I UK 184/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 184/05

POSTANOWIENIE

Dnia 5 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krystyna Bednarczyk

w sprawie z odwołania K. C.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.

o ustalenie daty przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej

chorobą zawodową,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 stycznia 2006 r.,

kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 13 stycznia 2005 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawca K. C. wniósł kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego –

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie

o przyznanie renty z tytułu choroby zawodowej za okres ponad pięciu lat wstecz

przed zgłoszeniem wniosku w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Kasację oparł

na obu podstawach wymienionych w art. 3931 k.p.c. a jako okoliczność

uzasadniającą jej rozpoznanie wskazał konieczność wykładni art. 129 ust. 1 ustawy

z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), „albowiem na

gruncie brzmienia i wykładni wymienionego przepisu rodzi się pytanie, czy

zgłoszenie wniosku może nastąpić przed ostatecznym ustaleniem w trybie

administracyjnym istnienia choroby zawodowej czy też jest to wykluczone”.

Oceniając podstawy przyjęcia kasacji do rozpoznania lub odmowy jej

przyjęcia Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przepis art. 393 1 § 1 k.p.c. stanowi,

że Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w

sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne i nie istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów. Przedstawiona w kasacji potrzeba wykładni

prawa nie odnosi się do przepisu art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Stanowi on, że świadczenia wypłaca się

poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż

od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Przepis dotyczy wypłaty świadczeń, a

zatem na gruncie wykładni tego przepisu nie można rozwiązać problemu kiedy

osoba ubiegająca się o rentę z tytułu choroby zawodowej może skutecznie zgłosić

wniosek. Sam przepis ma treść jednoznaczną – o dacie wypłaty świadczeń

decyduje data zgłoszenia wniosku – zatem nie występują wątpliwości wymagające

jego wykładni.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 § 1 k.p.c.

odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania.