I UK 253/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 253/05

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania M. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C.

o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 lutego 2006 r.,

skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 10 maja 2005 r., sygn. akt III AUa ../03,

1. odrzuca skargę kasacyjną

2. odpis

postanowienia

przekazuje

Okręgowej

Radzie

Adwokackiej w C.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16 października 2003 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w C. oddalił odwołanie ubezpieczonego M. S. od decyzji

Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. z dnia 9 kwietnia 2003 r.

odmawiającej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy ze względu na brak tej

niezdolności stwierdzonej przez lekarza orzecznika ZUS oraz przez biegłych

sadowych lekarzy specjalistów odpowiednich do schorzeń ubezpieczonego.

Wyrokiem z dnia 10 maja 2005 r. Sąd Apelacyjny w K. oddalił apelację

ubezpieczonego od wyroku Sądu pierwszej instancji, podzielając ustalenia i wnioski

tego Sądu.

Powyższy wyrok ubezpieczony zaskarżył skargą kasacyjną zarzucając

naruszenie prawa materialnego – art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października

2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych (Dz. U. Nr 1999, poz. 1673 ze zm.) oraz art. 12 ustawy z dnia 17

grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 359 ze zm.) oraz naruszenie przepisów

postępowania przez pominięcie faktów i okoliczności mających wpływ na wynik

sprawy – bez wskazania tych przepisów.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Zgodnie bowiem z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna, poza

oznaczeniem zaskarżonego orzeczenia i określenia, czy jest ono zaskarżane w

całości lub części, przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, zawierać

także wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie (jak

również wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem

zakresu żądanego uchylenia i zmiany).

W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna jest pozbawiona wniosku o jej

przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia nawiązującego, co jest oczywiste,

do przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania, wymienionych wyczerpująco w art.

3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. Sąd Najwyższy bowiem przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

postępowania,

bądź

skarga

też

orzecznictwie

kasacyjna

sądów,

jest

zachodzi

oczywiście

nieważność

uzasadniona.

Obowiązkiem zatem wnoszącego skargę kasacyjną jest nie tylko zamieszczenie w

niej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, ale i jego uzasadnienie, a więc

wykazanie występowania zagadnienia prawnego, co polega na sformułowaniu jego

treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły prowadzą do rozbieżnych

ocen prawnych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II

CZ 35/01, M.Prawn. 201 nr 13, poz. 670), przedstawienie potrzeby wykładni

przepisów prawnych,

co

wymaga

wykazania,

że

dane

przepisy

nie

zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze sądowej lub

wskazania występujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, powołanie się na

oczywista zasadność kasacji, co wymaga wykazania, że zaskarżone orzeczenie

oczywiście narusza prawo, przy czym oczywistość tę należy rozumieć jako rażącą i

od razu dostrzegalną, uwidoczniającą się bez głębszej analizy sprzeczność

wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi

regułami interpretacji; koniecznym jest też umotywowanie zarzutu nieważności

postępowania. Takie przedstawienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania i jego uzasadnienie (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) jest jej istotnym

elementem, którego brak nie pozwala Sądowi Najwyższemu na ocenę ustawowych

przesłanek poddających skargę kasacyjna merytorycznemu rozpoznaniu. W

niniejszej sprawie skarga kasacyjna jest pozbawiona omawianego wyżej, istotnego

elementu, co stanowi jej brak nieusuwalny i skutkujący jej odrzucenie. Wniosek o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie powinny być,

podobnie jak

pozostałe elementy skargi, o jakich mowa w art. 398 4 § 1 k.p.c.

przedstawione jako odrębny element pisma procesowego (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002 nr 2, poz. 22), tak

aby Sąd Najwyższy nie musiał takiego wniosku doszukiwać się w uzasadnieniu

skargi.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 6 § 2 i 3 k.p.c.

w związku z art. 3986 § 4 k.p.c. postanowił jak w sentencji.