I UK 252/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 252/05

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z odwołania E. R.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych

i Spraw Publicznych w dniu 20 lutego 2006 r.,

kasacji odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 16 czerwca 2004 r., sygn. akt III AUa …/02,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2004 r. Sąd Apelacyjny w K. oddalił apelację E. R. od

wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 15 maja

2002 r., którym oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych – Oddział w R., odmawiającej mu prawa do renty z tytułu niezdolności do

pracy.

W kasacji od powyższego wyroku wnioskodawca zarzucił naruszenie prawa

procesowego, „a w szczególności art. 227 k.p.c. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich

istotnych okoliczności sprawy przez zaniechanie wyjaśnienia rozbieżności występujących

pomiędzy opiniami biegłych a dokumentacją medyczną leczenia diabetologicznego w

Klinice Śląskiej Akademii Medycznej” oraz art. 233 k.p.c. „przez przekroczenie zasady

swobodnej oceny dowodów i bezkrytyczne przyjęcie opinii biegłych jako podstawy

rozstrzygnięcia w sprawie, a jednocześnie nieprzeprowadzenie dalszego postępowania

dowodowego w sytuacji, gdy opinie biegłych pozostają w sprzeczności z diagnozą Kliniki

Chorób Wewnętrznych i Diabetologii Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach,

albowiem wyniki przeprowadzonych tam badań w sposób zasadniczy różnią się od

wyników tych badań, które stanowiły podstawę wydania opinii biegłych”, a nadto

naruszenie prawa materialnego, „a w szczególności ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z ustawą

wypadkową przez niezastosowanie przepisów o niezdolności do pracy”. Jako

okoliczności uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania skarżący wskazał, iż „w

sprawie istnieje istotne zagadnienie prawne wymuszające zajęcie stanowiska przez Sąd

Najwyższy, a sprowadzające się do tego, czy Sąd Apelacyjny słusznie postąpił wydając

wyrok w takim stadium postępowania dowodowego, które nie dojrzało do rozstrzygnięcia,

albowiem opinie biegłych oparte zostały na takich wynikach badań, które nie są

miarodajne, albowiem pozostają w sprzeczności z wynikami badań przeprowadzonych w

Klinice Chorób Wewnętrznych i Diabetologii Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Z przepisu art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. wynika, że Sąd Najwyższy może odmówić

przyjęcia kasacji do rozpoznania między innymi wtedy, gdy nie występuje w sprawie

istotne zagadnienie prawne. Zagadnienie prawne jest to zagadnienie, które wiąże się z

określonym przepisem prawa materialnego lub procesowego lub uregulowaniem

prawnym, których wyjaśnienie ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej

sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Wskazanie zagadnienia

prawnego uzasadniającego rozpoznanie kasacji powinno zatem nastąpić przez

określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane i wskazaniu

argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Dopiero bowiem wówczas Sąd

Najwyższy ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście

zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest to zagadnienie „istotne” (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01 – OSNC z 2002 r. nr 1, poz. 11, z dnia

13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01 – OSNP z 2004 r. nr 9, poz. 158 oraz z dnia 14 lutego

2003 r., I PK 306/02 – Wokanda z 2004 r. nr 7-8, poz. 51). Tymczasem skarżący

sformułował

zagadnienie,

nazywając

je

zagadnieniem

prawnym,

z

pomięciem

jakichkolwiek przepisów prawa odnoszących się do poruszonych przez siebie kwestii.

Ponadto rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego nie może się sprowadzać do odpowiedzi

na zarzuty skarżącego skierowane pod adresem zaskarżonego orzeczenia ani też do

odpowiedzi na wątpliwości skarżącego, które można wyjaśnić za pomocą obowiązujących

reguł wykładni bądź w drodze prostego zastosowania przepisów. Nie jest więc

zagadnieniem prawnym, wymagającym zaangażowania Sądu Najwyższego, odpowiedź

na pytanie skarżącego, czy Sąd Apelacyjny słusznie postąpił wydając wyrok w takim

stadium postępowania, które nie dojrzało do rozstrzygnięcia. Odpowiedź na to pytanie

wynika bowiem przede wszystkim z przepisów art. 217 k.p.c., art. 227 k.p.c., art. 232

k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 316 § 1 k.p.c., czy też wreszcie art. 382 k.p.c.

Z tych względów na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił

przyjęcia kasacji rozpoznania.