I UK 35/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 35/05

POSTANOWIENIE

Dnia 30 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z odwołania J. T.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K.

o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 30 maja 2005 r.,

kasacji ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 5 października 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

W kasacji ubezpieczonego J. T. od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 5

października 2004 r., pełnomocnik skarżącego podniósł zarzut

oczywistego

naruszenia art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz art. 5, 232, 328 § 2 i 385 k.p.c.,

utrzymując, że w przedmiotowej sprawie istnieje zagadnienie prawne „polegające

na potrzebie wyjaśnienia czy strona uzyskująca błędne informacje z organu

ubezpieczeń społecznych może ponosić ujemne konsekwencje finansowe takiego

działania”.

Skarżący

domagał

się

uchylenia

zaskarżonego

wyroku

i

poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego i przekazania sprawy do

ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Teza kasacji o błędnych informacjach uzyskanych przez ubezpieczonego z

organu ubezpieczeń społecznych nie poddaje się weryfikacji na gruncie art. 133

ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach, który dotyczy ponownego

(podkreślenie SN) ustalenia prawa do świadczenia lub

jego wysokości.

Tymczasem skarżący złożył tzw. pierwszorazowy wniosek o przyznanie mu

emerytury w dniu 17 października 2002 r., a wcześniej korzystał z uprawnień

rentowych. Ponadto Sąd Apelacyjny przyjmując, że ubezpieczony nie udowodnił,

jakoby organ ubezpieczeń społecznych udzielał mu błędnych informacji, nie

naruszył

wskazanych

proceduralnych

podstaw

kasacyjnych

w

sposób

kwalifikowany jako oczywisty, tj. widoczny na pierwszy rzut oka i bez wgłębiania się

w szczegóły sprawy. Brak jednoznacznych podstaw do przyjęcia, że skarżący

został wprowadzony w błąd zachowaniem się organu rentowego, który nie wydał w

sprawie decyzji, a skarżący nie występował przed dniem 17 października 2002 r. z

formalnym i koniecznym wnioskiem o przyznanie mu prawa do emerytury (art. 116

ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach), przekreśla potrzebę i możliwość

wyjaśnienia postawionego w sprawie zagadnienia prawnego, które zostało oparte

na nieudowodnionym założeniu, że organ rentowy dopuścił się takiego błędu.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.