I UK 202/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 202/04

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z wniosku S. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C.

o rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 stycznia 2005 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 25 lutego 2004 r., sygn. akt III AUa …/02,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 lutego 2004 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K. oddalił apelację G. K. od wyroku Sądu

Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 10 lipca

2002 r., którym oddalone zostało odwołanie od decyzji Oddziału Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych w C. z dnia 14 sierpnia 2001 r. odmawiającej prawa

do renty z tytułu niezdolności do pracy ze względu na stwierdzony przez lekarza

– orzecznika ZUS brak takiej niezdolności.

Kasacja wnioskodawcy zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie

prawa materialnego – art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze

zm.). i naruszenie przepisów postępowania – art. 227 k.p.c. polegające na

niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy.

Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazuje ona że Sąd

powinien zinterpretować przepis prawny i rozpoznać kwestię czy w ramach art.

12 wymienionej ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. i użytego tam sformułowania

dotyczącego niezdolności do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami

mieszczą się kursy ślusarskie odbyte w związku z wykonywaniem przez

wnioskodawcę zawodu ślusarza i mogą one kwalifikować do wszystkich prac

ślusarskich

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 393 3 k.p.c. podlega

dalszej kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badania, czy w sprawie

występują okoliczności uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania (art.

393 § 1 i 2 k.p.c.) a mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne (co polega na przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów

prawnych,

które z reguły prowadzą do rozbieżności ocen prawnych – por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.

Prawn. 2001 r. nr 13, poz. 670), czy istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości oraz potrzeba wykładni przepisów

prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (co wymaga

przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je wywołujące nie

zostały dostatecznie

wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze sądowej, a

nadto badaniu czy zaskarżone orzeczenie nie narusza w sposób oczywisty (a

więc rażący i od razu dostrzegalny, uwidaczniający, bez głębszej analizy,

sprzeczność

wykładni

lub

stosowania

prawa

z jego

brzmieniem

lub

powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa), a nadto czy w sprawie

nie występuje nieważność postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie

okoliczności Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je

także podnieść strona skarżąca, co podlega ocenie w ramach przedsądu.

Oceniając kasację wniesioną przez wnioskodawcę Sąd Najwyższy nie

dopatruje się występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do

rozpoznania. W szczególności nie formułuje ona w ogóle zagadnienia

prawnego, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią wymagająca

rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanego przepisu

ani zasady jego

stosowania. Treść tego przepisu jest zresztą jednoznaczna i aktualnie zarówno

jego wykładnia jak i zastosowanie nie budzą wątpliwości w orzecznictwie. W

sprawie

nie

występują

także

proceduralne. Zarzuty kasacji

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia

dotyczą w istocie własnej wersji stanu

faktycznego; procesowa podstawa kasacji, zarzut naruszenia art. 227 k.p.c. nie

zawiera żadnego uzasadnienia.

Sporna w sprawie kwestia niezdolności do pracy uzależniona jest od

stopnia naruszenia sprawności organizmu, co może być stwierdzone tylko

przez specjalistów lekarzy, a dowód z ich opinii Sąd pierwszej instancji

przeprowadził co wyjaśniło okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy.

Zarzut naruszenia prawa materialnego natomiast sprowadza się do tego, że

wskazany przepisy miałyby zastosowanie, gdyby ustalenia faktyczne zostały

dokonane zgodnie z twierdzeniami skarżącego.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy, – na podstawie art. 3937 § 1

k.p.c. odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania.