I UK 322/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 322/05

POSTANOWIENIE

Dnia 19 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Tyszel

w sprawie z odwołania K. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.

o umorzenie zadłużenia wobec funduszu alimentacyjnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 kwietnia 2006 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w B.

z dnia 30 sierpnia 2005 r., sygn. akt III AUa …/05,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wprawdzie, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c., postanowienie Sądu

Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej nie wymaga

pisemnego uzasadnienia, jednakże w pierwszym okresie stosowania przepisów o

skardze kasacyjnej, w ich brzmieniu nadanym ustawą z 22 grudnia 2004 r. o

zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), Sąd Najwyższy

rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną uznaje za potrzebne wskazanie

zasadniczych motywów rozstrzygnięcia.

Sąd Najwyższy, jako kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej

instancji, a skarga kasacyjna (podobnie, jak uprzednio – kasacja) nie jest środkiem

zaskarżenia przysługującym od każdego

rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c. Sąd

Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważane wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub też 4) skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z uwagi na przeważający w charakterze

skargi kasacyjnej element interesu publicznego, jako środka kontroli prawidłowości

stosowania prawa, wymaganie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. przedstawienia wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej i jego uzasadnienia ma na celu wykazanie znaczenia

tego rozstrzygnięcia dla realizacji publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej

względnie

ujednolicenia

orzecznictwa

sądów

powszechnych

i

rozwoju

jurysprudencji. Takiego znaczenia w skardze nie przedstawiono. O potrzebie

rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy nie przekonuje

sformułowane w niej

zagadnienie

uzyskiwanie

nazwane

„prawnym”,

a

mianowicie:

„czy

przez

wnioskodawcę niskich dochodów, przy jednoczesnym braku majątku (...)

pozostawanie w ciężkiej sytuacji życiowo-rodzinnej, należy zaliczyć do kategorii

szczególnie uzasadnionych przypadków, którą statuuje art. 68 ust. 1 ustawy z dnia

28 listopada 2003 r., o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255), a

ponadto czy takowe rozstrzygnięcie pozostawałoby do opozycji do ratio legis ww

przepisu”. Tak przedstawione zagadnienie jest kwestią oceny konkretnych

subiektywnie przedstawionych okoliczności faktycznych, a nie zagadnieniem

wykładni lub stosowania powołanego przepisu. Trafnie bowiem Sąd Apelacyjny

wskazał, że sam fakt osiągania przez skarżącego niskich dochodów, braku majątku

i oszczędności nie daje podstaw do umorzenia jego należności z Funduszu

Alimentacyjnego, skoro nie jest przewlekle chory, a będąc w średnim wieku ma

realne możliwości wykonywania pracy zarobkowej i realizowania swego obowiązku

alimentacyjnego. Ma też rację Sąd Apelacyjny, że intencją ustawodawcy

stanowiącego przepis art. 68 ustawy z 28 listopada 2003 r., jest ograniczenie jego

stosowania wyłącznie do przypadków „szczególnie uzasadnionych związanych z

sytuacją zdrowotną lub rodzinną osoby, przeciwko której jest prowadzona

egzekucja alimentów, lub osoby zobowiązanej do zwrotu bezpodstawnie pobranych

świadczeń z funduszu”. Przepis ten, jako szczególny podlega wykładni ścisłej i nie

ma zastosowania do każdej osoby zobowiązanej do świadczeń alimentacyjnych,

która znajduje się w „trudnej” sytuacji materialnej. Ocena, czy taka sytuacja jest

„przypadkiem szczególnie uzasadnionym” nie jest zagadnieniem prawnym lecz –

jak to wyżej wskazano – oceną okoliczności faktycznych, więc – stosownie do art.

3983 § 3 k.p.c. – nie podlega kontroli kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

orzekł jak w sentencji postanowienia.