I UK 318/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 318/05

POSTANOWIENIE

Dnia 19 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Tyszel

w sprawie z odwołania J. .

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 kwietnia 2006 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 20 lipca 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wprawdzie, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c., postanowienie Sądu

Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej nie wymaga

pisemnego uzasadnienia, jednakże w pierwszym okresie stosowania przepisów o

skardze kasacyjnej, w ich brzmieniu nadanym ustawą z 22 grudnia 2004 r. o

zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), Sąd Najwyższy

rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną uznaje za potrzebne wskazanie

zasadniczych motywów rozstrzygnięcia.

Przede wszystkim Sąd Najwyższy przypomina, że jako kasacyjny nie jest

sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, a skarga kasacyjna (podobnie, jak

uprzednio – kasacja) nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego

rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważane wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność

postępowania lub też 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z uwagi na

przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego, jako

środka kontroli prawidłowości stosowania prawa, wymaganie z art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c. przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej i jego uzasadnienia ma

na celu wykazanie znaczenia tego rozstrzygnięcia dla realizacji publicznoprawnej

funkcji skargi względnie ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju

jurysprudencji. Takiego znaczenia w skardze nie przedstawiono. O potrzebie

rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy nie przekonuje wskazanie na potrzebę

wykładni art. 12 i 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz.

353 ze zm.). Przedstawione zagadnienie nie wymaga kolejnej wykładni Sądu

Najwyższego, ponieważ wszystkie przepisy powołane w skardze były już

wielokrotnie i wszechstronnie wyjaśniane w dotychczasowym orzecznictwie (m.in.

w wyroku z 30 sierpnia 2001 r., II UKN 521/00, - OSNP 2003, nr 10, poz. 260 i w

powołanych w nim orzeczeniach, a także w postanowieniu z dnia 4 lutego 2003 r.,

II UKN 345/02, - OSNP 2004, nr 8, poz. 146). Przy orzekaniu o niezdolności do

pracy w rozumieniu tych przepisów ocenia się nie tylko zdolność (brak zdolności) w

odniesieniu do pracy wykonywanej bezpośrednio przed zgłoszeniem wniosku o

rentę, lecz także do

zachowania zdolności wykonywania innej pracy z

wykorzystaniem poziomu wykształcenia i kwalifikacji, lecz w innych warunkach.

Sąd Najwyższy, zwraca uwagę na bezprzedmiotowość wywodu rozpatrywanej

skargi dotyczącej jednooczności wnioskodawcy. W sprawie bezspornym jest

bowiem, że jego jednooczność powstała w dzieciństwie, przed podjęciem

pierwszego zatrudnienia, więc nawet gdyby z tej przyczyny istniała u niego

niezdolność

do pracy w rozumieniu art. 12 i 13 ustawy o FUS, to i tak

wnioskodawca nie miałby prawa do renty, ponieważ nie spełniłby warunku z art. 57

pkt 3 tej ustawy (powstanie niezdolności w okresach w nim wskazanych).

Wniesiona w sprawie skarga nie spełnia więc żadnej z przesłanek jej

przyjęcia wskazanych w powołanym wyżej art. 3989 § 1 k.p.c. i dlatego, na

podstawie § 2 tego przepisu Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.