I UK 351/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 351/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania J. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 lutego 2012 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 28 kwietnia 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co

potwierdza przepis art. 3981 § 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi

nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny

element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na

podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia

wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji,

że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c.

W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki

oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią

wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich

stosowania. W

sprawie

nie

występują

także

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia proceduralne. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej

instancji należy uznać za prawidłowe. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą w istocie

własnej wersji stanu faktycznego i są jedynie polemiką z ustaleniami Sądu drugiej

instancji. Ponadto skarga ta nie wskazuje w dostatecznym stopniu naruszenia

wyrokiem Sądu drugiej instancji prawa; uzasadnienie tego wyroku odpowiada

wymaganiom art. 328 § 2 k.p.c. - wyjaśnia podstawę faktyczna i prawną

rozstrzygnięcia.

Wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie jako przesłankę przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał istotne zagadnienie prawne –

„czy w przypadku zaniechania przeprowadzenia dowodu i przeprowadzenia

przeciwko prawdziwości zawartych w świadectwie pracy twierdzeń jedynie dwu

dowodów nie obejmujących całego okresu zatrudnienia, jego ustalenia są dla Sądu

orzekającego w sprawie wiążące” oraz – „czy wskazane w załączniku do

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. z dnia 7 lutego 1983 r. w

sprawie

wieku

emerytalnego

pracowników

zatrudnionych

w

szczególnych

warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 18 lutego 1983 Nr 8 poz. 43)

działy produkcji, dla zakwalifikowania pracy pracownika jako pracy w szczególnych

warunkach

powinny

stanowić

główny

przedmiot

działalności

gospodarczej

pracodawcy, czy też mogą stanowić działalność uboczną wspierającą główny

zakres działalności.”

Odnosząc się do tak sformułowanych zagadnień prawnych, należy

zauważyć, że konieczność zajęcia stanowiska w tych kwestiach przez Sąd

Najwyższy nie wynika z ustalonego w niniejszej sprawie przez Sądy obydwu

instancji i wiążącego Sąd Najwyższy stanu faktycznego sprawy. W toku procesu

strona powodowa starała się wykazać, wbrew ustaleniom faktycznym, 15 letni

okres pracy w warunkach szczególnych. Powołane w skardze kasacyjnej

argumenty prawne w istocie stanowią polemikę z ustalonym stanem faktycznym

przez Sąd drugiej instancji. Wnioskodawca wskazując na potrzebę wykładni art. 32

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych przypisując naruszenie wyżej powołanego przepisu Sądowi drugiej

instancji, uzasadnia powyższe błędną oceną stanu faktycznego dokonaną w

niniejszej sprawie przez Sąd. Jednakże odmienna ocena okoliczności faktycznych

nie może być uzasadnieniem dla wykazania potrzeby wykładni art. 32 ustawy o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w sytuacji, gdy Sąd

drugiej instancji ustalił, że ubezpieczony nie wykonywał pracy w szczególnych

warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, co stanowi konieczny warunek

uzyskania prawa do wcześniejszej emerytury. W takiej sytuacji argumenty prawne

skargi kasacyjnej kwestionujące te ustalenie na podstawie art. 233 k.p.c. i

wskazujące, że wnioskodawca wykonywał pracę w szczególnych warunkach, nie

mogą odnieść skutku. Ponadto zgodnie z art. 398 3 § 3 k.p.c. podstawą skargi

kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Ustalenia natury faktycznej w postępowaniu kasacyjnym mogą bowiem być

skutecznie kwestionowane jedynie w sposób pośredni, a mianowicie, przez

wskazanie konkretnego przepisu czy przepisów prawa procesowego i wykazanie w

niej, że jego (ich) naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego

rodzaju zarzutu (dotyczącego naruszenia przepisów postępowania) skarga

kasacyjna nie formułuje, poza art. 233 k.p.c. dotyczącego ustalenia faktów lub

oceny dowodów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 23 września 2005 r. III

CSK 13/05, OSNC 2006/4/76). Odmawiając przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania Sąd Najwyższy miał na względzie wielokrotnie już powtarzane

stanowisko, że sąd orzekający w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie

ma obowiązku dopuszczania dowodów, tak długo, aż strona uzyska opinię

odpowiadająca jej oczekiwaniom (wyroki: z dnia 19 marca 1997 r., II UKN 45/97 –

OSNAPiUS 1998 r., Nr 1, poz. 24 z dnia 10 grudnia 1997 r., II UKN 391/97 –

OSNAPiUS 1998, Nr 20, poz. 612). Odmowa przeprowadzenia w postępowaniu

apelacyjnym dowodu ze świadectwa pracy nie stanowi usprawiedliwionej podstawy

kasacyjnej skoro sąd drugiej instancji w przekonujący i logiczny sposób odmowę tę

uzasadnił, wyjaśniając dlaczego taki dowód nie był istotny dla rozstrzygnięcia

sprawy.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy nie dopatrując się też nieważności

postępowania - na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania.