I UK 181/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 181/05

POSTANOWIENIE

Dnia 5 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krystyna Bednarczyk

w sprawie z odwołania Z. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K.

o emeryturę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 stycznia 2006 r.,

kasacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt III AUa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZ ASADNIENIE

Wnioskodawca Z. K. wniósł kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego –

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 12 stycznia 2005 r. III AUa

…/03 w sprawie o wcześniejszą emeryturę, którego to prawa mu odmówiono z

uwagi na to, że zatrudnienie na stanowisku mistrza oddziału spedycyjnoprzeładunkowego nie jest pracą w szczególnych warunkach w rozumieniu art. 32

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), gdyż

stanowisko to nie jest wymienione w wykazie A załącznika do rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 8 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników

zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U.

Nr 8, poz. 43 ze zm.). Kasację oparł na podstawie naruszenia prawa materialnego

a jako okoliczność uzasadniającą jej rozpoznanie

wskazał potrzebę wykładni

przepisów rozporządzenia „czy stanowiska wymienione w wykazie odczytywać

należy literalnie, a w wypadku stwierdzenia czy osoba ubiegająca się o emeryturę

na podstawie art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie zajmowała stanowiska jednobrzmiącego z

zapisem wykazu, lecz stanowisko o identycznych cechach jak wymienione w

wykazie, to dopuszczalna jest odmowa przyznania jej statusu pracy w warunkach

szczególnych w okresie zajmowania tego stanowiska. Podkreślić należy, iż w

sprawie niniejszej doszło do rozbieżnych poglądów Sądów orzekających, bowiem

Sąd Okręgowy w K. uznał, że wnioskodawca pracował w warunkach szczególnych,

zaś Sąd Apelacyjny nie podzielił tego stanowiska”.

Oceniając podstawy przyjęcia kasacji do rozpoznania lub odmowy jej

przyjęcia Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przepis art. 393 1 § 1 k.p.c. stanowi,

że Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w

sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne i nie istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów. Odmienne orzeczenia sądu pierwszej i drugiej

instancji w sprawie, w której wniesiono kasację, nie są rozbieżnościami w

orzecznictwie sądów, o których mowa w tym przepisie. O rozbieżności w

orzecznictwie można mówić wówczas, gdy funkcjonują w nim dwa lub kilka

pełnoprawnych poglądów na tle tych samych uregulowań prawnych. Nie jest

natomiast taką rozbieżnością odmienna ocena dokonana przez różne sądy

konkretnego stanu faktycznego. Nie ma także potrzeby dokonania wykładni

wskazanych w kasacji przepisów, gdyż przepis § 4 powołanego rozporządzenia

reguluje podniesioną kwestię w sposób jednoznaczny – uzależnia prawo do

emerytury w wieku niższym od wymaganego od wykonywania przez określony

okres pracy na jednym ze stanowisk wymienionych w wykazie A. Jest więc

oczywistym, że praca wykonywana na stanowisku niewymienionym w tym wykazie

nie uprawnia do skorzystania z prawa do wcześniejszej emerytury. Skoro regulacja

ta nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, nie zachodzi potrzeba dokonania

wykładni prawa.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 § 1 k.p.c.

odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania.