I UK 249/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 249/04

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z odwołania A. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.

o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2005 r.,

kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 20 lutego 2004 r., sygn. akt III AUa …/02,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. w sprawie A. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. wyrokiem z 20

lutego 2004 r. oddalił apelację ubezpieczonego. Pełnomocniczka ubezpieczonego

w dniu 23 czerwca 2004 r. wniosła kasację od powyższego wyroku zaskarżając go

w całości.

Skarżący zarzucił wyrokowi Sądu Apelacyjnego naruszenie przepisów prawa

materialnego przez błędną wykładnię art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998

r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz naruszenie

przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 w związku z art. 382 k.p.c. wnosząc o

zmianę

w

całości

zaskarżonego

wyroku

poprzez

uwzględnienie

wniosku

ubezpieczonego. Powołując się na art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c. pełnomocniczka

skarżącego

wskazała,

że

w

sprawie

zachodzi

konieczność

ujednolicenia

stanowiska Sądu Apelacyjnego z prezentowanym w orzecznictwie stanowiskiem

Sądu Najwyższego w zakresie konieczności szczególnej oceny dowodów w postaci

opinii

lekarskich

w

przypadku

odmiennych

wniosków

tych

opinii

przy

niezmienionych danych dotyczących zdrowia osoby ubezpieczeniowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. kasacja powinna zawierać, między innymi,

przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Obowiązek ten

spoczywa na skarżącym, który powinien przedstawić argumenty przemawiające za

rozpoznaniem

kasacji

przez

Sąd

Najwyższy.

Przedstawienie

wskazanych

okoliczności należy do istoty skargi kasacyjnej. W związku z tym w orzecznictwie

przyjmuje się jednolicie, że brak w tym zakresie jest nieusuwalny i prowadzi do

odrzucenia kasacji bez wzywania do usunięcia braków (np. postanowienia Sądu

Najwyższego z 9 listopada 2000 r. II CKN 1385/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 51; z 12

grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52; z 11 maja 2001 r., III

CZ 28/01, OSNC 2001, nr 12, poz.12; uchwała Połączonych Izb – Izby

Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej z dnia 17

grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92). Wskazana przez

pełnomocniczkę

skarżącego

„konieczność

ujednolicenia

stanowiska

Sądu

Apelacyjnego z prezentowanym w orzecznictwie stanowiskiem Sądu Najwyższego”

nie odpowiada żadnej z przesłanek warunkujących przyjęcie kasacji do

rozpoznania, wymienionych w art. 393 § 1 i 2 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy odrzucił kasację na podstawie art. 393 7 § 2

k.p.c.