I UK 258/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 258/09

POSTANOWIENIE

Dnia 12 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z odwołania J. B.

przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w O.

o przeliczenie wysokości emerytury wojskowej i wyrównanie świadczenia od dnia 1

stycznia 1999 r.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 listopada 2009 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 20 maja 2009 r.,

I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

II. zasądza od J. B. na rzecz Wojskowego Biura Emerytalnego

w

O. kwotę

(sto

dwadzieścia)

zł

tytułem

kosztów

postępowania wywołanych wniesieniem skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 20 maja 2009 r. Sąd Apelacyjny

oddalił apelację

wnioskodawcy J. B. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w O. z dnia 6 marca 2009 r., którym oddalono jego odwołanie od

decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego w O. z dnia 29 grudnia 2008 r.

odmawiającej ponownego ustalenia wysokości świadczenia emerytalnego przy

zastosowaniu zasad waloryzacji obowiązujących przed 1 stycznia 1999 r.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wnioskodawca zarzucił

naruszenie prawa materialnego, a to: 1) art. 159 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z

2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm., obecnie jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz.

1227, zwanej dalej ustawą o emeryturach i rentach) oraz art. 6 ust. 1 (prawidłowo: pkt 1)

i art. 40 (w brzmieniu obowiązującym do 8 listopada 2001 r.) ustawy z dnia 10 grudnia

1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (jednolity tekst:

Dz.U. z 2004 r. Nr 8 poz. 66 ze zm.) w związku z art. 2 i 32 ust. 1 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej i art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach (w

brzmieniu obowiązującym do dnia 1 września 2003 r.), poprzez błędną wykładnię

polegającą na przyjęciu, że zasady waloryzacji emerytur wojskowych wyrażone w

wyżej wymienionych przepisach ustaw emerytalnych mają zastosowanie do emerytów

wojskowych, którzy uzyskali to uprawnienie przed wejściem w życie znowelizowanych

zasad waloryzacji rent i emerytur wojskowych; interpretację przytoczonych przepisów

zawiera uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 stycznia 2003 r., SK

27/02, w świetle której Sądy obu instancji orzekły niezgodnie z prawem; 2) art. 17 i 18

konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. z 1993 r. Nr 1,

poz. 284) oraz art. 1 protokołu dodatkowego Nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw

Człowieka,

poprzez

pozbawienie

wnioskodawcy

prawa,

które

zgodnie

z

obowiązującymi przepisami nabył, tj. waloryzacji uposażeniowej (art. 6 ustawy o

zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin).

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości oraz uchylenie poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji

w części objętej zaskarżeniem, ewentualnie uchylenie zaskarżonych wyroków i

orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie odwołania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniony został

występowaniem w sprawie „istotnego problemu prawnego jakim jest orzeczenie”, w jakim

zakresie oraz czy przepis art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin w brzmieniu nadanym przez art. 159

ustawy o emeryturach i rentach ma zastosowanie do osób, które uzyskały prawo do

świadczenia przed dniem 1 stycznia 1999 r. a nadto czy w razie konfliktu między wolą

ustawodawcy zmierzającego do ujednolicenia systemu prawnego, a prawami już

nabytymi, wątpliwości rozstrzyga się na korzyść ustawodawcy z pominięciem praw

nabytych. W ocenie skarżącego, istnieje zatem potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości wobec rozbieżności pomiędzy wyrokami

sądowymi a orzecznictwem Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego

dotyczącym sposobu waloryzacji emerytur uzyskanych przed 1 stycznia 1999 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wbrew prezentowanemu przez skarżącego stanowisku, podnoszona przez niego

kwestia została rozstrzygnięta w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia

1999 r., K 4/99 (OTK 1999 nr 7, poz. 65). W powołanym orzeczeniu Trybunał stwierdził, że

art. 159 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach, zrównujący w art. 6 ustawy o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych zasady waloryzacji świadczeń wojskowych z

zasadami waloryzacji przewidzianymi w przepisach ustawy o emeryturach i rentach, nie

narusza wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP zasady ochrony praw nabytych. Wskazane

orzeczenie jednoznacznie odnosi się przede wszystkim do osób, którym przed dniem 1

stycznia 1999 r. przysługiwało prawo podmiotowe do świadczenia z zaopatrzenia

wojskowego nabyte albo na podstawie indywidualnego aktu organu władzy, albo wprost

na podstawie ustawy. W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że

poprzez zmianę metody waloryzacji przysługujących świadczeń (ich podwyższania) nie

doszło do pozbawienia prawa do świadczeń ani ich waloryzacji, natomiast naruszenie

oczekiwań określonej grupy świadczeniobiorców co do przewidywanego poziomu

przyszłych świadczeń nie stanowi samo przez się naruszenia prawa do waloryzacji, a w

konsekwencji - niezgodnego z ustawą zasadniczą arbitralnego ograniczenia zasady

ochrony praw nabytych.

Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma moc powszechnie obowiązującą i

jest ostateczny z mocy art. 190 ust. 1 Konstytucji RP. Natomiast przytoczony przez

skarżącego wyrok z dnia 27 stycznia 2003 r., SK 27/02 (OTK-A 2003 nr 1, poz. 2) dotyczył

zupełnie innej kwestii i w żaden sposób nie wpływa na ocenę zmiany zasad waloryzacji

świadczeń wojskowych pobieranych w dacie wejścia w życie zmian legislacyjnych.

Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.