I UK 116/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 116/06

POSTANOWIENIE

Dnia 25 lipca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z odwołania H. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Ł.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy prowadzeniu

działalności gospodarczej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 lipca 2006 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł.

z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odrzuca skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 października 2005 r. Sąd Apelacyjny w Ł. II Wydział

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z apelacji organu rentowego zmienił zaskarżony

wyrok Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. z dnia 29

grudnia 2003 r., i oddalił odwołanie oraz apelację wnioskodawcy.

Wnioskodawca skargą kasacyjną z dnia 10 lutego 2006 r. zaskarżył

powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę wyroku i wydanie orzeczenie co

do istoty sprawy przez przyznanie wnioskodawcy prawa do renty, a także o

zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia następujących przepisów

postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 233 § 1, art. 244 i

245 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c. oraz art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

1. W aktualnie obowiązującym modelu skargi kasacyjnej, traktowanej jako

nadzwyczajny

środek

odwoławczy,

w

istotny

sposób

ograniczono

dostępność skargi kasacyjnej pod względem dopuszczalnych jej podstaw.

Pomimo pozostawienia w art. 398 3 § 1 k.p.c. możliwości zaskarżenia

orzeczenia z powodu naruszenia prawa materialnego przez błędną jego

wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz z powodu naruszenia

przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na

wynik sprawy, zakres tych zarzutów w odniesieniu do wszystkich podmiotów

uprawnionych do wniesienia skargi kasacyjnej został ograniczony (wyrok SN

z 24 lutego 2006 r., sygn. akt II CSK 136/05; wyrok SN z 16 marca 2006 r.,

sygn. akt III CSK 17/06; postanowienie SN z 20 grudnia 2005 r., sygn. akt V

CSK 171/05; postanowienie SN z 23 września 2005 r., sygn. akt III CSK

13/05).

2. Zgodnie bowiem z art. 398 3 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą

być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Oznacza to

jednoznaczne określenie funkcji Sądu Najwyższego jako sądu prawa, który

rozpoznając skargę kasacyjną w granicach jej podstaw jest

związany z

mocy art. 39813 § 2 k.p.c. ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę

zaskarżonego orzeczenia (wyrok SN z 24 lutego 2006 r., sygn. akt II CSK

136/05; wyrok SN z 16 marca 2006 r., sygn. akt III CSK 17/06;

postanowienie SN z 20 grudnia 2005 r., sygn. akt V CSK 171/05;

postanowienie SN z 23 września 2005 r., sygn. akt III CSK 13/05).

3. Treść i kompozycja art. 3933 k.p.c. wskazują więc, że jakkolwiek generalnie

dopuszczalne jest oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia

przepisów postępowania, to jednak z wyłączeniem zarzutów dotyczących

ustalenia faktów lub oceny dowodów, choćby naruszenie odnośnych

przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (postanowienie SN z

dnia 23 września 2005 r., sygn. akt III CSK 13/05). Wyłączenie w art. 398 3 §

3 k.p.c. z podstaw skargi kasacyjnej zarzutów dotyczących oceny dowodów

pozbawia skarżącego możliwości powoływania się na zarzut naruszenia

zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 k.p.c. (wyrok

SN z 24 lutego 2006 r., sygn. akt II CSK 136/05; wyrok SN z 16 marca 2006

r., sygn. akt III CSK 17/06; postanowienie SN z 20 grudnia 2005 r., sygn. akt

V CSK 171/05; postanowienie SN z 23 września 2005 r., sygn. akt III CSK

13/05).

4. Osnowa i uzasadnienie skargi kasacyjnej wniesionej przez wnioskodawcę

wskazują jednoznacznie, że została ona oparta wyłącznie na zarzutach

dotyczących ustaleń i oceny dowodów. Skarga kasacyjna nie została zatem

oparta na ustawowej podstawie. Dlatego bez względu na wagę zarzutów

podniesionych w skardze kasacyjnej, Sąd Najwyższy nie może w

postępowaniu kasacyjnym zająć się wadliwością zastosowania przez sąd

drugiej instancji art. 233 § 1, art. 244 i 245 oraz art. 328 § 2 k.p.c. W

konsekwencji, oparcie skargi wyłącznie na takich zarzutach, skutkuje jej

odrzuceniem w myśl art. 3986 k.p.c. (postanowienie SN z 6 grudnia 2005 r.,

sygn. akt I CSK 66/05; wyrok SN z 16 marca 2006 r., sygn. akt III CSK

17/06; postanowienie SN z 20 grudnia 2005 r., sygn. akt V CSK 171/05;

postanowienie SN z 23 września 2005 r., sygn. akt III CSK 13/05).

5. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

postanowienia.

Teza

Skarga kasacyjna oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia art. 233 § 1, art. 244 i

245 oraz art. 328 § 2 k.p.c. podlega odrzuceniu.