I UK 226/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 226/05

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krystyna Bednarczyk

w sprawie z odwołania K. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.

o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 lutego 2006 r.,

kasacji odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni K. K. wniosła kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego

– Sądu pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 8 września 2004 r. III AUa

…/03 w sprawie o rentę z tytułu niezdolności do pracy, którego to prawa jej

odmówiono stwierdzając w oparciu o opinię biegłych lekarzy, w tym lekarza

psychiatry, brak niezdolności do pracy. Kasacja została oparta na obu podstawach

wymienionych w art. 3931 k.p.c. i zostały przedstawione następujące okoliczności

uzasadniające jej rozpoznanie: „Zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo

(art. 393 § 2 k.p.c.) Sąd odmówił bowiem uznania prawa ubezpieczonego do renty

z tytułu niezdolności do pracy. Zarówno Sąd pierwszej jak i drugiej instancji uznały,

że ubezpieczony jest zdolny do pracy, pomimo że stan jego zdrowia w związku z

chorobą alkoholową wyłącza aktywność zawodową. W sprawie istnieje bowiem

zagadnienie prawne, którego istota zasadza się na odpowiedzi na pytanie, czy

choroba alkoholowa ubezpieczonego skutkująca czasowymi utratami przytomności,

mając na względzie jego kwalifikacje oraz odpowiedzialność związaną z

wykonywaniem obowiązków księgowego stanowią podstawę do stwierdzenia

niezdolności do pracy w stopniu uzasadniającym przyznanie renty z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych”.

Oceniając podstawy uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania

lub odmowę jej przyjęcia Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 393 §

1 k.p.c. Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania jeżeli w

sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów lub kasacja jest oczywiście bezzasadna. Z

mocy § 2 przepisu tego nie stosuje się, jeżeli zaskarżone orzeczenie oczywiście

narusza prawo albo gdy zachodzi nieważność postępowania. Okoliczności

przedstawione w niniejszej kasacji nie uzasadniają przyjęcia jej do rozpoznania.

Nie można mówić o oczywistym naruszeniu prawa w sytuacji, gdy

zarzut dotyczy wyłącznie niewłaściwej z punktu widzenia skarżącej oceny

dowodów. W niniejszej sprawie ustalenia Sądu zostały dokonane na podstawie

opinii biegłych lekarzy a zdaniem skarżącej powinny opierać się na jej twierdzeniu,

że stan jej zdrowia w związku z chorobą zawodową wyłącza aktywność zawodową.

Tak sformułowany zarzut nie uzasadnia w ogóle naruszenia prawa, a tym bardziej

nie uzasadnia oczywistego naruszenia prawa.

W sprawie nie występuje również zagadnienie prawne wymagające

rozstrzygnięcia. Nie można bowiem odpowiedzieć w kategoriach prawnych na

pytanie, czy choroba alkoholowa jest podstawą do stwierdzenia niezdolności do

pracy. Niezdolność do pracy może być stwierdzona w odniesieniu do konkretnego

stanu faktycznego przy ustaleniu rodzaju i stopnia naruszenia sprawności

organizmu. Wymaga to wiadomości medycznych, zatem ocena w tym zakresie

może być dokonana jedynie na podstawie opinii biegłych lekarzy. Nie jest w tym

zakresie potrzebne wyjaśnienie przepisów prawa.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 § 1 i 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania.