I UK 321/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 321/04

POSTANOWIENIE

Dnia 19 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z odwołania T. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w [...]

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 kwietnia 2005 r.,

kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]

z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 21 grudnia 2001 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] odmówił T. S. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 1

grudnia 2001 r.

Podstawę wydania powyższej decyzji stanowiło orzeczenie Lekarza

Orzecznika ZUS z dnia 18 grudnia 2001 r., który uznał, że jest on zdolny do pracy.

W odwołaniu od tej decyzji T. S. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i

przyznanie prawa do renty.

Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] wyrokiem z

dnia 14 maja 2003 r., sygn. akt VIII U …/02 oddalił odwołanie wnioskodawcy.

Z ustaleń Sądu wynika, iż T. S., urodzony 26 grudnia 1949r., posiada

wykształcenie podstawowe, pracował m.in. jako gwinciarz, robotnik transportu,

monter torów i rozjazdów, kierowca samochodów ciężarowych prowadził także

własną działalność gospodarczą. Od 29 grudnia 1997r. do 30 listopada 2001 r.

pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych lekarzy

specjalistów. Biegły dermatolog uznał, iż jest on zdolny do pracy zarobkowej.

Chirurg-ortopeda

uznał,

że

rozpoznane

schorzenia

powodują

niewielkie

ograniczenie sprawności i ruchomości, ale nie powodują u wnioskodawcy

niezdolności do pracy zarobkowej zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami od grudnia

2001 r. i stwierdził ponadto poprawę stanu zdrowia. Biegły neurolog orzekł, iż

badany jest zdolny do pracy zarobkowej zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami

zawodowymi.

Biegli

podtrzymali

swe

stanowisko

w

sprawie

w

opiniach

uzupełniających, które wydali po uwzględnieniu wyników badań RTG i tomografii

komputerowej z 2002r., w których orzekli, że sprawność i ruchomość w zakresie

układu ruchu pozwalają na uznanie wnioskodawcy za zdolnego do pracy

zarobkowej, i że nie przedstawił on dokumentacji medycznej potwierdzającej

powstanie nowych objawów po wydaniu wcześniejszych opinii. W badaniu

internistycznym biegły także uznał badanego za zdolnego do pracy zarobkowej.

W konsekwencji Sąd Okręgowy ustalił, iż T. S. jest osobą zdolną do pracy i

orzekł na podstawie art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) w

zw. z art. 12 w/w ustawy, że nie przysługuje mu prawo do renty z tytułu

niezdolności do pracy, ponieważ nie spełnia wszystkich ustawowych przesłanek do

otrzymywania tego świadczenia.

Apelację od wyroku złożył T. S.

Sąd Apelacyjny – Sad Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] wyrokiem z

dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt III AUa …/03 oddalił apelację.

Sąd Apelacyjny stwierdził, że Sąd Okręgowy w pełni zasadnie ustalił, iż stan

schorzeń wnioskodawcy nie ogranicza sprawności jego organizmu w stopniu

powodującym niezdolność do pracy zgodnej z kwalifikacjami. Słusznie oparł swe

rozstrzygnięcie na opinii biegłych sądowych lekarzy: neurologa, dermatologa,

ortopedy, i internisty, jako lekarzy właściwych ze względu na rodzaj schorzeń

występujących u wnioskodawcy, którzy jednoznacznie stwierdzili, że T. S. jest

zdolny do pracy zarobkowej. Takie samo jednoznaczne stanowisko zajęli biegli w

postępowaniu drugoinstancyjnym.

Sąd Apelacyjny uznał więc także za słuszne stanowisko Sądu Okręgowego

uznające opinie biegłych za rzetelny, fachowy i obiektywny materiał dowodowy,

mogący' stanowić podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, biegli bowiem

dostarczyli Sądowi informacji koniecznych i specjalnych do rozstrzygnięcia. Opinie

zostały wydane na podstawie szczegółowych badań i pełnej dokumentacji

lekarskiej, uwzględniają kwalifikacje zawodowe wnioskodawcy i w sposób

przekonujący wskazują na przyczyny uznania, iż T. S. jest zdolny do pracy

zarobkowej zarówno jako monter torów jak i kierowca taksówki. Dla uznania osoby

za niezdolną do pracy, nie wystarcza więc istnienie choroby, lecz stwierdzone

muszą być takie zmiany w stanie zdrowia ubiegającego się o świadczenie rentowe,

które powodują niezdolność do zarobkowania, czyli takie następstwa choroby, które

uniemożliwiają wykonywanie pracy, czego u wnioskodawcy ani Sąd I instancji, ani

Sąd II instancji nie ustalił.

Wnioskodawca T. S. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając

naruszenie przez Sąd drugiej instancji przepisów postępowania, które mogło mieć

istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 286 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. na skutek oddalenia wniosku

pełnomocnika wnioskodawcy o uzupełnienie opinii przez biegłego lekarza

neurologa;

2) art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. na skutek przekroczenia granicy

swobodnej

oceny

dowodu

-

opinii

biegłego

internisty

wbrew

zasadom

doświadczenia życiowego.

Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazano, że

zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego oczywiście narusza prawo gdy chodzi o art.

286 kpc., bowiem gdyby Sąd Apelacyjny zgodnie z treścią art. 286 k.p.c. zażądał

wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, strona miałaby możliwość zadawania pytań

biegłemu, a tym samym wyjaśnienia istotnych wątpliwości związanych z treścią

opinii biegłego podnoszonych w piśmie z dnia 19 lipca 2004 roku. Wyjaśnienie tych

wątpliwości w sposób istotny wpłynęłoby na prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu

Apelacyjnego.

Powołując się na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie

sprawy Sądowi Apelacyjnemu

do

ponownego

rozpoznania

i

rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy, zważył co następuje:

Przechodząc do oceny kasacji w tej konkretnej sprawie należy zauważyć co

następuje. W rozpoznawanej sprawie nie występują okoliczności, które z urzędu

uzasadniałyby zmianę albo uchylenie zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy nie doszukał się także w zakresie okoliczności z art. 393 3 § 1

pkt 3 k.p.c. wystarczająco silnych argumentów skarżącego, uzasadniających

poważne wątpliwości co do wykładni powołanych przepisów w kasacji, które

mogłyby skutkować

przejęciem

kasacji do rozpoznania. Dokonana przez

orzekające Sądy swobodna ocena dowodów, wpływająca na ustalenie niezdolności

do pracy ubezpieczonego, oparta na wynikach obszernego postępowania

dowodowego (opinii biegłych), przy ustalonym w tej mierze orzecznictwie, nie może

być rozpatrywana w kategoriach istotnego zagadnienia prawnego czy konieczności

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie.

Kasacja powołuje się na naruszenie przepisów postępowania, które ani nie

budzą wątpliwości, ani nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie. Zarówno w

piśmiennictwie i orzecznictwie utrwalone zostało, iż okoliczności sporne są

dostatecznie wyjaśnione, gdy nie budzą wątpliwości sądu, a wyjaśnienie to może

nastąpić poprzez: a) uzgodnienie spornych okoliczności między stronami, b)

przeprowadzenie postępowania dowodowego, którego wyniki są zgodne z

wynikami, do których miałoby prowadzić przeprowadzenie nowego dowodu (por.

uchwałę SN z 15 lipca 1974 r., Kw.Pr 2/74, OSNCP 1974, nr 12, poz. 203; orz. SN

z 18 września 1969 r., II CR 308/69, OSNCP 1970, nr 7-8, poz. 130).

Polemika i kwestionowanie ustaleń dokonanych przez sądy w granicach

swobodnej oceny dowodów nie wystarcza w ocenie Sądu Najwyższego do

przyjęcia kasacji do rozpoznania. Do wyłącznej oceny Sądu rozpoznającego

sprawę należy kwestia ustalenia, czy opinia biegłego jest wystarczająco silnym

dowodem w sprawie czy istnieje też potrzeba uzupełniającego przesłuchania

biegłego na rozprawie.

Jeżeli więc uznać, że w kasacji zawarto przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie, to z pewnością nie umotywowano ich w sposób

pozwalający na ocenę słuszności argumentacji w tym zakresie.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.