I UK 361/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 361/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania K. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o świadczenie przedemerytalne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 lutego 2012 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 23 lutego 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co

potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi

nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny

element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na

podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia

wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji,

że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c.

W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki

oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią

wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich

stosowania. W

sprawie

nie

występują

także

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia proceduralne. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej

instancji należy uznać za prawidłowe. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą w istocie

własnej wersji stanu faktycznego i są jedynie polemiką z ustaleniami Sądu drugiej

instancji. Ponadto skarga ta nie wskazuje w dostatecznym stopniu naruszenia

wyrokiem Sądu drugiej instancji prawa; uzasadnienie tego wyroku odpowiada

wymaganiom art. 328 § 2 k.p.c. - wyjaśnia podstawę faktyczna i prawną

rozstrzygnięcia.

Wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie jako przesłankę przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał, że skarga jest oczywiście

uzasadniona, albowiem Sąd drugiej instancji rozpoznając apelację organu

rentowego nie zastosował w tej sprawie przepisów art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia

17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) w związku z art. 2 ust. 2 ustawy

oświadczeniach przedemerytalnych, oraz ustawy z dnia 2 lipca 1958 r. o nauce

zawodu, przyuczaniu do określonej pracy i warunkach zatrudniania młodocianych w

zakładach pracy oraz o wstępnym stażu pracy (Dz.U. Nr 45, poz. 226 ), a w

szczególności art. 1 i art. 3 ust. 2; oraz istotne zagadnienie prawne dotyczące treści

art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.),

czy przepis art. 6 ust. 2 pkt 3 wyklucza stosowanie ust. 2 pkt 1 tego przepisu (mimo

że dotyczy on zatrudnienia po ukończeniu 15 roku życia), uwzględniając zasady

zatrudniania młodocianych, a w takiej sytuacji wymogi co do wymiaru czasu pracy

określone w ust. 2 pkt 1 nie mają zastosowania. Wystarczy w takim przypadku

jedynie zatrudnienie w warunkach określonych w ust. 2 pkt 3 tego przepisu.

Odnosząc się do tak sformułowanego wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej,

należy zauważyć, że konieczność zajęcia stanowiska w tych kwestiach przez Sąd

Najwyższy nie wynika z ustalonego w niniejszej sprawie przez Sąd drugiej instancji

i wiążącego Sąd Najwyższy stanu faktycznego sprawy. Skarżący powołując się na

oczywistość naruszenia prawa przez zaskarżone orzeczenie, obowiązany był

wykazać kwalifikowaną postać tego naruszenia, widocznego „od razu” przy

wykorzystaniu

podstawowej

wiedzy

prawniczej

(por.

postanowienie

Sądu

Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004, Nr 3, poz. 49).

Powód oczywistość naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia

1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych sprowadza

do kwestii ocennych, skoro naruszenie wyżej powołanego przepisu przez Sąd

drugiej instancji utożsamia z błędną oceną prawną. Odmienna ocena okoliczności

faktycznych nie może być uzasadnieniem dla wykazania oczywistości naruszenia

powołanego w skardze przepisu. W toku procesu skarżący starał się wykazać,

wbrew ustaleniom faktycznym, 40 letni okres uprawniający do emerytury. Powołane

w skardze kasacyjnej argumenty prawne w istocie stanowią polemikę z ustalonym

stanem faktycznym przez Sąd drugiej instancji, a zgodnie z art. 398 3 § 3 k.p.c.

podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub

oceny dowodów.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy nie dopatrując się też nieważności

postępowania - na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania.