I UK 241/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 241/04

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania S. .

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Ł.

o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2005 r.,

kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł.

z dnia 5 maja 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 5 maja 2004 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Ł. oddalił apelację S. T. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w Ł.z dnia 14 maja 2003 r., którym oddalone zostało

jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oddział w Łodzi o

odmowie przyznania ubezpieczonej prawa do emerytury.

Swoje roszczenia ubezpieczony wywodził z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia

1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr

162, poz. 1118 ze zm.), wnosząc o uznanie jego pracy w szczególnych warunkach i

związku z tym przyznanie emerytury w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1

wyżej wymienionej ustawy.

Kasacja

powoda

zarzuca

powyższemu

wyrokowi

naruszenie

prawa

materialnego - art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z FUS w związku z § 3 i § 4 oraz działem VIII pkt 2 załącznika do

Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 02 1983r w sprawie wieku emerytalnego

pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub

w szczególnym

charakterze (Dz.U. Nr 8, poz 43 ze zm.). Naruszenie przepisów postępowania – art.

233 § 1 k.p.c.

Jako

okoliczności

uzasadniające

rozpoznanie

kasacji

wskazuje

istotne

zagadnienie prawne - odnoszące się do wykładni i zastosowania art. 233 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art.393 3 k.p.c. podlega dalszej

kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują

okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art.393 § 1 i 2 k.p.c.) a

mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na

przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły

prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 maja 2001r., II CZ 35/01,M.Prawn. 2001,nr 13,poz.670), czy istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także

potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je

wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze

sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy zaskarżone

orzeczenie oczywiście narusza prawo (przy czym oczywistość ta musi jawić się

jako rażąca i od razu dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy

sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie

przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność

postępowania (art.393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie okoliczności Sąd Najwyższy bierze

pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je także podnieść strona skarżąca, co

podlega ocenie w ramach przedsądu.

Oceniając kasację wniesioną przez powoda Sąd Najwyższy nie dopatruje się

występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do rozpoznania. W

szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki

oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią

wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich

stosowania. W

sprawie

nie

występują

także

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia proceduralne. Zarzuty kasacji dotyczą w istocie własnej wersji stanu

faktycznego.

Dokonana w ramach art. 233 k.p.c., w zaskarżonym wyroku ocena

wykonywanej pracy wnioskodawcy w charakterze kierowcy, oparta na wynikach

postępowania dowodowego (zeznania świadków i ubezpieczonego) nie pozwoliła

na przyjęcie za udowodnione 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Ponadto

przy ustalonym w tej mierze orzecznictwie, ocena dokonana na podstawie art. 233

k.p.c. nie może być rozpatrywana w kategoriach istotnego zagadnienia prawnego

czy konieczności wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości,

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie.

Kasacja powołuje się na naruszenie przepisów postępowania, które ani nie

budzą wątpliwości, ani nie wywołują rozbieżności w praktyce.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się oczywistości

naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem ani nie stwierdzając nieważności

postępowania - na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia kasacji do

rozpoznania.