I UK 358/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 358/14 POSTANOWIENIE Dnia 1 kwietnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z odwołania G. P.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K.‎o rentę socjalną,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 1 kwietnia 2015 r.,‎skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i przyznaje adwokatowi J.Ż. od Skarbu Państwa Sądu Apelacyjnego w […] 120 zł (sto dwadzieścia) powiększone o kwotę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Pełnomocnik wnioskodawcy zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 23 kwietnia 2014 r. Zarzucono naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 15 pkt 1 ustawy z 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.U. z 2013 r., poz. 982) w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2013 r., poz.1440). Jako przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego sformułowanego w formie pytania – czy zawarte w art 4 ust. 1 ustawy z 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej pojęcie „całkowitej niezdolności do pracy” stanowi kwalifikację prawną okoliczności faktycznej w postaci „naruszenia sprawności organizmu”. Ponadto, skarga kasacyjna ma być oczywiście zasadna na skutek naruszenia art. 4 ust. 1 w zw. z art. 15 pkt 1 ustawy z 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

W ramach przedsądu bada się tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie (postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LEX nr 818572). Ma to ma umożliwić wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez organ najwyższego szczebla sądownictwa ze względu na interes publiczny (postanowienie SN z 26 stycznia 2011 r., I UK 295/10, niepubl.). Należy podkreślić, że Sąd Najwyższy nie ma obowiązku zastępowania skarżącego i poszukiwania argumentów przemawiających za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania (poza przypadkami wymienionymi w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Wskazane przez pełnomocnika skarżącego okoliczności nie uzasadniają przyjęcia skargi do rozpoznania. Należy przypomnieć, że jeżeli strona w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), powinna zagadnienie to przedstawić przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, wskazać argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych oraz wykazać, że zagadnienie to jest istotne, a jego rozstrzygnięcie będzie miało ważne znaczenie dla praktyki sądowej oraz dla rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy (postanowienie SN z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 07, LEX nr 864002).

Kwestie podniesione przez pełnomocnika we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania sprawdzają się do zwykłej wykładni prawa i jego zastosowania w konkretnym stanie faktycznym, co w orzecznictwie nie jest traktowane jako okoliczność spełniającą przesłankę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. (postanowienia SN z 16 marca 2009 r., III UK 90/08, LEX nr 707909). Skarga nie jest również oczywiście uzasadniona. W celu spełnienia przesłanki oczywistej zasadności skargi nie wystarczy zawrzeć w jej treści stwierdzenie, że skarga jest oczywiście uzasadniona, lecz należy wykazać tę oczywistość przez odwołanie się do takiej argumentacji, która prima facie wskazuje, że zaskarżony wyrok został wydany z oczywistym naruszeniem prawa (postanowienie SN z 20 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, LEX nr 560541).

Twierdzenia skarżącego o oczywistej zasadności skargi sprowadzają się do polemiki z ustaleniami faktycznymi Sądu Apelacyjnego, zmierzając do podważania wniosków sformułowanych w łącznej opinii biegłych neurologa i psychiatry. Biegli stwierdzili, że całokształt schorzeń występujących u wnioskodawcy nie powoduje jego całkowitej niezdolności do pracy. Ustalenie to stanowiło podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia, a Sąd Najwyższy działając jako sąd kasacyjny jest nim związany. Mając na względzie powyższe okoliczności, orzeczono jak w sentencji. [l.n]