I UK 109/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 109/06

POSTANOWIENIE

Dnia 18 lipca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Tyszel

w sprawie z odwołania S. .

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K.

o zasiłek chorobowy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 lipca 2006 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 26 września 2005 r., sygn. akt VII Ua …/04,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia

2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), postanowienie Sądu Najwyższego

o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej nie wymaga pisemnego uzasadnienia,

jednakże Sąd Najwyższy rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną uznaje za potrzebne

wskazanie zasadniczych motywów rozstrzygnięcia.

Na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., przesłankami przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania są: 1) wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego, 2) potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) nieważność postępowania lub 4) oczywista

zasadność skargi kasacyjnej.

Przedstawione w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania

zagadnienie dotyczące rozkładu ciężaru dowodu jest nieadekwatne do okoliczności

sprawy i nie wymaga jej kasacyjnego rozstrzygnięcia, ani wykładni Sądu

Najwyższego. Autor skargi koncentruje się na wywodach dotyczących

sprawy

odmowy przyznania prawa do zasiłku chorobowego z tej przyczyny, że w okresie

objętym zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym jego niezdolność do pracy z

powodu choroby, wnioskodawca nadal prowadził działalność gospodarczą. Sąd

Okręgowy

odstąpił

od

przeprowadzenia

uzupełniającego

postępowania

dowodowego, gdyż wnioskodawca, mimo dwukrotnego wezwania, uniemożliwił

Sądowi uzyskanie dokumentacji lekarskiej, przed ewentualnym, dopuszczeniem

dowodu z opinii biegłych lekarzy. Przepis art. 3 k.p.c., w jego brzmieniu nadanym

już ustawą z 1 marca 1996 r. o zmianie kodeksu postępowania cywilnego (Dz. U.

Nr 43, poz. 189) stanowi, że „strony i uczestnicy postępowania obowiązani są

dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy i bez zatajania czegokolwiek oraz

przedstawić dowody.” Powinność ta jest niezależna od „rozkładu ciężaru dowodu.”

W postępowaniu apelacyjnym – na mocy art. 391 k.p.c. – przepisy dotyczące

postępowania dowodowego stosuje się odpowiednio. Odpowiednie zastosowanie

art. 6 k.c. o rozkładzie ciężaru dowodu oznacza, że ponieważ to ubezpieczony

wnosił apelację od niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, to

na nim spoczywał ciężar udowodnienia zasadności podniesionych przez niego

zarzutów apelacyjnych. Skoro w toku postępowania apelacyjnego zachowywał się

biernie, to powinien liczyć się ze skutkami procesowymi, w tym z dokonaniem

niekorzystnych dla siebie ustaleń. Na ujemne konsekwencje zaniechania,

polegającego na zignorowaniu wezwań Sądu dotyczących jego dokumentacji

lekarskiej, powinien był zwrócić uwagę ubezpieczonemu reprezentujący go

zawodowy

pełnomocnik.

Wnoszący

skargę

nie

wykazał

rozbieżności

w

orzecznictwie, ani jej oczywistej zasadności, w sprawie nie zaistniała też

nieważność postępowania, więc w świetle powołanego wyżej art. 398 9 § 1 k.p.c. nie

było przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i dlatego na jego

podstawie oraz na podstawie § 2 tego przepisu Sąd Najwyższy orzekł, jak w

sentencji postanowienia.