I UK 207/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 207/04

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z wniosku S. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 stycznia 2005 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt III AUa …/02,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 24 marca 2004 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. oddalił apelację S. K. od wyroku Sądu

Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 20 maja

2002 r., którym oddalone zostało odwołanie wnioskodawcy

od decyzji

Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 22 sierpnia 2000 r.

odmawiającej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Kasacja wnioskodawcy zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie

prawa materialnego – art. 57 pkt 3, art. 12 ust. 3 i art. 14 ust. 2 zd. 2 ustawy z

dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych (Dz. U. Nr 1626, poz. 1118 ze zm.)

i naruszenie przepisów

postępowania – art. 233 § 1 k.p.c.

Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazuje ona oczywiste

naruszenie prawa – w szczególności art. 57 pkt 3 wymienionej wyżej ustawy

przez uznanie że niezdolność wnioskodawcy do pracy powstała po upływie 18

miesięcy od ustania okresów składkowych.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 393 3 k.p.c. podlega

dalszej kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badania, czy w sprawie

występują okoliczności uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania (art.

393 § 1 i 2 k.p.c.) a mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne (co polega na przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów

prawnych,

które z reguły prowadzą do rozbieżności ocen prawnych – por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.

Prawn. 2001 r. nr 13, poz. 670), czy istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości oraz potrzeba wykładni przepisów

prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (co wymaga

przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je wywołujące nie

zostały dostatecznie

wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze sądowej, a

nadto badaniu czy zaskarżone orzeczenie nie narusza w sposób oczywisty (a

więc rażący i od razu dostrzegalny, uwidaczniający, bez głębszej analizy,

sprzeczność

wykładni

lub

stosowania

prawa

z jego

brzmieniem

lub

powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa), a nadto czy w sprawie

nie występuje nieważność postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie

okoliczności Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je

także podnieść strona skarżąca, co podlega ocenie w ramach przedsądu.

Oceniając kasację wniesioną przez wnioskodawcę Sąd Najwyższy nie

dopatruje się występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do

rozpoznania. W szczególności nie formułuje ona w ogóle zagadnienia

prawnego, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią wymagająca

rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasad ich stosowania.

W sprawie nie występują także wymagające rozstrzygnięcia zagadnienia

proceduralne. Zarzuty kasacji

dotyczą w istocie własnej wersji stanu

faktycznego.

Sporna w sprawie kwestia niezdolności do pracy i daty jej powstania

uzależniona jest od stopnia naruszenia sprawności organizmu, co może byuć

stwierdzone tylko przez specjalistów lekarzy, przeto ich opinia nie może być

negowana z powołaniem się na zasady doświadczenia życiowego, o jakich

mowa w art. 233 § 1 k.p.c. Zarzuty naruszenia prawa materialnego natomiast

sprowadzają się do tego, że wskazane przepisy miałyby zastosowanie, gdyby

ustalenia faktyczne zostały dokonane zgodnie z twierdzeniami skarżącego.

Ponadto, przesłanką uzasadniająca rozpoznanie kasacji nie może być

oczywiste naruszenie prawa, lecz stan, w którym zaskarżone orzeczenie

oczywiście narusza prawo (art. 393 § 2 k.p.c.), nie jest zatem wystarczające

wykazanie, że do ustalonych okoliczności sprawy sąd zastosował przepis

prawny

błędnie

interpretowany,

lecz

należy

w

kasacji

wykazać,

że

spowodowało to wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Z kolei

wskazanie w kasacji, że zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza

prawo (bądź, że w

sprawie doszło do nieważności postępowania) jest

spełnieniem wymagania przedstawienia okoliczności uzasadniających jej

rozpoznanie, ale Sąd Najwyższy, dochodząc do przekonania, że orzeczenie nie

narusza prawa w sposób oczywisty – odmawia przyjęcia kasacji do

rozpoznania, jeżeli tylko taka okoliczność miałaby uzasadniać przyjęcie tej

kasacji do rozpoznania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10

kwietnia 2002 r., II UKN, 190/02, OSNAPiUS – wkł. 2002 nr 9, poz. 3).

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się także

oczywistości postępowania – na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia kasacji do rozpoznania.