I UK 274/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 274/05

POSTANOWIENIE

Dnia 2 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza

w sprawie z odwołania J. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T.

o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 marca 2006 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł.

z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Ł. wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2005 r. zmienił zaskarżony

wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 21

czerwca 2004 r. i oddalił odwołanie ubezpieczonego J. G. od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 29 stycznia 2004 r. przyznającej

ubezpieczonemu emeryturę od 1 stycznia 2004 r. w wysokości w niej określonej.

Ubezpieczony w ustawowym terminie wniósł skargę kasacyjną od tego

wyroku w dwóch pismach procesowych (nazwanych przez skarżącego „kasacją” i

„uzupełnieniem do złożonej kasacji”)

Skarżonemu orzeczeniu zarzucał obrazę przepisów prawa procesowego, a

w szczególności art. 3, 233 i 328 k.p.c. przez wydanie wyroku zmieniającego wyrok

Sądu Okręgowego i oddalenie jego odwołania od decyzji ZUS Oddział w T.

bez

rozważenia całego materiału dowodowego, a przede wszystkim, iż wnioskodawca

od wielu lat jest człowiekiem poważnie chorym, że przy załatwianiu spraw

formalnych, również związanych ze złożeniem wniosku o zamianę renty na

emeryturę, musiał posłużyć się osobą żony, że nie miał żadnej możliwości

sprawdzenia, czy informacja pracownika ZUS była prawdziwa. Podnosił również

naruszenie przepisów prawa materialnego „a w szczególności art. 133 ust. 1 pkt 1,

2 przez niewłaściwą jego interpretację” , stwierdzając iż ustawa z dnia 17 grudnia

1998 r. została uchwalona w interesie pracowników, a nie przeciwko nim. Twierdził,

iż „skoro wniosek w 2000 roku nie został przyjęty w wyniku nieprawdziwej informacji

organu rentowego trudno opierać się na formalnym brzmieniu skoro pobieranie

niższych świadczeń przez wnioskodawcę było następstwem błędu organu

rentowego tym bardziej, że zgodnie z § 3 Rozp. Rady Ministrów z dnia 7 lutego

1983 roku organ rentowy jest zobowiązany do udzielenia pomocy przy ubieganiu

się o świadczenia z ZUS –u”.

Skarga kasacyjna zawiera wniosek o zmianę wyroku Sądu Apelacyjnego Ł. z

dnia 28 kwietnia 2005 r. zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 21

czerwca 2004 r. i oddalenie apelacji ZUS Oddział w T.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c. od wydanego przez sąd drugiej instancji

prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo

umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie

strona może

wnieść skargę kasacyjną. Przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 22

grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy

Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) z dniem 6

lutego 2005 r. a stosownie do art. 3 wskazanej wyżej ustawy do złożenia i

rozpoznania kasacji od orzeczenia wydanego przed dniem wejścia ustawy w życie,

a także do odmowy przyjęcia jej do rozpoznania stosuje się przepisy

dotychczasowe. Z uwagi na datę wydania orzeczenia przez Sąd drugiej instancji

przysługiwała od niego skarga kasacyjna, a dla oceny wniesionego środka nie ma

znaczenia nadana mu przez stronę nazwa („kasacja”).

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać

wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie. Jest to jeden z wymogów

konstrukcyjnych. Przepis ten jest odpowiednikiem obowiązującego poprzednio art.

3933 § 1 pkt 3 k.p.c., który nakładał na stronę skarżącą obowiązek przedstawienia

okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania.

Unormowanie to nawiązuje do instytucji przedsądu, uregulowanej w art. 398 9

§ 2 k.p.c. (poprzednio art. 393 k.p.c.) i stanowi jej dopełnienie, nakładając na stronę

skarżącą obowiązek przedstawienia argumentów przemawiających za tym, by

skarga kasacyjna została rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Rozpoznanie skargi

kasacyjnej, z uwagi na publicznoprawną (ustrojową) funkcję tego środka następuje

bowiem z przyczyn wykraczających poza toczący się między stronami spór

prywatnoprawny.

Na gruncie poprzednio obowiązującego art. 393 3 k.p.c. brak przedstawienia

w kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie stanowił brak nieusuwalny,

prowadzący do jej odrzucenia, co wielokrotnie podnosił Sąd Najwyższy np. w

postanowieniu z dnia 9 listopada 2000 r. II CKN 1385/00 (OSNC z 2001 r. nr 3 poz.

51). Zmiana stanu prawnego wynikająca z nowej regulacji i zastąpienia art. 393 3 §

1 pkt 3 k.p.c. przez art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. nie może prowadzić do przyjęcia, że

przedstawione wyżej zasady uległy zmianie. Wręcz przeciwnie, wprowadzone

zmiany, w świetle których skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia prawomocnego orzeczenia (art. 3981 § 1 k.p.c.) doprowadziły do

podkreślenia, jej szczególnego charakteru jako środka prawnego. Jeżeli skarga

kasacyjna nie spełnia tzw. wymagań konstrukcyjnych następuje jej odrzucenie bez

wzywania do uzupełnienia braków (art. 3986 § 2 k.p.c.).

Skarga kasacyjna ubezpieczonego wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie

spełnia wymogów określonych w art. 3984 §1 pkt 3 k.p.c. Wnoszący skargę nie

formułuje istotnego zagadnienia prawnego, nie powołuje się na potrzebę wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie a nadto nie twierdzi, iż zachodzi nieważność

postępowania lub że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1

k.p.c.). Okoliczności te nie wynikają bowiem ani ze złożonej „kasacji” ani także z

pisma nazwanego „uzupełnieniem do złożonej kasacji”.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c. orzeczono jak

w sentencji postanowienia.