I UK 383/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 383/04

POSTANOWIENIE

Dnia 10 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska

w sprawie z odwołania E. Z.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 maja 2005 r.,

kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 15 września 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Kasacja ubezpieczonego E.Z. od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 15 września 2004 r. oddalającego apelację,

oparta została na podstawie naruszenia przepisów postępowania - art. 232, 233 §

1, art. 244 § 1, art. 253, 290 § 1, 316 § 1 i art. 328 § 2 k.p.c. przez bezkrytyczne

danie wiary opiniom dwu lekarzy biegłych, nie będących specjalistami z zakresu

medycyny pracy, niepoddanie badaniu przez lekarzy Instytutu Medycyny Pracy

oraz nieprzesłuchanie biegłych, którzy sporządzili pisemne opinie o stopniu

niezdolności ubezpieczonego do pracy.

W

uzasadnieniu

okoliczności

decydujących

o

przyjęciu

kasacji

do

rozpoznania skarżący podniósł potrzebę wykładni, „czy ubezpieczony pobierający

przez wiele lat rentę powypadkową z własnej woli i bez zalecenia organu

rentowego powinien poddać się przekwalifikowaniu zawodowemu dla uzyskania

nowych kwalifikacji i czy ewentualnie podjęcie przez niego jakiejkolwiek prostej

pracy, gdy utracił od zdolność do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami,

oznacza

przekwalifikowanie

warunkujące

odzyskanie

zdolności

do

pracy

zarobkowej, o jakim mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz.

1118 ze zm.) i stanowi przeszkodę do uzyskania nadal częściowej niezdolności do

pracy w rozumieniu art. 12 ust. 3 tej ustawy.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3933 § 1 k.p.c., kasacja - obok oznaczenia zaskarżonego

orzeczenia

ze

wskazaniem

zakresu

zaskarżenia,

przytoczenia

podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z

oznaczeniem

zakresu

uchylenia

lub

zmiany

-

powinna

zawierać

także

przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. W kasacji nie brak

tych elementów.

Wobec tego, że kasacja oparta została na podstawie naruszenia przepisów

postępowania,

a

w

ramach

przedstawienia

okoliczności

uzasadniających

rozpoznanie kasacji strona skarżąca wskazuje na potrzebę dokonania wykładni

przepisu prawa materialnego, koniecznym staje się przypomnienie relacji,

zachodzących między tymi dwoma istotnymi wymaganiami kasacji. Sąd Najwyższy

wielokrotnie wskazywał w publikowanych orzeczeniach, że przedstawienie

okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji (art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c.) oraz

przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 393 3 § 1 pkt 2 k.p.c.) są

niezależnymi od siebie elementami konstrukcyjnymi kasacji różniącymi się funkcją

i celem. Przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie pozostaje w związku

z treścią art. 3931 k.p.c., natomiast przedstawienie okoliczności uzasadniających

rozpoznanie kasacji polega na wskazaniu przesłanek, według których Sąd

Najwyższy orzeka o przyjęciu bądź odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania (art.

393 § 1 i art. 3937 § 1 k.p.c.). Wypełnienie obowiązku związanego z drugim

z omawianych wymagań kasacji - nałożonego na osoby uprawnione do

sporządzenia kasacji, którymi są profesjonalni pełnomocnicy procesowi lub

podmioty o kwalifikacjach wskazanych w ustawie - nie może być zastąpione przez

powołanie podstaw kasacji i ich uzasadnienia. Byłoby to bowiem zbędnym

powielaniem argumentów wskazanych w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych,

służących wykazaniu ich zasadności. (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52).

Takie ujęcie relacji między tymi istotnymi elementami kasacji, nie oznacza,

że okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji mogą nie pozostawać

w merytorycznym związku z podstawami, na których kasacja została oparta. Wręcz

przeciwnie, wykazywanie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

bądź istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie powinno być oparte aby wywołać skutek w postaci przyjęcia kasacji do rozpoznania - na przepisach

prawa powołanych w podstawach kasacji. W przeciwnym razie Sąd Najwyższy, po

przyjęciu kasacji do rozpoznania, dokonywałby wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów, których naruszenia skarżący nie zarzucał w kasacji. Byłoby to sprzeczne

z podstawową regułą orzekania, wyrażoną w art. 393 11 § 1 k.p.c., zgodnie z którą

Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia oraz jej podstaw. Sąd

Najwyższy nie może zatem nie odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeśli

okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie, o których stanowi art. 393 § 1 pkt 1 i 2

k.p.c.,

wykazane

zostały

na

gruncie

przepisów

prawa

nie

powołanych

odmówić przyjęcia

kasacji do

w podstawach kasacji.

Z przytoczonych

względów należało

rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.).