I UK 244/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 244/04

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania A. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O.

o jednorazowe odszkodowanie z tytułu uszczerbku na zdrowiu w związku z

wypadkiem przy pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2005 r.,

kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł.

z dnia 14 maja 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 maja 2004 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Ł. oddalił apelację A. B. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 24 marca 2003 r., oddalającego odwołanie

ubezpieczonego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z dnia

16 marca 2000 r. odmawiającej jednorazowego odszkodowania z tytułu uszczerbku

na zdrowiu w związku z wypadkiem przy pracy.

Kasacja ubezpieczonego zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie prawa

materialnego - art. 6 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu

wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst Dz.U. z 1983 r. Nr 40,

poz. 144 ze zm.) i naruszenie przepisów postępowania – nie wskazując

konkretnego przepisu kodeksu postępowania cywilnego.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja okazała się niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na gruncie

stosowania przepisu art. 3933 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30

czerwca 2000 r., utrwalone zostało stanowisko Sądu Najwyższego, iż niewskazanie

podstawy kasacji oraz jej uzasadnienia uniemożliwia badanie zasadności skargi, a

więc rozpoznanie sprawy, co uprawnia do odrzucenia kasacji na podstawie art.

3938 § 1 KPC (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1996 r., II UKN

24/96, OSNAPiUS z 1997 r. nr 13, poz. 242, z dnia 20 listopada 1996 r., I PKN

22/96, OSNAPiUS z 1997 r. nr 5, poz. 74 i szereg późniejszych).

Od dnia

1 lipca 2000 r. przepis art. 393 3 k.p.c., w brzmieniu nadanym

ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji

(Dz. U. Nr 48, poz. 554) został poszerzony o dodatkowe wymaganie, a mianowicie

przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Wymaganie to

stanowi konsekwencję wprowadzenia przez wyżej powołaną ustawę tzw.

przedsądu uregulowanego nowym brzmieniem art. 393 k.p.c., który stanowi, że Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne lub nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości prawne lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie; Sąd Najwyższy może również odmówić przyjęcia kasacji, jeżeli

jest ona oczywiście bezzasadna. Ograniczeń tych nie stosuje się, jeżeli zaskarżone

orzeczenie

oczywiście

narusza

prawo,

albo

gdy

zachodzi

nieważność

postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.). Jeżeli zatem przepis art. 393 3 § 1 pkt 3 wymaga

przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji, zaś pkt 2

wymaga przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, to obydwa te

wymagania należy traktować

równorzędnie i orzecznictwo Sądu Najwyższego

zapadłe na tle stosowania przepisu art. 3933 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym

przed dniem 1 lipca 2000 r. zachowuje pełną aktualność. W przedmiotowej sprawie

zaskarżone orzeczenie zapadło po dniu 1 lipca 2000 r., a zatem kasacja od tego

orzeczenia winna wskazywać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienie, ale także przedstawiać okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie.

Tymczasem kasacja temu wymaganiu w niniejszej sprawie nie czyni zadość,

bowiem w ogóle się w tej kwestii nie wypowiada (tj. odnośnie postanowień art. 393 3

§ 1 pkt 3 k.p.c.).

Sąd Najwyższy doszedł zatem do przekonania, że kasacja jest dotknięta

brakiem nieusuwalnym, a tym samym niedopuszczalna, i w oparciu o art. 393 7 § 2

k.p.c. postanowił jak w sentencji.