I UK 321/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 321/09

POSTANOWIENIE

Dnia 19 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski

w sprawie z odwołania P. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o ustalenie istnienia obowiązku ubezpieczenia społecznego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 stycznia 2010 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego [...]

z dnia 16 kwietnia 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Wydziału, z dnia 16 kwietnia 2009 r.. Jako

podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej wskazał naruszenie

przepisów prawa

materialnego – art. 18 ust. 4 pkt 5a w związku z art. 18 ust. 1 w związku z art. 9 ust.

1a w związku z art. 6 ust. 1 ustawy systemowej. Jako okoliczność uzasadniającą

przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na wystąpienie istotnego zagadnienia

prawnego i potrzebę dokonania wykładni przepisu art. 9 ust. 1a ustawy

systemowej. Zdaniem skarżącego podstawa wymiaru składek winna być ustalana w

oparciu o roczny przychód ubezpieczonego (a nie osobno za każdy miesiąc).

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości prawne

lub

wywołujących

postępowania

lub

rozbieżności

skarga

w

kasacyjna

orzecznictwie,

jest

zachodzi

oczywiście

nieważność

uzasadniona.

Jeżeli

okoliczności te nie zachodzą Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 398 9 § 2 k.p.c.,

uprawniony jest do wydania postanowienia o odmowie przyjęcia kasacji do

rozpoznania.

Zasadniczym problem spornym było w tej sprawie ustalenie sposobu

wyliczania wynagrodzenia za pracę w kontekście przepisu art. 9 ust. 1a ustawy

systemowej. Nie ulega wątpliwości, że z powodu użycia w tym przepisie terminu

„wynagrodzenie minimalne” konieczne jest odwołanie się do ustawy z dnia 10

października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. Nr 200, poz.

1679, ze zm.). Sąd Apelacyjny trafnie wywiódł, że na gruncie tej ustawy nie jest

dopuszczalne przeliczanie wynagrodzenia za pracę na okres miesięczny poprzez

sumowanie wynagrodzenia otrzymywanego w roku kalendarzowym a następnie

dzielenie przez 12. Istotą wynagrodzenia minimalnego jest jego miesięczna

wysokość. Wynika więc z tego, że użycie w art. 9 ust. 1a ustawy systemowej

zwrotu „w przeliczeniu na jeden miesiąc” nie może być rozumiane jako

dopuszczenie wyliczenia wynagrodzenia minimalnego w sposób proponowany

przez skarżącego.

Należy podzielić także argumentację Sądu drugiej instancji w kwestii

problemu, który powstałby w razie przyjęcia poglądu o rocznym liczeniu

wynagrodzenia.

W

przypadku

takiego

liczenia

niestałych

składników

wynagrodzenia ubezpieczony nie miałby możliwości oceny obowiązku płacenia

składek. W niektórych więc przypadkach byłoby to możliwe do ustalenia dopiero po

upływie roku kalendarzowego.

Z powyższych względów należało uznać, że zaskarżony wyrok nie naruszył

wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów i odpowiada prawu.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w

sentencji postanowienia.