I UK 275/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 275/11

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Romualda Spyt

w sprawie z odwołania A. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o prawo do zasiłku chorobowego, zwrot nienależnie pobranego zasiłku

chorobowego i prawo do świadczenia rehabilitacyjnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 stycznia 2012 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 16 marca 2011 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza

od

A.

G. na

rzecz

Zakładu

Ubezpieczeń

Społecznych kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Ubezpieczony – A. G. - wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 marca 2011 r.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego,

przez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 6 ust. 1 pkt 5 8, 9, 13 i 14 ustawy z

dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst;

Dz. U. Z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.).

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, „albowiem w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne polegające na ustaleniu kryteriów,

że w przypadku powoda tytułem ubezpieczenia chorobowego jest działalność

gospodarcza ogółem, a nie odrębnie każdy z podmiotów gospodarczych w których

był wspólnikiem bądź jednoosobowym właścicielem” i zadał pytania: „czy przez

«prawo do świadczeń», art. 13 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o

świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i

macierzyństwa, o którym mowa w tym przepisie, rozumieć należy więc dochód,

zarobek,

którego

uzyskiwanie

będzie

stanowiło

negatywną

przesłankę

otrzymywania zasiłku chorobowego. Nie będzie to jednak dochód czerpany z

takiego

typu

działalności,

która

podlega

ubezpieczeniu

społecznemu

obowiązkowemu lub dobrowolnemu.” oraz „Czy tytuł ubezpieczenia chorobowego

zdefiniowany w art. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa,

obejmuje jedną osobę fizyczną, ale prowadząca działalność gospodarczą w kilku

podmiotach gospodarczych, czy też każdy podmiot gospodarczy prowadzony przez

tą samą osobę fizyczną jest odrębnym podmiotem w zakresie ubezpieczenia

chorobowego”.

Organ rentowy złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej

odrzucenie, ewentualnie o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej

oddalenie i o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu

kasacyjnym według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy.

W skardze kasacyjnej złożonej przez ubezpieczonego znajduje się wniosek

o przyjęcie skargi do rozpoznania z uwagi na występowanie w sprawie istotnych

zagadnień prawnych, sprowadzających się do wykładni przepisów art. 3 pkt 1 i art.

13 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz. U.

Nr 77, poz. 512 ze zm.).

Problem

przedstawiony

przez

skarżącego

dotyczy

niewątpliwie

interesującego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do odpowiedzi, czy

zmiana profilu pozarolniczej działalności gospodarczej, ewentualnie zmiana jej

formy organizacyjnej oznacza ustanie uprzedniego i powstanie nowego tytułu

ubezpieczenia społecznego chorobowego w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia

25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w

razie choroby i macierzyństwa, co ma istotne znaczenia dla właściwego

zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 13 ust. 1 i 2 tej ustawy. Przepisy te

bowiem regulują prawo do zasiłku chorobowego za okres po ustaniu tytułu

ubezpieczenia chorobowego, wyłączając prawo do niego w przypadku, kiedy osoba

niezdolna do pracy kontynuuje działalność zarobkową lub podjęła działalność

zarobkową

stanowiącą

tytuł

do

objęcia

obowiązkowo

lub

dobrowolnie

ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniającą prawo do świadczeń za okres

niezdolności do pracy z powodu choroby.

Mimo to, nie można uznać, że tak sformułowane zagadnienia uzasadniają

potrzebę rozpoznania skargi kasacyjnej, albowiem skarżący nie oparł jej na

podstawie naruszenia art. 3 pkt 1 i art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Nie

może

stanowić

przesłanki

uzasadniającej

przyjęcie

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia odnoszącego się do

stosowania określonego przepisu, którego naruszenie nie zostało wytknięte w jej

podstawach, gdyż zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę

kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw. Jest więc związany

granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi jej podstawami, co oznacza, że nie

może uwzględniać naruszenia żadnych innych przepisów niż wskazane przez

skarżącego. Nie ma zatem uzasadnienia dla przyjęcia skargi do rozpoznania ze

względu na okoliczności, które wykraczają poza podstawy tego środka zaskarżenia,

a więc nie mogą być uwzględnione przy jego rozpoznaniu.

Rozważając przedstawioną przez wnoszącego skargę kasacyjną przyczynę

jej rozpoznania, Sąd Najwyższy stwierdził zatem, że jest ona nieodpowiednia do

zakresu sprawy poddanej pod osąd w trybie skargi kasacyjnej, wobec czego z

mocy art. 3989 k.p.c. postanowił jak w sentencji. O kosztach postępowania

kasacyjnego rozstrzygnięto po myśli art. 98 k.p.c. w związku z § 11 ust. 2 w

związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).