I UK 312/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 312/05

POSTANOWIENIE

Dnia 2 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza

w sprawie z odwołania H.B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.

o prawo do emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 lutego 2006 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w K. wyrokiem z dnia 23 czerwca 2005 r. na skutek apelacji

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. od wyroku Sądu Okręgowego –

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. zmienił zaskarżony wyrok i oddalił

odwołanie H. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział

w S.

odmawiającej ubezpieczonemu prawa do wcześniejszej emerytury.

Ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku.

Wyrok zaskarżał w całości. Skarżonemu orzeczeniu zarzucał rażące

naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 32 ust. 4 ustawy z 17 grudnia

1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z

§ 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku

emerytalnego

pracowników

zatrudnionych

w

szczególnych

warunkach

lub

szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.) przez błędne

zastosowanie „zapisów zawartych w zarządzeniu nr 48 Ministra Przemysłu z

10.05.1989 r., z którego wynika, iż zarówno Sąd pierwszej, jak i drugiej instancji

wywiódł wniosek, iż powód wykonywał pracę stale i w pełnym wymiarze czasu

pracy na stanowisku murarza pieców i urządzeń przemysłowych na gorąco

wykazanym świadectwem pracy

wydanym przez zakład pracy, który zatrudniał

powoda, a które to świadectwo pracy stanowiło podstawę do zaliczenia powodowi

przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Sądy pierwszej i drugiej instancji

czasokresu pracy w wymiarze 6 lat 2 miesięcy i 28 dni”. W uzasadnieniu skargi

ubezpieczony podniósł, iż bezsprzecznie wykazał wskazany wyżej okres pracy w

szczególnych warunkach, wymienionej w Dziale III wykazu B.

Skarga kasacyjna zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w

całości oraz o utrzymanie w mocy wyroku Sądu pierwszej instancji przy

uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. powinna zawierać

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie, co stanowi jeden z

wymogów konstrukcyjnych tego środka prawnego. Przepis ten jest odpowiednikiem

obowiązującego do 5 lutego 2005 r. art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c., który nakładał na

stronę skarżącą obowiązek przedstawienia okoliczności uzasadniających przyjęcie

kasacji do rozpoznania.

Unormowanie to nawiązuje do instytucji przedsądu, uregulowanego w art.

3989 § 2 k.p.c. (poprzednio art. 393 k.p.c.) i stanowi jego dopełnienie, nakładając na

stronę skarżącą obowiązek przedstawienia argumentów przemawiających za tym,

by skarga kasacyjna została rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Rozpoznanie

skargi kasacyjnej, z uwagi na publicznoprawną (ustrojową) funkcję tego środka

następuje bowiem z przyczyn wykraczających poza toczący się między stronami

spór prywatnoprawny.

Na gruncie poprzednio obowiązującego art. 3933 k.p.c. nieprzedstawienie w

kasacji

okoliczności

uzasadniających

jej

rozpoznanie

stanowiło

brak nieusuwalny, prowadzący do jej odrzucenia, co wielokrotnie podnosił Sąd

Najwyższy w tym m.in. w postanowieniu z dnia 9 listopada 2000 r. II CKN 1385/00

(OSNC z 2001 r. nr 3 poz. 51). Zmiana stanu prawnego wynikająca z nowej

regulacji i zastąpienia art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. przez art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. nie

może prowadzić do przyjęcia, że przedstawione wyżej zasady uległy zmianie.

Wręcz przeciwnie, wprowadzone zmiany, w świetle których skarga kasacyjna jest

nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia prawomocnego orzeczenia (art. 398 1 § 1

k.p.c.) doprowadziły do podkreślenia, jej szczególnego charakteru jako środka

prawnego. W sytuacji gdy skarga kasacyjna nie spełnia tzw. wymagań

konstrukcyjnych następuje jej odrzucenie bez wzywania do uzupełnienia braków

(art. 3986 § 2 k.p.c.).

Skarga kasacyjna ubezpieczonego wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie

spełnia wymogów określonych w art. 3984 §1 pkt 3 k.p.c. Wnoszący skargę nie

formułuje wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania ani nie przedstawia istotnego

zagadnienia prawnego, nie powołuje się na potrzebę wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie a

nadto nie twierdzi, iż zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Jest to brak pisma niepodlegający uzupełnieniu, który czyni skargę kasacyjną

niedopuszczalną, a zatem podlegającą odrzuceniu.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c. orzeczono jak

w sentencji.