I UK 252/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 252/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący)

SSN Romualda Spyt (sprawozdawca)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z odwołania A.G. prowadzącego Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe

„G”. w C.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanych […],

o ustalenie wysokości zadłużenia z tytułu składek,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 stycznia 2010 r.,

skargi kasacyjnej A. G. prowadzącego Przedsiębiorstwo Handlowo- Usługowe „G.”

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 11 grudnia 2008 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. wyrokiem z

dnia 28 marca 2008 r. oddalił odwołanie płatnika składek A. G. od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 marca 2007 r., w której określono jego

zaległość z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne

oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za

następujących ubezpieczonych, występujących w niniejszym postępowaniu w

charakterze zainteresowanych […].

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym. A. G., prowadzący

pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo –

Usługowe G., zawarł w dniu 2 stycznia 1999 r. ze spółką cywilną G. umowę o

świadczenie usług. Kolejną umowę, już ze spółką jawną G. G., K., zawarł on w dniu

20 września 2002 r. W oparciu o te umowy płatnik wykonywał usługi na terenie Huty

[…] odpowiedzialnością - jako podwykonawca robót zleconych przez ten ostatni

podmiot spółce jawnej G. Płatnika składek wiązały umowy zlecenia z pracownikami

spółki jawnej G., na podstawie których wykonywali oni prace będące przedmiotem

umowy między Hutą a spółką jawną G. Płatnika wiązała także umowa o

świadczenie usług z E. Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w K. Umowę tę

wykonywał za pośrednictwem pracowników tej spółki, z którymi zawarł umowy o

dzieło. W trakcie przeprowadzonej kontroli u płatnika składek organ rentowy

stwierdził, że pracownicy zatrudnieni na podstawie umów zlecenia zgłoszeni zostali

jedynie do ubezpieczenia zdrowotnego, natomiast pracownicy zatrudnieni w oparciu

o umowę o dzieło nie zostali zgłoszeni ani do ubezpieczenia społecznego, ani do

zdrowotnego – chociaż wszyscy oni świadczyli pracę na rzecz podmiotów, z którymi

łączyła je umowa o pracę. Po zakończonej kontroli płatnik zapłacił na rzecz organu

rentowego kwotę 133.785,09 zł, która została rozliczona na jego koncie. W

zaskarżonej decyzji organ rentowy określił wielkość zadłużenia płatnika z tytułu

składek na ubezpieczenia społeczne (wraz z odsetkami) za okres od marca 2000 r.

do marca 2006 r. na kwotę 337.540,06 zł, na ubezpieczenie zdrowotne za kwiecień

2006 r. (wraz z odsetkami) na kwotę 247,48 zł, na Fundusz Pracy i Fundusz

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (wraz z odsetkami) za okres od marca

2000 r. do kwietnia 2006 r. na kwotę 34.126,70 zł.

Mając tak ustalony stan faktyczny, Sąd Okręgowy uznał, że odpowiada on

treści art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.) i z tego względu

oddalił odwołanie płatnika składek.

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 11

grudnia 2008 r. oddalił apelację A. G. od powyższego wyroku Sądu pierwszej

instancji. W pisemnych motywach rozstrzygnięcia Sąd ten stwierdził, że zaskarżona

decyzja ma oparcie w przepisie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych, zgodnie z którym, Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje decyzje

w zakresie indywidualnych spraw dotyczących ustalania wymiaru składek i ich

poboru, a także umarzania należności z tytułu składek, a wydana decyzja organu

rentowego spełnia wszystkie wymagania przewidziane w art. 107 k.p.a. Sąd

Apelacyjny podkreślił, że zaskarżona decyzja zapadła w wyniku wniosku A. G. o

„niezwłoczne wydanie decyzji ustalającej wysokość zadłużenia p. A. G. – jako

płatnika składek prowadzącego Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe „G.” z

siedzibą w C., ul. B. 12” i jest ona zgodna z przepisem art. 8 ust. 2a ustawy o

systemie ubezpieczeń społecznych. Z jego treści wynika, że za pracownika, w

rozumieniu ustawy, uważa się także osobę wykonującą pracę na podstawie umowy

agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której

zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo

umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarła z pracodawcą, z którym pozostaje w

stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz

pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy. Sąd Apelacyjny podkreślił, że

zasadnicze znaczenie przy ocenie, czy praca wykonywana jest na rzecz

pracodawcy ma ustalenie, czy jest ona wykonywana w przebiegu realizacji

stosunku prawnego łączącego tego pracodawcę z podmiotem będącym dla

pracowników zleceniodawcą lub zamawiającym dzieło, a to właśnie wynika z

ustalonego stanu faktycznego. Stąd trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji,

że zainteresowani, z którymi płatnik składek zawierał umowy zlecenia i umowy o

dzieło, wykonywali prace na rzecz swojego pracodawcy, tj. na rzecz E. Spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością oraz na rzecz spółki jawnej G. Ustosunkowując się

do zarzutu apelacji dotyczącego naruszenia art. 174 § 2 k.p.c., Sąd Apelacyjny

stwierdził, że na rozprawie w dniu 14 marca 2008 r. Sąd pierwszej instancji

wyłączył do odrębnego rozpoznania sprawę z udziałem zainteresowanych […].

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, opartej na obu podstawach,

skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 8 ust. 2a ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że

każda realizacja umowy cywilnoprawnej przez osobę będącą pracownikiem

powoduje objęcie jej pracowniczym ubezpieczeniem społecznym, jeżeli istnieje

tylko jakikolwiek związek pomiędzy pracodawcą a zleceniodawcą, art. 107 § 1

k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 386 § 1 k.p.c. i art. 477 14 § 2 k.p.c.

oraz art. 378 § 1 k.p.c. – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że

decyzja niezawierająca uzasadnienia i niewskazująca wszystkich uczestników

postępowania jest prawidłowa. W drugiej podstawie kasacyjnej skarżący postawił

zarzut naruszenia art. 386 § 1 k.p.c. w związku z art. 477 14 § 2 k.p.c. w związku z

art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 378 § 1 k.p.c. - poprzez ich niezastosowanie, art. 378 §

1 k.p.c. i 386 § 2 k.p.c. w związku z art. 379 pkt 5 k.p.c. oraz art. 174 § 2 k.p.c. i art.

321 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. – poprzez nieuchylenie wyroku Sądu

pierwszej instancji z uwagi na rozstrzygnięcie o całości roszczeń, pomimo

zawieszenia, a następnie wyłączenia sprawy czterech zainteresowanych i

pozbawienia ich tym samym możliwości obrony swoich praw, co doprowadziło do

nieważności postępowania.

Z tych względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz

wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu ostatniemu Sądowi do

ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nietrafny jest pogląd Sądu

Apelacyjnego, iż zaskarżona decyzja jest poprawna pod względem formalnym i

zawiera wszystkie elementy wskazane w art.107 § 1 k.p.a. Podkreślił, że powinna

ona wskazywać wszystkie osoby (strony postępowania), których dotyczy.

Zaskarżona decyzja wymagania tego nie spełnia (nie wskazuje pracowników,

których decyzja dotyczy), wobec czego powinna być wyeliminowana z obrotu

prawnego. Ponadto z decyzji nie wynika, z jakiego tytułu wynika zaległość

składkowa i jakich zleceniobiorców dotyczy, a także nie zawiera ona ani

uzasadnienia, ani matematycznego wyliczenia należności. Zdaniem skarżącego,

uchylenie wyroku na podstawie art. 47714a k.p.c. może nastąpić w przypadku

stwierdzenia nieważności decyzji, lub w przypadku takich jej braków, które

uniemożliwiają prawidłowe przeprowadzenie postępowania sądowego. Natomiast

braki decyzji wskazane w art. 467 § 4 zdanie drugie k.p.c. (w tym brak podstawy

prawnej i faktycznej oraz brak matematycznego wyliczenia należności) uzasadniają

zwrot sprawy organowi rentowemu przez sąd pierwszej instancji na etapie jej

wstępnego badania. Takie same skutki winno wywołać ujawnienie tych braków w

dalszym toku postępowania, dlatego Sąd Apelacyjny winien był uchylić zaskarżony

apelacją wyrok i poprzedzającą go decyzję i przekazać sprawę organowi

rentowemu do ponownego rozpoznania. Co do zarzutu naruszenia art. 8 ust. 2a

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych skarżący stwierdził, że może on mieć

zastosowanie

wyłącznie

do

pracowników

E. Spółki

z

ograniczoną

odpowiedzialnością, natomiast pracownicy spółki jawnej G. nie wykonywali pracy

na rzecz swojego pracodawcy, lecz na rzecz Huty, ponieważ ten podmiot był

beneficjentem świadczonych usług, „który uzyskiwał przysporzenie rzeczowe,

najczęściej w wyniku przeprowadzanych napraw i remontów maszyn”. Co do

nieważności postępowania skarżący podkreślił, że pomimo najpierw zawieszenia

postępowania w zakresie dotyczącym zainteresowanych […] (z uwagi na brak

aktualnego adresu bądź śmierć), a później wyłączenia ich sprawy do odrębnego

postępowania, rozstrzygnięcie Sądu pierwszej i drugiej instancji również ich

dotyczy, bowiem Sąd pierwszej instancji oddalił odwołanie od decyzji w całości.

Zainteresowani ci nie brali udziału w postępowaniu i tym samym pozbawieni zostali

możliwości swoich praw. Stanowi to także o naruszeniu art. 174 § 2 zdanie drugie

k.p.c., który zakazuje wydania wyroku po zawieszeniu postępowania z przyczyn

określonych w § 1 pkt 1 tego przepisu oraz o naruszenie art. 321 § 1 k.p.c.,

ponieważ Sąd wyrokował o przedmiocie nieobjętym żądaniem (wyłączonym do

odrębnego postępowania).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W

pierwszej

kolejności

rozpoznaniu

podlega

zarzut

nieważności

postępowania oparty na przepisie art. 379 pkt 5 k.p.c., powołujący się na

pozbawienie możliwości obrony swych praw przez wskazanych w skardze

zainteresowanych i jest on bezzasadny. W sentencji wyroków Sądu pierwszej i

drugiej instancji wymienia się wszystkich zainteresowanych, których rozstrzygnięcie

dotyczy. Nie ma wśród nich pracowników wymienionych przez skarżącego, co do

których sprawa wyłączona została do odrębnego rozpoznania. Oznacza to, iż

odwołanie oddalone zostało jedynie w stosunku do składek przypadających

wymienionym w wyroku pracownikom i w istocie rozstrzygnięcie Sądu dotyczy tylko

tej części decyzji. Poza tym wskazać należy, że zarzut ten w stosunku do

pracownika J. O., który zmarł 25 stycznia 2005 r. (akt zgonu k – 213) oraz E. D.,

zmarłego 13 czerwca 2002 r. (akt zgonu – k 121), nie ma usprawiedliwionej

podstawy także z innej przyczyny. Oczywiste jest, że pracownicy ci, którzy zmarli w

obu przypadkach przed

wszczęciem postępowania sądowego (odwołanie

wniesiono w dniu 6 grudnia 2007 r.), nie mogli stać się stronami niniejszego

postępowania, zatem wszelkie czynności sądu w tym zakresie (wezwanie do

udziału w sprawie w charakterze zainteresowanego) nie mogły wywołać skutku

procesowego i nadać J. O. i E. D. statusu strony.

Nie ma usprawiedliwionych podstaw kolejny zarzut naruszenia prawa

procesowego – „art. 386 § 1 k.p.c. i z art. 47714 § 2 k.p.c. w związku z art. 107 § 1

k.p.a. oraz art. 378 § 1 k.p.c.” – poprzez ich niezastosowanie, w którym skarżący

zarzuca, że pomimo istotnych braków decyzji organu rentowego (brak wskazania w

niej wszystkich stron postępowania administracyjnego – pracowników) Sądy obu

instancji „utrzymały w mocy” taki akt. Podobnie należy ocenić powiązany z

powyższą kwestią zarzut naruszenia prawa materialnego – „art. 107 § 1 k.p.a., art.

156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 386 § 1 k.p.c. i art. 47714 § 2 k.p.c. oraz art.

378 § 1 k.p.c.” – poprzez przyjęcie, że decyzja niezawierająca uzasadnienia oraz

niewskazująca wszystkich uczestników postępowania jest decyzją prawidłową w

rozumieniu art. 104 k.p.a. 107 k.p.a.

Podkreślić przede wszystkim należy, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń

społecznych postępowanie sądowe nie stanowi prostej kontynuacji postępowania

administracyjnego, bowiem tylko w wyjątkowych wypadkach kontrola sądowa

decyzji organu rentowego przeprowadzana jest przez pryzmat przepisów Kodeksu

postępowania administracyjnego. Zasadę posiłkowego stosowania Kodeksu

postępowania

administracyjnego

w

postępowaniu

z

zakresu

ubezpieczeń

społecznych wyrażono w art. 180 k.p.a. Zgodnie z art. 180 § 1 k.p.a. w sprawach z

zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy Kodeksu, chyba że przepisy

dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach.

Jak stanowi art. 181 k.p.a., organy odwoławcze właściwe w sprawach z zakresu

ubezpieczeń społecznych określają przepisy odrębne; do postępowania przed tymi

organami stosuje się odpowiednio przepis art. 180 § 1 k.p.a. Treść tego przepisu z

jednej strony oznacza przyznanie pierwszeństwa w sprawach z ubezpieczeń

społecznych przepisom szczególnym, z drugiej zaś wskazuje, że postępowanie

odwoławcze toczy się, poprzez zastosowanie art. 83 ust. 2 ustawy o systemie

ubezpieczeń społecznych, na zasadach i w trybie określonym w Kodeksie

postępowania cywilnego. Jednoznacznie zatem wynika z przytoczonych regulacji,

że w wymienionych sprawach pierwszeństwo w zastosowaniu mają przepisy

szczególne, natomiast przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje

się wtedy, gdy określonej kwestii nie normują przepisy szczególne.

Przepis art. 1 k.p.c. zawiera definicję sprawy cywilnej, która jest sprawą

wynikającą ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego

oraz z prawa pracy. W rozumieniu tego przepisu (formalnoprawnym znaczeniu)

sprawami cywilnymi są również sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych, a więc

sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych (art. 477 9

k.p.c.), do których przepisy Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się z mocy

ustaw szczególnych. Od momentu wniesienia odwołania do sądu rozpoznawana

sprawa staje się sprawą cywilną, podlegającą rozstrzygnięciu wedle reguł

właściwych dla tej kategorii. Odwołanie pełni rolę pozwu (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 19 czerwca 1998 r., II UKN 105/98, OSNAPiUS 1999, nr 16,

poz. 529 oraz postanowienie z dnia 29 maja 2006 r. I UK 314/05, OSNP 2007 nr

11-12, poz. 173). Jego zasadność ocenia się zatem na podstawie właściwych

przepisów prawa materialnego. Postępowanie sądowe, w tym w sprawach z

zakresu

prawa

wynikających

z

administracyjnych

ubezpieczeń

społecznych,

naruszenia

prawa

spowodowanych

skupia

się

zatem

na

wadach

materialnego,

a

kwestia

wad

decyzji

naruszeniem

przepisów

postępowania

administracyjnego, pozostaje w zasadzie poza przedmiotem tego postępowania. Z

utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że sąd ubezpieczeń

społecznych - jako sąd powszechny - może i powinien dostrzegać jedynie takie

wady formalne decyzji administracyjnej, które decyzję tę dyskwalifikują w stopniu

odbierającym jej cechy aktu administracyjnego (por. uchwały Sądu Najwyższego z

dnia 21 listopada 1980 r., III CZP 43/80, OSNCP 1981 nr 8, poz. 142, z dnia 27

listopada 1984 r., III CZP 70/84, OSNCP 1985 nr 8, poz. 108 oraz z dnia 21

września 1984 r., III CZP 53/84, OSNCP 1985 nr 5-6, poz. 65), jako przedmiotu

odwołania. Stwierdzenie takiej wady następuje jednak tylko dla celów postępowania

cywilnego i ze skutkami dla tego tylko postępowania. Podzielając to stanowisko, jak

i pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2002 r., II

UKN 356/01 (OSNAPiUS 2004 nr 3, poz. 52), wskazać należy, że w wypadkach

innych wad, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i w przepisach, do których odsyła

art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., konieczne jest wszczęcie odpowiedniego postępowania

administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności decyzji i wyeliminowania jej z

obrotu prawnego. Zgodnie z poglądem wyrażonym w przywołanym postanowieniu

Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2002 r., będącym wyrazem ugruntowanego już

stanowiska w doktrynie i orzecznictwie, instytucja stwierdzenia nieważności decyzji

administracyjnej nie mieści się w pojęciu „odwołania" i nie podlega normie art. 83

ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Naruszenie przepisów Kodeksu

postępowania administracyjnego nie stanowi przesłanki wzruszenia decyzji przez

sąd pracy i ubezpieczeń społecznych, więc także w tym aspekcie przepisy Kodeksu

postępowania administracyjnego nie są przez ten Sąd stosowane. W związku z tym

jest oczywiste, że wśród przewidzianych w art. 4779 § 3 k.p.c., art. 47710 § 2 k.p.c. i

art. 47714 k.p.c. sposobów rozpoznania odwołania przez sąd nie przewidziano

stwierdzania nieważności decyzji organu rentowego, nawet przy odpowiednim

stosowaniu art. 180 § 1 k.p.a. Postępowanie toczące się w trybie art. 158 k.p.a. jest

jednym z trybów pozaodwoławczych; nie jest kontynuacją rozpoznawania sprawy

będącej przedmiotem decyzji administracyjnej, lecz sprawą „w przedmiocie

stwierdzenia nieważności" tej decyzji, które - z mocy art. 16 § 1 zdanie drugie k.p.a.

- może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w tym Kodeksie lub w

ustawach szczególnych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji

administracyjnej

jest

więc

samodzielnym

postępowaniem

administracyjnym

ograniczającym się do ustalenia, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad

wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Rozstrzygnięcie kończące to

postępowanie następuje w drodze decyzji (art. 158 § 1 k.p.a.) podejmowanej przez

organ administracji publicznej (art. 156 § 1 k.p.a.), toteż orzekanie w tej kwestii

przez sąd powszechny byłoby naruszeniem kompetencji właściwego organu

administracji publicznej. Natomiast decyzja organu rentowego o tyle ma znaczenie,

że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych przedmiot żądania (sporu) jest

określony treścią tej decyzji (tak: Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 września 2000

r., II UKN 685/99, OSNAPiUS 2002 nr 5, poz.121, w postanowieniu z dnia 13 maja

1999 r., II UZ 52/99, OSNAPiUS 2000 nr 15, poz. 601). Zatem zarzuty powyższe

bazujące na wadach decyzji administracyjnej nie mogą stanowić podstawy do

uznania

zasadności

odwołania

od

decyzji

organu

rentowego

będącego

przedmiotem niniejszego postępowania.

Przechodząc do kolejnego zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 8

ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, Sąd Najwyższy uznał go za

uzasadniony, jednakże z innych przyczyn, niż wskazywane przez skarżącego.

Trafnie bowiem uznał Sąd Apelacyjny, że pracownicy spółki jawnej G., świadcząc

pracę w ramach umowy zlecenia zawartej ze skarżącym, w istocie wykonywali

pracę na rzecz swojego pracodawcy. Istotne znaczenie ma bowiem umowa

zawarta między skarżącym a spółką jawną G., na mocy której zlecono skarżącemu

określone usługi. Usługi te wykonywane były przez pracowników spółki jawnej G. w

ramach umów zlecenia zawartych z Przedsiębiorstwem Usługowo – Handlowym G.

prowadzonym przez skarżącego. Na mocy tej umowy skarżący świadczył usługi na

rzecz spółki jawnej G., nie był natomiast związany żadnym stosunkiem prawnym z

Hutą […]. Zatrudniani przez niego na podstawie umów zlecenia pracownicy

wykonywali tę usługę na rzecz swojego pracodawcy, a nie na rzecz Huty. Zatem w

ramach umowy zlecenia wykonywali oni pracę u swojego pracodawcy.

Natomiast naruszenie powyższego przepisu wynika stąd, że w zaskarżonym

wyroku obciążono obowiązkiem zapłaty składek skarżącego, który zawierał z

zainteresowanymi umowy zlecenia i umowy o dzieło, a nie ich pracodawcę

(pracodawców). Sąd Najwyższy rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd

(wraz z całą argumentacją) wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2

września 2009 r., II UZP 6/09 (LEX nr 514221), że pracodawca, którego pracownik

wykonuje na jego rzecz pracę w ramach umowy o dzieło zawartej z osobą trzecią,

jest płatnikiem składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe chorobowe i

wypadkowe z tytułu tej umowy na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy o systemie

ubezpieczeń Społecznych. Teza ta jest aktualna także w stosunku do pracowników

wykonujących taką pracę na podstawie umowy zlecenia. Z tego względu płatnikiem

składek objętych zaskarżoną decyzją winien być pracodawca zainteresowanych spółka jawna G. oraz E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na mocy art. 398 15 § 1 k.p.c.

orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto po

myśli art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.