I UK 130/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 130/17 POSTANOWIENIE Dnia 13 czerwca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka w sprawie z odwołania Z. K. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C. ‎o prawo do emerytury,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 czerwca 2017 r.,‎skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w (..) III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 1 grudnia 2016 r. oddalił apelację wnioskodawcy Z. K. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 27 lipca 2016 r. oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w C. z dnia 17 maja 2016 r. odmawiającej przyznania mu prawa do wcześniejszej emerytury.Sądy obydwu instancji uznały odwołanie wnioskodawcy za bezzasadne ponieważ wnioskodawca nie udowodnił wymaganego do przyznania wnioskowanego świadczenia okresu składkowego i nieskładkowego wynoszącego co najmniej 25 lat, a jedynie 21 lat, 5 miesięcy i 3 dni okresów składkowych i nieskładkowych liczonych od dnia 1 sierpnia 1977 r. do dnia 31 grudnia 1998 r.

W ocenie Sądu drugiej instancji w przypadku wnioskodawcy nie zachodzi jakakolwiek podstawa dla rozpatrzenia jego wniosku emerytalnego ze względu na poszanowanie zasady ochrony praw nabytych na podstawie prawa emerytalnego obowiązującego do dnia 31 grudnia 2008 r. z uwagi na niespełnienie wszystkich warunków powstania prawa (stażu i wieku) przed dniem 1 stycznia 1999 r.W skardze kasacyjnej wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 186 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2016 r., poz. 887 ze zm., dalej ustawa emerytalna) przez niezastosowanie w sytuacji gdy rozpatrzenie wniosku emerytalnego winno nastąpić z uwzględnieniem ochrony praw nabytych, bowiem zgodnie z tym przepisem prawo do świadczenia zachowają osoby, które przed wejściem w życie ustawy spełniały wszystkie warunki do ich uzyskania na podstawie dotychczasowych przepisów.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na jej oczywistą zasadność polegającą na pominięciu w procesie orzekania zasady ochrony praw nabytych wynikającej z art. 186 ust. 3 ustawy emerytalnej i przyjęciu, że w przypadku wnioskodawcy nie zachodzi jakakolwiek podstawa dla rozpatrzenia jego wniosku emerytalnego z uwzględnieniem powyższej zasady z uwagi na niespełnienie wszystkich warunków powstania prawa przed dniem 1 stycznia 1999 r.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem apelacji, ewentualnie o uchylenie kontestowanego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie mogła być przyjęta do rozpoznania, ponieważ skarżący nie spełnił jednego z bezwzględnie obowiązujących warunków nabycia emerytury w niższym wieku emerytalnym 60 lat z tytułu co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych przepracowanych do 1 stycznia 1999 r., bo w tym terminie nie legitymował się drugim obligatoryjnym warunkiem nabycia prawa do wcześniejszej emerytury w postaci co najmniej 25 letniego stażu okresów składkowych i nieskładkowych (art. 32 w związku z art. 184 ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej z 17 grudnia 1998 r.). Zgodnie z jej art. 184, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego - między innymi w art. 32 (niższym niż określony w art. 27 pkt 1), jeżeli w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. 1 stycznia 1999 r. osiągnęli:

1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. Tymczasem w dniu 1 stycznia 1999 r. skarżący nie legitymował się co najmniej 25 lat stażem okresów składkowych i nieskładkowych obligatoryjnie koniecznym do nabycia emerytury w związku z pracą w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przez dniem wejścia w życie ustawy.Skarżący bezpodstawnie powołuje się na zasadę praw nabytych na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. już dlatego, że w okresie bezpośredniego obowiązywania tego aktu prawnego wydanego na podstawie poprzedniej ustawy emerytalnej z 1982 r., tj. do końca 1998 r. nie osiągnął wieku emerytalnego 60 lat dla mężczyzn ze względu na urodzenie w dniu 11 maja 1956 r., ani nie mógł osiągnąć i spełnić tego warunku w czasie zatrudnienia lub w ciągu 5 lat od jego ustania, gdyż 1 stycznia 1999 r. był w wieku 32 lat.

W konsekwencji oczywiście chybione i bezpodstawne okazało się kasacyjne twierdzenie skarżącego, że nabył prawo do spornego świadczenia na podstawie wymienionego rozporządzenia, które przestało bezpośrednio obowiązywać z dniem wejścia w życie ustawy emerytalnej z 1998 r., pozostając w statusie prawnym „dotychczasowych przepisów” w rozumieniu art. 32 ust. 4 lub art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy emerytalnej z 1998 r. Skoro zatem w dniu 1 stycznia 1999 r. skarżący nie przepracował i nie osiągnął co najmniej 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych, to nie przysługuje mu sporna emerytura, choćby do tego dnia przepracował co najmniej 15 lat w szczególnych warunkach zatrudnienia.

Na tę negatywną ocenę nie mogły wpłynąć sygnalizowane w osobistym piśmie skarżącego do Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2017 r. jego krańcowo trudna sytuacja życiowa, wysokie zadłużenie, możliwość utraty mieszkania ani związane z tym myśli samobójcze - ze względu na ściśle bezwzględnie obowiązujące wymagania konieczne do nabycia spornych uprawnień emerytalnych według imperatywnych przepisów prawa ubezpieczeń społecznych.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.