy.Pismem z dnia 27 września 2016 r.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. wniósł o uzupełnienie sentencji orzeczenia o dodatkowy punkt o następującej treści: „zasądza na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. od U. kwotę 120 zł tytułem zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym”. W piśmie wskazano, że pełnomocnik organu rentowego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o zasądzenie od odwołującego się kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, skierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy tzw. przedsąd ustanowiony w art. 3989 k.p.c., w ramach którego Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.

Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do rozpoznania.Na etapie wstępnej kontroli skargi kasacyjnej Sąd Najwyższy, co do zasady, przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania albo odmawia jej przyjęcia. Odrzuca skargę kasacyjną jedynie w przypadku uregulowanym w art. 3986 k.p.c.W przedmiotowym przypadku Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej, organ rentowy natomiast w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej i o zasądzenie na jego rzecz od U. w O. zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w związku ze sporządzeniem i wniesieniem odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz ewentualnymi innymi czynnościami procesowymi.

Argumentacja organu rentowego przedstawiona w odpowiedzi na skargę kasacyjną wprawdzie porusza kwestię badania skargi kasacyjnej, poprzedzającego jej merytoryczne rozpoznanie, jednak nie sformułowano w niej wniosku o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W konsekwencji tego, zawarte w odpowiedzi na skargę twierdzenia organu rentowego nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd Najwyższy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, OSNC 2015 nr 7-8, poz. 91). W związku z powyższym koszty związane ze sporządzeniem i wniesieniem odpowiedzi na skargę kasacyjną nie były kosztami celowej obrony w rozumieniu art. 98 § 1 k.p.c. Należało więc odmówić ich zasądzenia.aw