I UK 364/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 364/11

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania P.G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 lutego 2012 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 12 maja 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co

potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi

nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny

element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na

podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia

wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji,

że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c.

W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki

oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią

wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich

stosowania. W

sprawie

nie

występują

także

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia proceduralne. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej

instancji należy uznać za prawidłowe. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą w istocie

własnej wersji stanu faktycznego i są jedynie polemiką z ustaleniami Sądu drugiej

instancji. Ponadto skarga ta nie wskazuje w dostatecznym stopniu naruszenia

wyrokiem Sądu drugiej instancji prawa; uzasadnienie tego wyroku odpowiada

wymaganiom art. 328 § 2 k.p.c. - wyjaśnia podstawę faktyczna i prawną

rozstrzygnięcia.

Aktualne w tej sprawie jest stanowisko Sądu Najwyższego w wyroku z dnia

16 kwietnia 1997, II UKN 55/97 (OSNP 1998/3/95) uznające, że odmowa

przeprowadzenia w postępowaniu apelacyjnym dowodu z dalszych biegłych nie

stanowi usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej skoro sąd drugiej instancji w

przekonujący i logiczny sposób odmowę tę uzasadnił, wyjaśniając dlaczego dowód

nie był istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto wskazać trzeba, że nie jest

naruszeniem art. 233 § 1 k.p.c. oparcie ustaleń na opinii biegłych lekarzy jeżeli

opinie te są jednoznaczne i nie wymagają uzupełnienia ani dalszego wyjaśnienia.

(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 2001 r., II UKN 497/00).

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się oczywistości

naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem ani nie stwierdzając nieważności

postępowania - na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. - odmówił przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania.