I UK 14/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 14/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski

w sprawie z odwołania F. K.

przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w K.

o wysokość świadczenia i odsetki,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 lipca 2011 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 grudnia 2009 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wnioskodawca złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego –

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 16 grudnia 2009 r. Zaskarżonemu w

całości wyrokowi zarzucono: 1) niewłaściwe zastosowanie art. 6 ustawy z dnia 10

grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin w

brzmieniu obowiązującym 1 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36 ze zm.

po wejściu w życie o rentach i emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

Dz. U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.), 2) błędną wykładnię art. 159 ust. 1 ustawy z dnia

17 grudnia 1998 r. o rentach i emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

3) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 32 ust. 1 ustawy o

zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin.

Wniesiono o „uwzględnienie skargi kasacyjnej”, uchylenie zaskarżonego

wyroku Sądu Apelacyjnego w całości i przekazanie sprawy do ponownego jej

rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie

orzeczenia co do istoty.

Sąd Najwyższy postanowieniem z 5 października 2010 r. zwrócił skargę

kasacyjna Sądowi Apelacyjnemu celem wezwania pełnomocnika skarżącego do

uzupełnienia jej braku w postaci wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i

uzasadnienia tego wniosku.

Pełnomocnik skarżącego w piśmie z 7 marca 2010 r. wniósł o przyjęcie

skargi do rozpoznania, „ponieważ skarżony wyrok stanowi zdaniem autora Skargi

Kasacyjnej naruszenie praw nabytych byłego żołnierza zawodowego, aktualnie

pobierającego świadczenie emerytalne z Wojskowego Biura Emerytalnego [...]”.

Dalej stwierdzono jedynie, że „zważywszy na specyfikę niniejszego zagadnienia

(odmienne uregulowania systemu emerytalno-rentowego tzw. „służb mundurowych"

w stosunku do powszechnego systemu emerytalno-rentowego, niniejsza sprawa

wymaga niewątpliwie odpowiedniego naświetlenia ze strony Sądu Najwyższego).

Uzasadnienie merytoryczne (podstawy prawne i kwestia faktograficzna) są zawarte

w części dyspozytywnej niniejszej Skargi Kasacyjnej w punktach 1-3 oraz w całości

uzasadnienia wspomnianej Skargi Kasacyjnej i niejako reasumując jej wywód

kwestią sporną jest naruszenie uprzednio nabytych praw emerytalno-rentowych

emerytów wojskowych, którzy odeszli z zawodowej służby wojskowej w 1985 r., a

więc pod rządami wówczas obowiązującej ustawy z dnia 16 grudnia 1972 o

zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin przed jej nowelizacją

z dnia 10 grudnia 1993 r. W tym stanie rzeczy niniejszy wniosek o przyjęcie Skargi

Kasacyjnej do jej rozpoznania wraz z uzasadnieniem zawartym w tej Skardze jest w

pełni zasadny i zdaniem skarżącego zasługuje na rozpatrzenie i merytoryczne”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 §2 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o

przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie. Skarżący nie tylko, że nie uzasadnił

w wymagany przez przepisy k.p.c. sposób owego wniosku, ale nawet nie wskazał,

która z okoliczności z art. 3989 § 1 k.p.c. miałaby uzasadniać przyjęcie skargi do

rozpoznania.

Skoro wniosek nie poparty argumentacją prawną, przez którą skarżący

starałby się wykazać, na czym polega istotność zagadnienia i z jakich względów

istnieje potrzeba jego wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy, nie stanowi spełnienia

kwalifikowanych wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej i prowadzi do

odrzucenia skargi już przez sąd drugiej instancji (przykładowo postanowienie SN z

4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, LEX nr 560581), to tym bardziej do odrzucenia

kwalifikuje się skarga, które nie tylko nie zawiera uzasadnienia wniosku, ale w

której sam wniosek o przyjęcie jest wadliwie skonstruowany.

Rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie, czy skarga kasacyjna może być

przyjęta do rozpoznania, nie jest doszukiwanie się w uzasadnieniu podstaw skargi

jurydycznej argumentacji mającej wykazać istnienie okoliczności uzasadniającej

przyjęcie jej do rozpoznania (podobnie postanowienie SN z 16 kwietnia 2008 r., I

CZ 11/08, LEX nr 393883). Z urzędu Sąd Najwyższy bierze jedynie pod uwagę

nieważność postępowania.

W związku z powyższym, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., orzeczono jak w

sentencji postanowienia.