I UK 364/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 364/04

POSTANOWIENIE

Dnia 10 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z odwołania W. R.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 maja 2005 r.,

kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt III AUa …/02,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. w sprawie W. R.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o rentę z tytułu

niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową wyrokiem z 24 maja 2004 r.

oddalił apelację wnioskodawcy.

W kasacji wnioskodawca zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości,

zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, to jest art. 18 ust. 1 ustawy z 12

czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych (t.j. Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz.144 ze zm., poprzez przyjęcie, ze

wnioskodawca jest zdolny do pracy. Podniósł również zarzut naruszenia przepisów

postępowania - art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 217 § 2 k.p.c., mające wpływy na

wynik sprawy, a polegające na pominięciu przeprowadzenia dowodu.

W ocenie wnioskodawcy okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest

konieczność udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy pod rządami art. 18 ust. 1 i 3

ustawy z 12 czerwca 1975 r. z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych

organy właściwe do orzekania o niezdolności do pracy wskutek choroby zawodowej

miały obowiązek orzekania co do przekwalifikowania zawodowego, a także czy

orzekające w sprawach o odpowiednie świadczenie Sądy miały obowiązek

przeprowadzenia postępowania dowodowego na tą okoliczność, a zatem czy

pominięcie takiego dowodu stanowi rażące naruszenie prawa.

Mając powyższe na względzie autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku Sądu Apelacyjnego w K. w całości i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania temu Sądowi, a także o uchylenie w całości poprzedzającego go

wyroku Sądu Okręgowego w K. z 15 października 2002 r. i przekazanie sprawy

Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o

zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu kasacyjnym

według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Należy przyjąć, pomimo że skarżący nie powołuje się wyraźnie na żadną ze

wskazanych w art. 393 przesłanek uzasadniających przyjęcie kasacji do

rozpoznania, że w istocie chodzi mu o występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego (art. 393 § 1 pkt 1). Jednak już tak nieprecyzyjne wskazanie

okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania narusza przyjętą w

orzecznictwie Sądu Najwyższego zasadę, że okoliczności te muszą być w treści

kasacji jednoznacznie wyartykułowane, z odwołaniem się do właściwych przepisów

procesowych - art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c - oraz do przesłanek tzw. przedsądu - art.

393 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 19 grudnia 2001, IV CZ 200/01,

LEX nr 52714). Skarżący powinien także wskazać na istotność zagadnienia i ją

uzasadnić, czego w rozpatrywanej skardze nie uczynił.

O odmowie przyjęcia niniejszej kasacji do rozpoznania decydują jednak przede

wszystkim dwa względy. Po pierwsze. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem nie

stanowi okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji występujące w sprawie

istotne zagadnienie prawne, które nie ma powiązania – poprzez wskazanie

określonych konkretnych przepisów prawnych – z podstawami kasacji. Jeżeli

wnoszący kasację powołuje się na istnienie istotnego zagadnienia prawnego, to

zagadnienie to nie może występować abstrakcyjnie, lecz musi odnosić się

przynajmniej do jednej z przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2002 r., II UKN 256/01, Prok. i Prawo 2002/10/44,

postanowienie z 27 lutego 2003 r. I PK 373/02, niepubl. postanowienie Sądu

Najwyższego z 4 września 2002 r., I PKN 682/01, OSNAP z 2000 r. nr 24 –

wkładka poz. 5). Takiego powiązania w niniejszej kasacji zabrakło. Co prawda jej

autor powołuje w podstawach kasacji i w sformułowanym zagadnieniu art. 18 ust. 1

ustawy z 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i

chorób zawodowych (Dz.u.83.30.144 ze zm.), jednakże zagadnienie to dotyczy

najwyraźniej art. 18 ust. 3, którego naruszenia w podstawach kasacji nie

zarzucono. Po drugie, zagadnienie to sprowadza się w istocie do tego, czy w

określonych

w

nim

okolicznościach

sąd

miał

obowiązek

przeprowadzić

postępowanie dowodowe, przy czym nie jest do końca jasne, na jaką okoliczność to

postępowanie powinno zdaniem skarżącego być prowadzone. Jest oczywiste, że

taki obowiązek nie wynika z przytoczonych w pytaniu przepisów prawnych, a

ocena, czy sąd powinien z urzędu (bo to chyba skarżący ma na myśli) prowadzić

postępowanie dowodowe, nie może być generalnie rozstrzygnięta, lecz zależy od

okoliczności konkretnej sprawy. W związku z tym nie może ona stanowić

zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia kasacji do

rozpoznania na podstawie art. 393 k.p.c. i art. 3937 § 1 k.p.c.