I UK 287/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 287/05

POSTANOWIENIE

Dnia 28 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z odwołania S. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w N.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych

i Spraw Publicznych w dniu 28 marca 2006 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2005 r. Sąd Apelacyjny w K. oddalił apelację S.

M. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. z

dnia 19 lutego 2004 r., którym oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. odmawiającej prawa do renty z tytułu

niezdolności do pracy.

Od powyższego wyroku wnioskodawca złożył skargę kasacyjną nazwaną

kasacją, w której zarzucił naruszenie art. 12, 13 i 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia

1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz. U. Nr

162, póz. 1118 ze zm.) „przez przyjęcie niezdolności do pracy i w konsekwencji

braku prawa do dalszej renty, chociaż stwierdzone schorzenia uniemożliwiają

wnioskodawcy podjęcie pracy w posiadanym zawodzie” oraz naruszenie przepisów

postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 233 § 1

k.p.c. przez bezkrytyczne przyjęcie opinii biegłych i brak wyjaśnienia, czy przy

stwierdzonych schorzeniach wnioskodawca może bez uszczerbku dla wyników

leczenia podjąć pracę w posiadanym zawodzie. W konsekwencji skarżący wniósł o

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, jak również uchylenie w całości

poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w T. i przekazanie sprawy Sądowi

pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

„Zgodnie z wymogiem art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.” skarżący przedstawił, iż

„istnieje potrzeba wykładni zastosowanych w sprawie przepisów ustawy z dnia 17

grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz.U. Nr 162, póz. 1118 ze zmianami) dla wyeliminowania niekorzystnego z punktu

widzenia i samego wnioskodawcy i znaczenia społecznego, a ujawniającego się w

praktyce

opiniowania

automatyzmu.

Nie

rozważa

się

bowiem

kosztów

dotychczasowego leczenia, znaczenia dobrego efektu leczenia i skutków podjęcia

pracy. Ustawa winna gwarantować, że biegli rozważą i wyjaśnią dokładnie w opinii, iż

pomimo

istnienia

schorzeń

będących

dotąd

podstawą

przyznania

renty

dotychczasowe leczenie dało taki wynik, że wnioskodawca może podjąć pracę bez

uszczerbku dla zdrowia i efektu leczenia. Ujawnia się, że biegli wydają opinię na

konkretną chwilę, co mija się z celem, gdyż choroba trwa. Dlatego przedstawienie

prognozy i uzasadnienie mogłoby dawać miarodajną podstawę do orzekania”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie

zaskarżonego orzeczenia (pkt 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienie (pkt 2), wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego

uzasadnienie (pkt 3) oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia (pkt 4). Przepis

art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej stanowił

odrębny element pisma niezależny od przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienia. Uzasadnienie wniosku natomiast powinno nawiązywać do przesłanek

przyjęcia kasacji do rozpoznania określonych w art. 398 9 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym

przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni

przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Spełnienie wymagania z art. 398 4 § pkt 3

k.p.c. powinno zatem przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym

skarżący wskaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na

uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie

uzasadni, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek. Braki

skargi kasacyjnej w zakresie wskazanych wyżej elementów konstrukcyjnych

powodują, że skarga jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie

właściwym do usuwania braków formalnych skargi kasacyjnej i w związku z tym

podlega odrzuceniu bez wzywania do ich uzupełnienia. Skoro bowiem wymóg

zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi tej do rozpoznania i jego

uzasadnienie ma taką samą wagę i znaczenie jak pozostałe istotne cechy skargi

kasacyjnej, to podlega badaniu według kryteriów, przy pomocy których badane są

kryteria pozostałe.

Skarga kasacyjna wnioskodawcy nie spełnia istotnego wymogu formalnego z

art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., albowiem nie został w niej w ogóle zawarty wniosek o

przyjęcie skargi do rozpoznania (co wynika z niedostrzeżenia przez skarżącego

zmiany z dniem 6 lutego 2005 r. charakteru tego środka prawnego, przez co stał się

on nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia – art. 3981 § 1 k.p.c.)) wraz ze wskazaniem

istnienia przesłanek wniosek ten uzasadniających i wyjaśnieniem, wykładni jakich

przepisów prawnych istnieje potrzeba, na czym polegają wątpliwości przy

dokonywaniu ich interpretacji i wykazaniem dlaczego wątpliwości te są tak poważne,

że wymagają zaangażowania Sądu Najwyższego. Za spełnienie przedmiotowego

wymogu nie może być zatem w żadnym razie uznane wskazanie przez wnoszącego

skargę, że „istnieje potrzeba wykładni zastosowanych w sprawie przepisów ustawy z

17 października 1998 r. dla wyeliminowania niekorzystnych z punktu widzenia i

samego wnioskodawcy i znaczenia społecznego – ujawniającego się w praktyce

opiniowania – automatyzmu”.

W konsekwencji brak w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do

rozpoznania, a także brak odpowiadającego ustawowym wymaganiom uzasadnienia

tego wniosku (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) są brakami nieusuwalnymi, powodującymi

odrzucenie skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c.