I UK 360/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 360/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania M. J.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 lutego 2012 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 czerwca 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2011 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację wnioskodawcy od wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 3 listopada 2010 r. na mocy którego zostało oddalone

odwołanie ubezpieczonego od decyzji organu rentowego z 28 maja 2010 r.

odmawiającej prawa do emerytury.

Skarga kasacyjna wnioskodawcy zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie

prawa materialnego – art. 32 w związku z art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; § 1 ust. 2 i § 4 ust.

1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku

emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w

szczególnym charakterze, (Dz.U. Nr 8, poz. 43, ze zm.) oraz pkt 24 Działu XIV

załącznika A do wyżej wymienionego rozporządzenia.

Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie skargi kasacyjnej wskazuje, że

przy wydawaniu wyroków doszło do rażącego naruszenia prawa - art. 32 ustawy z

dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego

1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych

warunkach lub w szczególnym charakterze, co w konsekwencji oznacza, że skarga

jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, spełniająca wymagania z przepisu art. 398 4 k.p.c.

podlega dalszej kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie

występują okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art. 3989 § 1 i 2

k.p.c.) a mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co

polega na przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z

reguły prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz. 670),

czy

istnieje

potrzeba

wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości a także potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i

wykazania, że przepisy je wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w

dotychczasowej judykaturze sądowej). W ramach przedsądu następuje także

badanie, czy skarga jest oczywiście uzasadniona (przy czym oczywistość ta musi

jawić się jako rażące i od razu dostrzegalne, uwidoczniające się bez głębszej

analizy naruszenie prawa wyrażające się w sprzeczności wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji) a

nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność postępowania (art. 39813 § 1

k.p.c.). Tę ostatnią okoliczność Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu,

jakkolwiek może ją także podnieść strona skarżąca, co podlega ocenie w ramach

przedsądu.

Oceniając skargę wniesioną przez ubezpieczonego Sąd Najwyższy nie

dopatruje się występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie jej do

rozpoznania. W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w

sposób, jaki oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów

skargi kwestią wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów

ani zasady ich stosowania – bowiem Sąd Najwyższy dokonał już takiej wykładni w

wyroku z dnia 4 października 2007 r., I UK 111/07, LEX nr 375689 – stwierdzając,

że zgodnie z art. 32 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze

zm.) w związku z § 2 ust. 1 i § 4 ust. 1 rozporządzenia z 1983 r., zaliczenie do

okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach od którego zależy przyznanie

prawa do emerytury w niższym od powszechnego wieku emerytalnym, jest możliwe

tylko wtedy, gdy praca jest (była) wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu

pracy obowiązującym na danym stanowisku. Łączne odczytanie § 2 ust. 1 i pkt 24

działu XIV wykazu A rozporządzenia z 1983 r. prowadzi do wniosku, że praca

polegająca na kontroli międzyoperacyjnej, kontroli jakości produkcji i usług oraz

dozorze inżynieryjno-technicznym może być uznana za pracę w szczególnych

warunkach, jeżeli pracownik stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym

na danym stanowisku pracy sprawował taką kontrolę lub dozór na oddziałach i

wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace określone w

wykazie A, czyli kwalifikowane jako praca w szczególnych warunkach. Z

dokładnego brzmienia pkt 24 działu XIV wykazu A do rozporządzenia z 1983 r.

wynika, że warunkiem zakwalifikowania tego rodzaju kontroli i dozoru jako pracy

wykonywanej w warunkach szczególnych jest to, aby na oddziałach i wydziałach,

na których są one wykonywane, jako podstawowe wykonywane były prace

wymienione w wykazie. Oznacza to, że objęcie takim nadzorem lub kontrolą także

innych niż wymienione w wykazie prac nie wyłącza zakwalifikowania samego

nadzoru lub kontroli jako pracy w szczególnych warunkach, jeżeli te inne

(podlegające dozorowi lub kontroli) prace nie są na danym oddziale lub wydziale

podstawowe. Jak wynika z ustaleń faktycznych ubezpieczony nie wykonywał pracy

w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, albowiem

spora część jego obowiązków była związana z pracami organizacyjno-biurowymi,

które w żaden sposób nie mogą zostać zakwalifikowane jako praca świadczona w

warunkach szczególnych z uwagi, że wykonując te prace nie przebywał stale w

środowisku pracy, w którym zatrudnieni są pracownicy wykonujący prace w

szczególnych warunkach.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy - na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.