I UK 39/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 39/15 POSTANOWIENIE Dnia 21 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka w sprawie z odwołania M. P.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Olsztynie‎o prawo do emerytury,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 października 2015 r.,‎skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku‎z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt III AUa 691/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku wyrokiem z dnia 21 października 2014 r. oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Olsztynie od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Olsztynie z dnia 7 stycznia 2014 r., zmieniającego decyzję organu rentowego z dnia 27 czerwca 2013 r. o odmowie przyznania wnioskodawcy M. P. prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z tytułu pracy w szczególnym warunkach i przyznającego mu prawo do tego świadczenia od dnia 1 maja 2013 r.

W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, że skoro wnioskodawca przed powołaniem go do odbycia służby wojskowej oraz po jej zakończeniu pozostawał w zatrudnieniu w „S.” w S. w M. (zgłosił swój powrót do pracy w ciągu 30 dni po odbyciu służby wojskowej), na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego, zaliczane do pracy w warunkach szczególnych, to zachował prawo do uwzględnienia okresu służby wojskowej (od 24 października 1979 r. do 6 kwietnia 1982 r.) do okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach.

W skardze kasacyjnej organ rentowy zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1440, ze zm.), w związku z § 2 ust. 1, § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43, ze zm.), w związku z art. 120 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, w kształcie obowiązującym od 1 września 1979 r. do 20 października 2005 r. (tj.:

Dz.U. z 2012 r., poz. 461, ze zm.), przez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezpodstawne zaliczenie do okresów pracy w szczególnych warunkach okresu zasadniczej służby wojskowej przez ubezpieczonego (od 24 października 1979 r. do 6 kwietnia 1982 r.) oraz przyznanie prawa do emerytury w obniżonym wieku ubezpieczonemu, który nie legitymował się 15-letnim stażem pracy w szczególnych warunkach.Skarżący organ wniósł o przyjęcie do rozpoznania przedmiotowej skargi kasacyjnej jako oczywiście uzasadnionej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), utrzymując, że Sąd Apelacyjny przyznając prawo do świadczenia z art. 184 ustawy emerytalnej w związku z § 4 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w sposób kwalifikowany jako oczywisty naruszył prawo.

Tymczasem dyspozycje tych przepisów są jednoznaczne i mogą być stosowane do ubezpieczonych pracowników legitymujących się na dzień 1 stycznia 1999 r. 15-letnim okresem zatrudnienia w szczególnych warunkach. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżanego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy, alternatywnie domagał się uchylenia zaskarżanego wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego oraz o zasądzenie na jego rzecz od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisach, w tym także kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga nie nadawała się do przyjęcia jej do rozpoznania. W utrwalonej judykaturze przyjmuje się, że do zaliczania okresu zasadniczej służby wojskowej do okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach należy stosować regulacje prawne obowiązujące w okresie odbywania tej służby, w szczególności art. 108 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony PRL oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin. Przepis art. 108 ust. 1 został następnie zastąpiony przez art. 120 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku, Dz.U. z 1979 Nr 18, poz. 111).

W utrwalonej judykaturze zapoczątkowanej wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2006 r., III UK 5/06 (OSNP 2007 nr 7-8, poz. 108) Sąd Najwyższy uznaje, że okres zasadniczej służby wojskowej odbytej w okresie stosunku pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze zalicza się do stażu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym, jeżeli pracownik w ustawowym terminie zgłosił swój powrót do tego szczególnego zatrudnienia. Także w kolejnych orzeczeniach Sąd Najwyższy prezentował jednolite stanowisko, że okres służby wojskowej żołnierza zatrudnionego przed powołaniem do czynnej służby wojskowej w warunkach szczególnych, który po zakończeniu tej służby podjął zatrudnienie w tych samych szczególnych warunkach, jest nie tylko okresem służby w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, ale także okresem pracy w szczególnych warunkach w rozumieniu § 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych charakterze (por. wyroki: z dnia 24 listopada 2009 r., II UK 215/09 OSNP 2011 nr 15-16, poz. 219; z dnia 9 marca 2010 r., I UK 333/09, niepublikowany, lub z dnia 24 maja 2012 r., II UK 265/11, niepublikowany).Mając na uwadze fakt, że skarżący wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparł na zarzucie oczywistego naruszenia prawa (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność wymaga wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).

Spełnienie tej przesłanki możliwe jest wyłącznie przy takim naruszeniu prawa, którego stwierdzenie nie wymaga dokonywania pogłębionej analizy prawnej (por. postanowienie SN z dnia 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, a także postanowienie dnia 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, oba dotychczas niepublikowane). W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania brak jest jakichkolwiek argumentów dla poparcia tezy o rozumianej w ten sposób oczywistej zasadności skargi, zważywszy na wskazane wyżej ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego.

Podważany prawidłowy osąd sprawy, w której ubezpieczony przed powołaniem go do służby wojskowej (od 24 października 1979 r. do 6 kwietnia 1982 r.), jak i po jej zakończeniu pozostawał w szczególnym zatrudnieniu w tym samym zakładzie pracy, odpowiada dominującej linii orzeczniczej, utrwalonej w powołanych judykatach Sądu Najwyższego, a przeto bezzasadny okazał się kasacyjny wniosek organu rentowego o rzekomej oczywistości ewidentnie bezpodstawnej i bezzasadnej skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).