I UK 187/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 187/05

POSTANOWIENIE

Dnia 5 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza

w sprawie z odwołania W. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Ł.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 stycznia 2006 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł.

z dnia 5 kwietnia 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Ł. wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2005 r. oddalił apelację W.

B. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. z

dnia 11 lutego 2004 r. oddalającego odwołanie ubezpieczonego od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł. z dnia 24 czerwca 2003 r. odmawiającej

ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku (błędnie nazwaną

kasacją). Zaskarżał wyrok w całości, podnosząc naruszenie prawa materialnego

przez niewłaściwe zastosowanie art. 57 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2004 r. Nr

39, poz. 353 ze zm.) oraz art. 285 § 1 k.p.c., co mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy.

Skarga kasacyjna zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w

całości oraz o uchylenie w całości poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego

w Ł.z dnia 11 lutego 2004 r. i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do

ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach procesu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U.

z 2005 r. Nr 13, poz. 98) z dniem jej wejścia w życie (6 lutego 2005 r.) od orzeczeń

prawomocnych przysługuje skarga kasacyjna. Jedynie do złożenia i rozpoznania

kasacji od orzeczenia wydanego przed tą datą, a także do odmowy przyjęcia jej do

rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe. A zatem z uwagi na datę wydania

wyroku przez sąd drugiej instancji (5 kwietnia 2005 r.) środkiem zaskarżenia

powyższego wyroku jest skarga kasacyjna, nie zaś jak wskazał skarżący - kasacja.

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Przepis ten jest

odpowiednikiem obowiązującego do 6 lutego 2005 r. art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c., który

nakładał

na

stronę

skarżącą

obowiązek

przedstawienia

okoliczności

uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania.

Unormowanie to nawiązuje do instytucji przedsądu, uregulowanego w art.

3989 § 2 k.p.c. (poprzednio art. 393 k.p.c.) i stanowi jego dopełnienie, nakładając na

skarżącego obowiązek przedstawienia argumentów przemawiających za tym, by

skarga kasacyjna została rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Rozpoznanie skargi

kasacyjnej, z uwagi na publicznoprawną (ustrojową) funkcję tego środka, następuje

bowiem co do zasady z przyczyn wykraczających poza toczący się między

stronami spór prywatnoprawny.

Podkreślić należy, iż poprzednio obowiązujący art. 393 3 k.p.c. był podzielony

na dwa paragrafy, co ułatwiało rozgraniczenie wymagań stawianych kasacji jako

szczególnemu środkowi odwoławczemu określonych w § 1 oraz jako zwykłemu

pismu procesowemu – określonych w § 2. Tym samym żadne wymagania kasacji o

których stanowił art. 3933 §1 nie mogły być uzupełniane a kasacja niespełniająca

któregokolwiek

z

tych

warunków

podlegała

odrzuceniu

a

limine.

Brak

przedstawienia w kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie stanowił

brak nieusuwalny, prowadzący do jej odrzucenia, co wielokrotnie podnosił Sąd

Najwyższy w tym m.in. w postanowieniu z dnia 9 listopada 2000 r. II CKN 1385/00

(OSNC z 2001 r. Nr 3 poz.51).

Zmiana stanu prawnego wynikająca z nowej regulacji i zastąpienia art. 393 3

§ 1 pkt 3 k.p.c. przez art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. nie może prowadzić do przyjęcia, że

przedstawione wyżej zasady uległy zmianie. Wręcz przeciwnie, wprowadzone

zmiany, w świetle których skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia prawomocnego orzeczenia (art. 3981 § 1 k.p.c.) doprowadziły do

podkreślenia jej szczególnego charakteru jako środka prawnego. Zgodnie z art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie jej do

rozpoznania i jego uzasadnienie. Jednocześnie usankcjonowano ustawowo

dotychczasową, utrwaloną praktykę orzeczniczą Sądu Najwyższego, stosownie do

której jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia tzw. wymagań konstrukcyjnych następuje

jej odrzucenie bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 398 6 § 2 k.p.c.).

Należy stwierdzić, że skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego nie

spełnia wymogów określonych w art. 3984 §1 pkt 3 k.p.c. Skarżący nie formułuje

istotnego zagadnienia prawnego, nie powołuje się na potrzebę wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie a nadto nie twierdzi, iż zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, które to okoliczności w przypadku

ich wystąpienia pozwalałyby na przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.

3989 § 1 k.p.c.).

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na

podstawie art. 3986 k.p.c.