I UK 238/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 238/04

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania P..

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku ze służbą wojskową

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2005 r.,

kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł.

z dnia 6 maja 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 6 maja 2004 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Łodzi oddalił apelacje od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy

w P. z dnia 23 stycznia 2003 r. oddalającego odwołanie ubezpieczonego od decyzji

przez Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 11 marca 2002 r.,

odmawiającej przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy w związku ze służbą

wojskową.

Kasacja ubezpieczonego zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie prawa

materialnego - art. 35 ust. 1 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o

zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst

Dz.U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.) i naruszenie przepisów postępowania – nie

wskazując konkretnego przepisu kodeksu postępowania cywilnego.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja okazała się niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na gruncie

stosowania przepisu art. 3933

k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30

czerwca 2000 r., utrwalone zostało stanowisko Sądu Najwyższego, iż niewskazanie

podstawy kasacji oraz jej uzasadnienia uniemożliwia badanie zasadności skargi, a

więc rozpoznanie sprawy, co uprawnia do odrzucenia kasacji na podstawie art.

3938 § 1 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1996 r., II UKN

24/96, OSNAPiUS z 1997 r. nr 13, poz. 242, z dnia 20 listopada 1996 r., I PKN

22/96, OSNAPiUS z 1997 r. nr 5, poz. 74 i szereg późniejszych).

Od dnia 1 lipca 2000 r. przepis art. 3933 k.p.c., w brzmieniu nadanym

ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji

(Dz. U. Nr 48, poz. 554) został poszerzony o dodatkowe wymaganie, a mianowicie

przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Wymaganie to

stanowi konsekwencję wprowadzenia przez wyżej powołaną ustawę tzw.

przedsądu uregulowanego nowym brzmieniem art. 393 k.p.c., który stanowi, że Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne lub nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości prawne lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie; Sąd Najwyższy może również odmówić przyjęcia kasacji, jeżeli

jest ona oczywiście bezzasadna. Ograniczeń tych nie stosuje się, jeżeli zaskarżone

orzeczenie

oczywiście

narusza

prawo,

albo

gdy

zachodzi

nieważność

postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.). Jeżeli zatem przepis art. 393 3 § 1 pkt 3 wymaga

przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji, zaś pkt 2

wymaga przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, to obydwa te

wymagania należy traktować

równorzędnie i orzecznictwo Sądu Najwyższego

zapadłe na tle stosowania przepisu art. 3933 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym

przed dniem 1 lipca 2000 r. zachowuje pełną aktualność. W przedmiotowej sprawie

zaskarżone orzeczenie zapadło po dniu 1 lipca 2000 r., a zatem kasacja od tego

orzeczenia winna wskazywać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienie, ale także przedstawiać okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie.

Tymczasem kasacja temu wymaganiu w niniejszej sprawie nie czyni zadość,

bowiem w ogóle się w tej kwestii nie wypowiada (tj. odnośnie postanowień art. 393 3

§ 1 pkt 3 k.p.c.).

Sąd Najwyższy doszedł zatem do przekonania, że kasacja jest dotknięta

brakiem nieusuwalnym, a tym samym niedopuszczalna, i w oparciu o art. 3937 § 2

k.p.c. postanowił jak w sentencji.