I UK 175/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 175/07

POSTANOWIENIE

Dnia 4 października 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Korzeniowski

w sprawie z odwołania J. A.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o rentę w związku z deportacją,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 października 2007 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt (...)

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z 21 lutego 2006 r. odmówił

ubezpieczonej J. A. (ur. w 1939 r.) prawa do renty w związku z deportacją do ZSRR

wobec orzeczenia komisji lekarskiej o braku związku niezdolności do pracy z

deportacją.

Sąd Okręgowy w O. po opinii zespołu biegłych również nie stwierdzającej

takiego związku wyrokiem z 27 czerwca 2006 r. oddalił odwołanie ubezpieczonej od

decyzji organu rentowego.

Po apelacji ubezpieczonej Sąd Apelacyjny uzupełnił postępowanie o kolejną

opinię innego zespołu biegłych, który także nie stwierdził związku niezdolności do

pracy z deportacją. Wyrokiem z 8 lutego 2007 r. apelacja została oddalona na

podstawie przepisów ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych

osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.

Skargę kasacyjną ubezpieczona oparła na zarzucie naruszenia art. 233 § 1

k.p.c. przez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału

przy

ocenie

opinii

obu

zespołów

biegłych

lekarzy,

polegającego

na

nieuwzględnieniu stanowiska prof. dr. hab. A. S. w oświadczeniu skierowanym do

Zarządu Głównego Sybiraków w Warszawie z 28 kwietnia 1997 r. W uzasadnieniu

wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na istotne zagadnienie

prawne polegające na ustaleniu, czy jest możliwe 50 lat po wojnie ustalenie w jakim

stopniu aktualny stan zdrowia osób przebywających na przymusowych zesłaniach i

deportacji w ZSRR jest wynikiem prześladowań czy chorób doznanych w czasie

deportacji, a w jakim skutkiem wieku, urazów i chorób w okresie powojennym i jak

w takiej sytuacji stosować wobec tych osób przepisy art. 12 ust. 1 ustawy z 24

stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami

represji wojennych i okresu powojennego.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie wyroku i przyznanie renty

deportacyjnej albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Warunkiem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wystąpienie co

najmniej jednej z podstaw wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c. (przesłanek

przedsądu).

Skarżąca wskazała na istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).

Istotność zagadnienia prawnego ocenia się z uwzględnieniem jego

znaczenia dla systemu prawa (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Nie wystarcza więc samo

twierdzenie o istnieniu takiego zagadnienia.

Przedstawione w skardze zagadnienie nie ma doniosłości prawnej z dwóch

przyczyn.

Przede wszystkim żądanie odpowiedzi czy po określonym czasie możliwe

jest ustalenie niezdolności do pracy jako skutku deportacji jest kwestią prawną lecz

tylko w aspekcie dowodowym, dotyczącym ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Tego rodzaju zarzuty nie mogą być podstawą skargi kasacyjnej (art. 398 3 § 3

k.p.c.), stąd i postawiona kwestia nie uzasadnia twierdzenia o istnieniu istotnego

zagadnienia prawnego, w tym znaczeniu też tylko o procesowym a nie

materialnoprawnym charakterze. Niejako z boku tej oceny można by też zauważyć,

że z racji wskazanego ograniczenia zarzut naruszenia tylko art. 233 § 1 k.p.c. nie

jest przyjmowany jako wystarczająca podstawa skargi kasacyjnej (art. 398 3 § 1 pkt

2 i art. 3983 § 3 k.p.c.).

Po wtóre odpowiedź na postawione zagadnienie prawne daje sama ustawa z

24 stycznia 1991 r. o kombatantach. Nie przyjęto bowiem w niej rozwiązania, które

zdaje się wynikać z intencji zagadnienia, że skoro pobyt na deportacji powodował

ujemne skutki u wszystkich deportowanych to świadczenia winny wynikać z faktu

deportacji. Przeciwnie, ustawa o kombatantach wymaga wpierw niezdolności do

pracy (inwalidztwa) i to skutkiem nie samej deportacji, lecz zranień, kontuzji bądź

innych obrażeń lub chorób w związku z tym pobytem (art. 12 ust. 3).

Inaczej ujmując odpowiedź na postawione pytanie jest pozytywna i zawarta

jest w samej ustawie. Wyraźnie stwierdza się w niej, że oceny wymaganego

związku dokonuje się w postępowaniu dowodowym, w tym w oparciu o wiedzę

medyczną (art. 12 ust. 4 ustawy).

W sprawie nie występuje więc istotne zagadnienie prawne, które

uzasadniałoby przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Z tych motywów orzeczono na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.