I UK 270/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 270/04

POSTANOWIENIE

Dnia 9 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Herbert Szurgacz

w sprawie z odwołania S. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.

o zwrot nienależnie pobranego świadczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 marca 2005 r.,

kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 25 marca 2004 r., sygn. akt III AUa …/02,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Ubezpieczony S. W. wniósł kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 25 marca 2004 r. Kasacja została

oparta na zarzucie naruszenia praw materialnego,

mianowicie art. 103 ust. 2a

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS. Skarżący wniósł o

zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie apelacji organu rentowego od wyroku

Sądu I instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jako okoliczność

uzasadniającą rozpoznanie kasacji skarżący wskazał na konieczność dokonania

wykładni art. 103 ust. 2a ustawy o e. i r. z FUS w odniesieniu do osób pracujących

w niepełnym wymiarze czasu pracy, które jedynie dorabiają do emerytury

uzyskanej z tytułu zatrudnienia u innego pracodawcy, z którym stosunek pracy

został rozwiązany. W wymienionej kwestii istnieje rozbieżność w orzecznictwie

Sądu Apelacyjnego w K.

Sąd Najwyższy zważył:

Przedstawienie

przez

stronę

wnosząca

kasację

okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie nie oznacza. że Sąd Najwyższy przyjmie kasację

do rozpoznania. Spełnienie powyższego wymagania, przewidzianego w art. 393 3

§ 1 pkt 3 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym od nowelizacji Kodeksu postępowania

cywilnego dokonanej ustawą z dnia 24 maja 2000 r., nie pozwala jedynie odrzucić

kasacji: sądowi drugiej instancji na podstawie art. 393 5 k.p., natomiast Sądowi

Najwyższemu - na podstawie art. 3937 § 2 w związku z art. 3935 k.p.c. Nie

zapewnia jednak przyjęcia kasacji do rozpoznania. Przyjęcie to zależy bowiem od

braku okoliczności, które uprawniają Sad Najwyższy do wydania postanowienia o

odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania. Okoliczności te zostały wymienione w

art. 393 § 1 i

2 k.p.c. Według powyższych przepisów, Sąd Najwyższy może

odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne

zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie

ani

nieważność postępowania, a ponadto gdy zaskarżone orzeczenie nie narusza w

sposób oczywisty prawa lub gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna.

W ocenie Sądu Najwyższego, w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do

przyjęcia kasacji do rozpoznania ponieważ nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

praktyce (art. 393 § 1 k.p.c.). W uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z

dnia 10 listopada 2004 r. (II UZPP 9/04, Pr. Pracy 2004, z. 11. poz. 241) Sąd

Najwyższy stwierdził, że „Prawo do emerytury ulega zawieszeniu, jeżeli emeryt nie

rozwiąże wszystkich stosunków pracy, w których pozostawał bezpośrednio przed

dniem nabycia prawa do emerytury ( art. 103 ust. 2a ustawy z dnia 17 grudnia 1998

r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych)". Zagadnienie

prawne wskazane w kasacji zostało tym samym wyjaśnione.

Z powyższych względów, na podstawie art. 393 w związku z art. 393 § 1

k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.