I UK 272/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 272/04

POSTANOWIENIE

Dnia 9 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania A. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C.

o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 marca 2005 r.,

kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 5 maja 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 5 maja 2004 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K. oddalił apelację A. P. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 14 listopada 2002 r., którym oddalone

zostało jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C.

odmawiającej przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z

wypadkiem przy pracy.

Kasacja wnioskodawcy zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie prawa

materialnego – przepisów o niezdolności do pracy z ustawy z dnia 17 grudnia 1998

r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162,

poz. 1118 ze zm.), (bez wskazania

konkretnych artykułów wyżej wymienionej

ustawy) oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 233 § 1 k.p.c. i art. 227

k.p.c.

Jako

okoliczności

uzasadniające

rozpoznanie

kasacji

wskazuje

istotne

zagadnienie prawne - odnoszące się do wykładni i zastosowania art. 233 § 1 k.p.c. i

art. 227 k.p.c.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 393 3 k.p.c. podlega dalszej

kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują

okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art. 393 § 1 i 2 k.p.c.) a

mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na

przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły

prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz.670), czy istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także

potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je

wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze

sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy zaskarżone

orzeczenie oczywiście narusza prawo (przy czym oczywistość ta musi jawić się

jako rażąca i od razu dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy

sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie

przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność

postępowania (art.393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie okoliczności Sąd Najwyższy bierze

pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je także podnieść strona skarżąca, co

podlega ocenie w ramach przedsądu.

Oceniając kasację wniesioną przez powoda Sąd Najwyższy nie dopatruje się

występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do rozpoznania. W

szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki

oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią

wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich

stosowania. W

sprawie

nie

występują

także

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia proceduralne. Zarzuty kasacji dotyczą w istocie własnej wersji stanu

faktycznego.

Aktualne w tej sprawie jest stanowisko Sądu Najwyższego w wyroku z dnia

16 kwietnia 1997, II UKN 55/97 (OSNP 1998/3/95) uznające, że odmowa

przeprowadzenia w postępowaniu apelacyjnym dowodu z dalszych biegłych nie

stanowi usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej skoro sąd drugiej instancji w

przekonujący i logiczny sposób odmowę tę uzasadnił, wyjaśniając dlaczego dowód

nie był istotny dla rozstrzygnięcia sprawy.

Ponadto wskazać trzeba, że nie jest naruszeniem art. 233 par. 1 k.p.c. oparcie

ustaleń na opinii biegłych lekarzy, jeżeli opinie te są jednoznaczne i nie wymagają

uzupełnienia ani dalszego wyjaśnienia. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19

lipca 2001 r., II UKN 497/00).

Zatem kasacja powołuje się na naruszenie przepisów postępowania, które

ani nie budzą wątpliwości, ani nie wywołują rozbieżności w praktyce.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się oczywistości

naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem ani nie stwierdzając nieważności

postępowania - na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia kasacji do

rozpoznania.