I UK 226/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 226/04

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lutego 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z odwołania E. R.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z.

o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 lutego 2005 r.,

kasacji ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 11 marca 2004 r., sygn. akt III AUa …/02,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 18 września 2002.

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G. oddalił odwołanie

Ubezpieczeń Społecznych – Oddziału w Z.

odmówiono wnioskodawcy przyznania

E. R. od decyzji Zakładu

z dnia 22 maja 2002r., którą

prawa do emerytury wobec wykazania

jedynie 11 lat 2 miesięcy i 10 dni okresów składkowych i nieskładkowych łącznie.

Równocześnie organ rentowy podtrzymał decyzje z dnia 29.05.2001r.

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. wyrokiem z

dnia 11 marca 2004r. oddalił apelację wnioskodawczyni.

Kasacja wnioskodawczyni od powyższego wyroku zarzuca naruszenie

przepisów prawa materialnego

- art. 10 ustawy o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

ustawy z 17 grudnia 1998r. oraz prawa

procesowego

przez

błędną

interpretację

zebranego

w

sprawie

materiału

dowodowego, bez wskazania konkretnego przepisu kodeksu postępowania

cywilnego.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja okazała się niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na gruncie

stosowania przepisu art. 3933 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30

czerwca 2000 r., utrwalone zostało stanowisko Sądu Najwyższego, iż niewskazanie

podstawy kasacji oraz jej uzasadnienia uniemożliwia badanie zasadności skargi, a

więc rozpoznanie sprawy, co uprawnia do odrzucenia kasacji na podstawie art.

3938 § 1 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1996 r., II UKN

24/96, OSNAPiUS z 1997 r. nr 13, poz. 242, z dnia 20 listopada 1996 r., I PKN

22/96, OSNAPiUS z 1997 r. nr 5, poz. 74 i szereg późniejszych).

Od dnia 1 lipca 2000 r. przepis art. 3933 k.p.c., w brzmieniu nadanym ustawą z

dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy

o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr

48, poz. 554) został poszerzony o dodatkowe wymaganie, a mianowicie

przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Wymaganie to

stanowi konsekwencję wprowadzenia przez wyżej powołaną ustawę tzw.

przedsądu uregulowanego nowym brzmieniem art. 393 k.p.c., który stanowi, że Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne lub nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości prawne lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie; Sąd Najwyższy może również odmówić przyjęcia kasacji, jeżeli

jest ona oczywiście bezzasadna. Ograniczeń tych nie stosuje się, jeżeli zaskarżone

orzeczenie

oczywiście

narusza

prawo,

albo

gdy

zachodzi

nieważność

postępowania (art. 393 § 2 k.p.c). Jeżeli zatem przepis art. 393 3 § 1 pkt 3 wymaga

przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji, zaś pkt 2

wymaga przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, to obydwa te

wymagania należy traktować

równorzędnie i orzecznictwo Sądu Najwyższego

zapadłe na tle stosowania przepisu art. 3933 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym

przed dniem 1 lipca 2000 r. zachowuje pełną aktualność. W przedmiotowej sprawie

zaskarżone orzeczenie zapadło po dniu 1 lipca 2000 r., a zatem kasacja od tego

orzeczenia winna wskazywać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienie, ale także przedstawiać okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie.

Tymczasem kasacja temu wymaganiu w niniejszej sprawie nie czyni zadość,

bowiem kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 393 3 k.p.c. musi wykazać,

że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na przytoczeniu

jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły prowadzą do

rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10

maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz.670), czy istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także potrzeba

wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów

(co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je

wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze

sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy zaskarżone

orzeczenie oczywiście narusza prawo (przy czym oczywistość ta musi jawić się

jako rażąca i od razu dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy

sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie

przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność

postępowania (art.393 § 2 k.p.c.).

W przedmiotowej sprawie kasacja pomimo wskazania tzw. istotnego

zagadnienia prawnego, nie wskazała w dostateczny sposób argumentów prawnych

przemawiających za koniecznością poddania tej sprawy pod ocenę Sądu

Najwyższego. Ponadto w kasacji nie wskazano w ogóle przepisu postępowania, tj.

konkretnego artykułu kodeksu postępowania cywilnego, którego - w ocenie

wnioskodawcy - naruszenie przez Sąd drugiej instancji mogło mieć istotny wpływ

na wynik przedmiotowej sprawy ( naruszenie prawa procesowego przez błędną

interpretację zebranego w sprawie materiału dowodowego).

Sąd Najwyższy doszedł zatem do przekonania, że kasacja jest dotknięta

brakiem nieusuwalnym, a tym samym niedopuszczalna, i w oparciu o art. 393 7 § 2

k.p.c. postanowił jak w sentencji.