I UK 203/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 203/06

POSTANOWIENIE

Dnia 27 września 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z odwołania T. D.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.

o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku w drodze do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 września 2006 r.,

kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 8 czerwca 2004 r., sygn. akt III AUa …/02,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

W kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 8 czerwca 2004 r.,

jego

pełnomocnik

podniósł

zarzuty

naruszenia

następujących

przepisów

postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, 1/ art. 233 § 1 k.p.c. przez:

a/ pominięcie i brak oceny dowodu w postaci badań profilaktycznych wykonanych u

powoda na 3 miesiące przed zdarzeniem, które nie wykazały jakichkolwiek

przeciwwskazań do pracy fizycznej, co pozostawało w sprzeczności z ustaleniami

„w zakresie przewlekłej choroby wieńcowej”, b/ pominięcie i brak oceny opinii

lekarza PZU S.A. stwierdzającego uszkodzenie serca bez zaistnienia samoistnej

choroby, co pozostaje w sprzeczności z ustaleniami „w zakresie przewlekłej

choroby wieńcowej”, 3/ nieusunięcie tych sprzeczności w drodze dopuszczenia i

przeprowadzenia dowodu z opinii lekarza kardiologa, co ponadto naruszało art. 316

§ 1 k.p.c. w związku z art. 3 k.p.c., 2/ art. 386 § 4 k.p.c. przez brak zwrócenia

sprawy

do

rozpoznania

Sądowi

pierwszej

instancji

w

celu

uzupełnienia

postępowania dowodowego w oparciu o dowód z opinii biegłego kardiologa, który

powinien wyjaśnić, czy „przeżyty stres i lęk mogły stanowić przyczynę zewnętrzną

doznanego prze4z powoda zawału serca”.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 5 ustawy wypadkowej przez przyjęcie,

że doznany zawał serca nie był wypadkiem w drodze do pracy ze względu „na brak

zaistnienia przyczyny zewnętrznej”. W ocenie autora kasacji zaskarżone orzeczenie

oczywiście naruszało prawo, ponieważ „niewątpliwie nie możemy przyjąć, iż mamy

do czynienia z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym, jak również z prawidłowo

zastosowanym w sprawie prawem materialnym”.

Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i ewentualnie także

poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w B. oraz przekazania sprawy do

ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania za wszystkie

instancje.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Rozpoznaniu podlegała kasacja od wyroku Sądu drugiej instancji wydanego w

dniu 8 czerwca 2004 r., a zatem zastosowanie miały przepisy o kasacji. Jako

okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji jej autor odwołał się do wskazania

jej podstaw prawnych, co świetle ugruntowanego orzecznictwa dotyczącego kasacji

(por. postanowienie z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001 nr 3,

poz. 52), stanowiło jedynie pozór wskazania konstrukcyjnego wymagania nazwania

okoliczności

uzasadniających

przyjęcie

kasacji

do

rozpoznania,

ponieważ

odwołanie się skarżącego jedynie do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, bez

wyraźnego sformułowania takich okoliczności (uzasadniających rozpoznanie

kasacji) nie stanowiło spełnienia obowiązku określonego w art. 393 3 § 1 pkt 3

k.p.c.

Natomiast twierdzenie skarżącego, jakoby zaskarżone orzeczenie oczywiście

naruszało prawo nie tylko nie wskazuje wprost jakie przepisy prawa miał w taki

kwalifikowany sposób naruszyć Sąd drugiej instancji, zważywszy ponadto, że

oczywistość naruszenia prawa w rozumieniu art. 393 § 2 k.p.c. była rozumienia jako

taka (oczywista) pod warunkiem, jeżeli kwalifikowane naruszenie polegałoby na

ewidentnej i widocznej bez zbędnej analizy oraz bez wgłębiania się w szczegóły

sprawy („na pierwszy rzut oka”), sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z

jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAP 2002 nr 20, poz.

494). W rozpoznawanej sprawie podstawy do twierdzenia o tego rodzaju

kwalifikowanym naruszeniu prawa, tj. od razu i na pierwszy ogląd sprawy, nie

wystąpiły, co więcej Sąd drugiej instancji trafnie wskazał i ocenił okoliczności

zdarzenia, które zdecydowanie nie miały charakteru nadzwyczajnego lub

nietypowego i przez to jednoznacznie wykluczały możliwość przyjęcia, jakoby

zaistniała zewnętrzna przyczyna zdarzenia wypadkowego w związku z odbywaniem

przez skarżącego drogi do pracy.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił w zgodzie z mającymi

zastosowanie przy rozpoznawaniu kasacji art. 393 7 § 1 k.p.c. w związku z art. 393

§ 1 pkt 3 k.p.c.