I UK 264/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 264/05

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska

w sprawie z odwołania M. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C.

z udziałem zainteresowanej Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej Kopalni Węgla

Kamiennego "P." w B.

o jednorazowe odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 lutego 2006 r.,

kasacji odwołującego się od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K.

z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt VIII Ua …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Ubezpieczeń Społecznych w K. wyrokiem z dnia 22

listopada 2004 r. oddalił apelację ubezpieczonego M. S. od wyroku Sądu

Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 6 kwietnia 2004

r., oddalającego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w

przedmiocie odmowy prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku w

drodze z pracy z dnia 12 listopada 2002 r.

Kasacja ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia przepisów

postępowania – „art. 379 pkt 5 oraz 5 w związku z art. 391 k.p.c. przez pozbawienie

możliwości

obrony

spowodowane

brakiem

przeprowadzenia

wszystkich

wnioskowanych dowodów i nieudzieleniem stosownych pouczeń co do czynności

procesowych oraz niewyznaczeniem pełnomocnika z urzędu; art. 328 § 2 k.p.c. w

związku z

art. 391 k.p.c. przez niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku i

ograniczenie tego obowiązku do lakonicznego przytoczenia przepisów prawa wraz

z niepełną podstawą faktyczną; art. 378 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c. wobec

nierozpoznania wszystkich zarzutów apelacyjnych, a to kwestii pominięcia przez

Sąd pierwszej instancji dowodu z przesłuchania w charakterze świadka M. Z. oraz

art. 382 i 233 § 1 w związku z art. 391 k.p.c. przez dokonanie błędnej oceny

zebranego w sprawie materiału dowodowego na skutek przyjęcia, iż brak

zachowania należytej ostrożności był jedyną i wyłączną przyczyną zaistniałego

wypadku, co stanowiło konsekwencję całkowitego pominięcia kwestii wystąpienia

na drodze – przed zdarzeniem – dodatkowych czynników zewnętrznych

niezależnych

od

ubezpieczonego,

które

miały

wpływ

na

zaistnienie

przedmiotowego wypadku, a to śliskiej nawierzchni jezdni i złej widoczności na

drodze oraz nieprawidłowego zachowania pozostałych uczestników ruchu”. W

podstawach kasacji podniesione zostały także zarzuty dotyczące naruszenia prawa

materialnego „przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1, art.

8 i art. 46 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków

przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.) wskutek

uznania, iż sam fakt wystąpienia po stronie ubezpieczonego kwalifikowanej formy

winy stanowi uzasadnioną przesłankę do odmowy wypłaty jednorazowego

odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy, bez względu na fakt wystąpienia

jakiegokolwiek dodatkowego czynnika zewnętrznego, który również mógł stanowić

przyczynę zdarzenia”.

Rozważając podstawy uzasadniające przyjęcie lub odmowę przyjęcia kasacji

do rozpoznania Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty

nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).

W sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 2 k.p.c., jak

też kwestia przedstawiona jako istotne zagadnienie prawne nie wymaga

rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy. W związku z tym Sąd Najwyższy, po

rozważeniu przesłanek określonych w § 1, uznał odmowę przyjęcia kasacji do

rozpoznania za uzasadnioną.