I UK 367/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 367/10

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z odwołania A. O.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o umorzenie należności z funduszu alimentacyjnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 lutego 2011 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 7 kwietnia 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z 7 kwietnia 2010 r. oddalił apelację skarżącego

od wyroku oddalającego jego odwołanie od decyzji pozwanego z 1 grudnia 2008 r.,

odmawiających mu umorzenia należności funduszu alimentacyjnego. Ustalono, że

skarżący mieszka i pracuje za granicą, jest w stanie spłacać zadłużenie

alimentacyjne. Nie było podstaw do umorzenia zaległości alimentacyjnych w

oparciu o przepis art. 68 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na

istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) ujęte w kwestii – „co stanowi

szczególnie uzasadniony przypadek związany z sytuacją zdrowotną lub rodzinną

osoby, przeciwko której jest prowadzona egzekucja alimentów, lub osoby

zobowiązanej do zwrotu bezpodstawnie pobranych świadczeń z funduszu w

rozumieniu art. 68 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz czy aktualna

sytuacja życiowa i materialna rodziny wnioskodawcy również powinna podlegać

ocenie Sądu w kontekście przesłanek wynikających z art. 68 ust. 1 ustawy o

świadczeniach rodzinnych”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przedstawiona we wniosku podstawa (wyżej in extenso) nie spełnia się jako

przesłanka przedsądu.

Nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt

1 k.p.c. Chodzi wszak o problem jurydycznie doniosły, o istotnym znaczeniu dla

systemu lub dziedziny prawa, opracowany na podstawie analizy prawa,

orzecznictwa, a nawet doktryny, po której to wpierw sam autor może stwierdzić, iż

istotne zagadnienie prawne rzeczywiście występuje i dlatego powinien je rozpoznać

Sąd Najwyższy.

Tymczasem postawiona kwestia sprowadza się do zwykłej wykładni prawa i

do jego zastosowania w konkretnej sprawie. To zaś nie stanowi podstawy

przedsądu, gdyż wówczas byłby bezprzedmiotowy i postępowanie kasacyjne

byłoby kolejną (powszechną) instancją.

Nawet wykładnia prawa jako podstawa przedsądu jest ściśle uwarunkowana

kryteriami z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

W

ramach

„istotnego

zagadnienia

prawnego”

pytanie

o

wykładnię

szczególnego przypadku z art. 68 ust. 1 ustawy o świadczeniach nie było też

uprawnione, gdyż chodzi o klauzulę generalną, która ma zastosowanie do różnych

sytuacji. Taka norma (klauzula generalna) nie uprawnia do stawiania jednej

wiążącej wykładni. Ocena należy zatem do sądów. Tłumaczy to również

orzecznictwo, które w granicach klauzuli generalnej (normy prawnej) nie może być

uznane za rozbieżne. Poza tym, Sąd Najwyższy zajmował się już wykładnią pojęcia

szczególnie uzasadnionych przypadków (choćby powołane w uzasadnieniu wyroku

Sądu Apelacyjnego wyroki Sądu Najwyższego o sygn. II UK 359/07 i II UK 77/06).

Po wtóre przedmiotem zainteresowania uniwersalnej przesłanki z art. 398 9 §

1 pkt 1 k.p.c. nie jest ocena prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy skarżącego;

stanowi to domenę podstawy z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., do której wniosek nie

odwołuje się.

Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 398 9 § 2 k.p.c.