I UK 18/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 18/05

POSTANOWIENIE

Dnia 24 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krystyna Bednarczyk

w sprawie z odwołania M. A.

przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności

w B.

o ustalenie stopnia niepełnosprawności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 maja 2005 r.,

kasacji ubezpieczonej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w B.

z dnia 19 października 2004 r., sygn. akt V Ua …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni M.A. wniosła kasację od wyroku Sądu Okręgowego –

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 19 października 2004 r. VUa

…/04 w sprawie o ustalenie stopnia niepełnosprawności. Kasację oparła na

podstawie

naruszenia

przepisów

postępowania

i

wskazała

następujące

okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie: „w przedmiotowej sprawie zachodzi

nieważność postępowania wynikająca z pozbawienia wnioskodawczyni możliwości

obrony swych praw polegające na nieudzieleniu wnioskodawczyni pomocy prawnej,

polegającej na braku odpowiednich pouczeń ze strony Sądu, w tym o konieczności

ustanowienia adwokata z urzędu podczas gdy wnioskodawczyni jest osobą

nieporadną, o czym świadczy między innymi nieumiejętność sformułowania

zarzutów apelacji. Zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo przez

niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku merytorycznej oceny

sprawdzającej ustalenia zawarte w opiniach biegłych, przekroczenie granic

swobodnej oceny dowodów poprzez wydanie orzeczenia w oparciu o opinie, w

której brak jest fachowego uzasadnienia wniosków końcowych, co uniemożliwia

prawidłową ocenę ich mocy dowodowej”.

Oceniając podstawy uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania

lub odmowę takiego przyjęcia Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art.

393 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania

jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów albo kasacja jest oczywiście bezzasadna. Z

mocy art. 393 § 2 k.p.c. przepisu tego nie stosuje się, jeżeli zaskarżone orzeczenie

oczywiści narusza prawo, albo gdy zachodzi nieważność postępowania. W kasacji

wnioskodawczyni powołuje się na dwie ostatnie przesłanki, jednakże żadna z nich

w tej sprawie nie występuje.

Zgodnie z art. 379 pkt 5 k.p.c. nieważność postępowania zachodzi,

jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. W kasacji nie ma

zarzutu, że wnioskodawczyni została pozbawiona możności obrony swych praw na

skutek niezawiadamiania jej o czynnościach sądowych. Wnioskodawczyni broniła

swych praw zarówno w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji jak i w

postępowaniu apelacyjnym. Zarzut dotyczy tego, że obrona była nieskuteczna,

gdyż wnioskodawczyni jest osobą nieporadną i działała bez pełnomocnika a Sąd

nie udzielił jej odpowiednich wskazówek. Ewentualne uchybienie w zakresie

udzielania wskazówek co do czynności prawnych stronie działającej bez adwokata

lub radcy prawnego uzasadnia zarzut naruszenia art. 5 k.p.c. natomiast nie

uzasadnia zarzutu nieważności postępowania.

Zgodnie z art. 393 § 2 k.p.c. przeszkoda do odmowy przejęcia kasacji

do rozpoznania występuje wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie oczywiście

narusza prawo. Sformułowanie to oznacza, że oczywiste naruszenie prawa musi

nastąpić w zaskarżonym orzeczeniu a nie jego uzasadnieniu. Powoływanie się na

wady w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie daje podstawy do stwierdzenia

oczywistego naruszenia prawa. Nie daje takiej podstawy również powoływanie się

na przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przez oparcie ustaleń na

dowodach z opinii biegłych w sytuacji, gdy w kasacji nie wskazuje się żadnych

dowodów przeciwnych.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania.