I UK 340/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 340/04

POSTANOWIENIE

Dnia 21 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Herbert Szurgacz

w sprawie z odwołania W. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w [...]

o jednorazowe odszkodowanie, prawo do renty w związku z wypadkiem ,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 kwietnia 2005 r.,

kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]

z dnia 8 czerwca 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Ubezpieczony W. P. wniósł kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] z dnia 8 czerwca 2004 r. Jako podstawy

kasacji wskazał na naruszenie przepisów postępowania: art. 316, 382, 235, 227,

217 § 2, 278 , 233 i 328 § 2 k.p.c. Kasacja zawiera wniosek o uchylenie

zaskarżonego wyroku. Kasacja wskazuje okoliczności uzasadniające - zdaniem

skarżącego - przyjęcie kasacji do rozpoznania, mianowicie oczywiste naruszenie

prawa w zakresie postępowania przez uwzględnienie argumentów na korzyść

organu rentowego z pominięciem wniosków dowodowych ubezpieczonego oraz

konieczność wyjaśnienia czy jazda z dozwoloną prędkością w pobliżu przejścia dla

pieszych i nie zmniejszenie tej prędkości przez kierującego pomimo zbliżania się do

przejścia stanowi po stronie kierowcy naruszenie zasad bezpieczeństwa.

Sąd Najwyższy zważył:

Przedstawienie

przez

stronę

wnosząca

kasację

okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie (aczkolwiek w rozpoznawanej sprawie można

mieć wątpliwości, czy wskazanie na okoliczności uzasadniające rozpoznanie

kasacji spełnia wymagania art. 3933 §1 pkt 3 k.p.c.) nie oznacza, że Sąd Najwyższy

przyjmie

kasacie

do

rozpoznania.

Spełnienie

powyższego

wymagania,

przewidzianego w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym od

nowelizacji Kodeksu postępowania cywilnego dokonanej ustawą z dnia 24 maja

2000 r., nie pozwala jedynie odrzucić kasacji: sądowi drugiej instancji na podstawie

art. 3935 k.p.c. natomiast Sądowi Najwyższemu - na podstawie art. 3937 § 2 w

związku z art. 393 k.p.c. Nie zapewnia jednak przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Przyjęcie to zależy bowiem od braku okoliczności, które uprawniają Sąd Najwyższy

do wydania postanowienia o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Okoliczności te zostały wymienione w art. 393 § 1 i § 2 k.p.c. Według powyższych

przepisów, Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania. jeżeli

w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie ani nieważność postępowania, a ponadto gdy

zaskarżone orzeczenie nie narusza w sposób oczywisty prawa lub gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna.

W ocenie Sądu Najwyższego, w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do

przyjęcia kasacji do rozpoznania ponieważ nie występuje w niej istotne zagadnienie

prawne ani nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w praktyce (art. 393 § 1 k.p.c.).

Potrzeba udzielenia odpowiedzi na sformułowane pod adresem Sądu Najwyższego

pytanie nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 393 k.p.c.

Nie jest możliwe sformułowanie ogólnej zasady w przedstawionym zakresie,

ponieważ ocena, czy zaistniało współprzyczynienie się kierowcy do powstania

wypadku w drodze do pracy oraz, czy po stronie poszkodowanego ubezpieczonego

zaistniało rażące niedbalstwo, może być dokonywana tylko w okolicznościach

konkretnego zdarzenia. Z kolei subiektywne przeświadczenie ubezpieczonego o

niesprawiedliwości

orzeczenia

nie

może

być

utożsamiane

z

oczywistym

naruszeniem prawa w rozumieniu art. 393 § 2 k.p.c., co uzasadniałoby przyjęcie

kasacji do rozpoznania. Oczywiste naruszenie prawa to takie naruszenie, które jest

zauważalne dla każdego prawnika bez wgłębiania się w tekst przepisów i bez

potrzeby głębszej analizy prawniczej (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 8 marca 2002 r. I PKN 341/01), co w rozpoznawanej sprawie, w której

prowadzono szerokie postępowanie dowodowe nie miało miejsca.

Z powyższych względów, na podstawie art. 393 w związku z art. 393 7 § 1

k.p.c. orzeczono jak w sentencji postanowienia.