I UK 199/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 199/04

POSTANOWIENIE

Dnia 12 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z wniosku K. A.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Ł.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 stycznia 2005 r.,

kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł.

z dnia 14 kwietnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Ł. wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2004 r. (III AUa …/03)

oddalił apelację wnioskodawcy – K. A. od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia

8 stycznia 2003 r. (VIII U …/02) oddalającego jego odwołanie od decyzji

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Ł. z dnia 12 lutego 2002 r.,

mocą której omówiono wnioskodawcy prawa do renty z tytułu niezdolności do

pracy od dnia 1 marca 2002 r.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia 14

kwietnia 2004 r. pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie: po pierwsze –

art. 12, art. 13 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przez błędną wykładnię tych

przepisów; oraz

po drugie – art. 233 § 1 k.p.c. „przez dowolną ocenę

zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego” oraz art. 473 k.p.c. W

konsekwencji, w kasacji sformułowany został wniosek o zmianę zaskarżonego

wyroku i przyznanie wnioskodawcy renty z tytułu całkowitej niezdolności do

pracy w związku z wypadkiem w 1991 r. lub o uchylenie zaskarżonego wyroku

w całości oraz uchylenie w całości poprzedzającego go wyroku Sądu

Okręgowego w Ł.z dnia 8 stycznia 2003 r. i przekazanie sprawy Sądowi

pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie

okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 393 3 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które

stanowią odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza

to w szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona

dotyczy, bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.

– a contrario), bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393

§ 1 pkt. 2 k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście

narusza prawo” albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.).

Wnoszący kasację nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści

jednego lub kilku ustawowych sformułowań, do którego lub których pragnie

nawiązać, jako do „okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz

obowiązany jest do profesjonalnego prawniczego uzasadnienia wskazanej lub

wskazanych „okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w

kontekście okoliczności faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta

dotyczy. Nie spełnienie tego wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny

kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni zadość wymaganiu formalnemu

określonemu w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w konsekwencji skutkować musi

jej odrzuceniem. Tymczasem w kasacji w niniejszej sprawie ani w jej petitum,

ani też w jej uzasadnieniu nie zostały przedstawione tak określone okoliczności,

które miałyby uzasadniać jej rozpoznanie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 2

w związku z art. 3935 k.p.c. orzekł jak w sentencji..

Teza:

Nie

przedstawienie

w

kasacji

„okoliczności

uzasadniających

jej

rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), a więc nie wskazanie w niej na

występujące w sprawie okoliczności, o których mowa jest w art. 393 § 1 pkt. 1

lub pkt. 2 k.p.c. (a contrario) względnie w art. 393 § 2 k.p.c., przesądza o

odrzuceniu kasacji (art. 3937 § 2 w związku z art. 3935 k.p.c.).